هوشنگ گلشیری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی در ‏۱۶ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۱۱

2020-06-05T18:11:22Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۱۳ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۳۰

2020-06-02T09:30:48Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۵ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۵۱

2020-03-24T17:51:29Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۱۷ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۲۲

2019-11-08T13:22:39Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۱۵ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۲۲

2019-07-06T20:22:09Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۱۳ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۱۷

2019-06-03T12:17:56Z

طراوت بارانی در ‏۱۲ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۴۲

2019-06-02T15:42:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۱۲
خط ۲۲۱:		خط ۲۲۱:
	===شش گوشهٔ زندگی گلشیری===		===شش گوشهٔ زندگی گلشیری===
	====کودکی و نوجوانی====		====کودکی و نوجوانی====
	هوشنگ گلشیری زادهٔ ۲۵اسفند۱۳۱۶ در اصفهان و در خانواده‌ای پرجمعیت بود. ششمین فرزند خانواده‌ای سنتی که به‌دلیل سفرهای کاری پدر و جمعیت زیاد، خودش از اصطلاح ~~الخی بارآمدن~~ استفاده می‌کرد. در خانه‌ای ~~زندگی کرد~~ که در ~~هر اتاقش~~ یک خانواده ساکن بود. باوجوداین از «کودکی» خود به‌عنوان بهشت گم‌شده یاد می‌کند. دورانی که در آن تحقیر دیگران نیست و آدم‌ها بر یکدیگران سلطه ندارند.<ref name=''بچه''>{{یادکرد وب\|نشانی =http://oral-history.ir/show.php?page=post&id=3366\|عنوان=خاطره کودکی}}</ref> اولین داستان منتشرشده‌اش «چنار» هم براساس یکی از خاطرات کودکی اوست که در آن عده‌ای می‌توانند با بالارفتن از درخت چنار پردهٔ سینما را ببینند.{{سخ}}		هوشنگ گلشیری زادهٔ ۲۵اسفند۱۳۱۶ در اصفهان و در خانواده‌ای پرجمعیت بود. ششمین فرزند خانواده‌ای سنتی که به‌دلیل سفرهای کاری پدر و جمعیت زیاد، خودش از اصطلاح «الخی بارآمدن» استفاده می‌کرد. هر اتاق‌ از خانه‌ای که در آن می‌زیست یک خانواده ساکن بود. باوجوداین از «کودکی» خود به‌عنوان بهشت گم‌شده یاد می‌کند. دورانی که در آن تحقیر دیگران نیست و آدم‌ها بر یکدیگران سلطه ندارند.<ref name=''بچه''>{{یادکرد وب\|نشانی =http://oral-history.ir/show.php?page=post&id=3366\|عنوان=خاطره کودکی}}</ref> اولین داستان منتشرشده‌اش «چنار» هم براساس یکی از خاطرات کودکی اوست که در آن عده‌ای می‌توانند با بالارفتن از درخت چنار پردهٔ سینما را ببینند.{{سخ}}
	پدرش کارگر شرکت نفت بود. برای یکی از سفرهای کاری پدرش، همراه خانواده به آبادان می‌روند. گلشیری بعدها این سفر را در داستان‌هایش بسیار تأثیرگذار می‌داند. از کودکی کار می‌کرد تا اینکه در سال ۱۳۳۷ در آموزش‌وپرورش استخدام شد و شغل معلمی، پیشه ثابت زندگی او شد. قبل از این در کارخانه‌، بازار، دکان رنگرزی، خرازی و قنادی کار کرده بود. مدتی هم تجربه کارمندی در دفتر اسناد رسمی را داشت که فضای کارمندی در شهرستان تحت تأثیر این کار به اولین کتابش «مثل همیشه» سرایت کرد.<ref name=''بچه''/>		پدرش کارگر شرکت نفت بود. برای یکی از سفرهای کاری پدرش، همراه خانواده به آبادان می‌روند. گلشیری بعدها این سفر را در داستان‌هایش بسیار تأثیرگذار می‌داند. از کودکی کار می‌کرد تا اینکه در سال ۱۳۳۷ در آموزش‌وپرورش استخدام شد و شغل معلمی، پیشه ثابت زندگی او شد. قبل از این در کارخانه‌، بازار، دکان رنگرزی، خرازی و قنادی کار کرده بود. مدتی هم تجربه کارمندی در دفتر اسناد رسمی را داشت که فضای کارمندی در شهرستان تحت تأثیر این کار به اولین کتابش «مثل همیشه» سرایت کرد.<ref name=''بچه''/>

	====روایت کلی زندگی ادبی====		====روایت کلی زندگی ادبی====
	پس از دیپلم، معلم شد، در دهی دورافتاده، سرراه اصفهان به یزد. گلشیری در سال۱۳۳۸ تحصیل در رشتهُ ادبیات فارسی را در دانشگاه اصفهان آغاز کرد. آشنایی با انجمن ادبی صائب در همین دوره نیز اتفاقی مهم در زندگی او بود.<ref name=''زندگی''/> در همان آغاز دههٔ چهل، به اتهام عضویت در جزب توده روانهٔ زندان ساواک اصفهان و قزل قلعه تهران شد. گلشیری برای باری دیگر در سال۵۲ دادگاهی و محاکمه شد که با انقلاب اسلامی حکمش را لغو کردند.<ref name=''زندگی''/>{{سخ}}		پس از دیپلم، معلم شد، در دهی دورافتاده، سرراه اصفهان به یزد. گلشیری در سال۱۳۳۸ تحصیل در رشتهُ ادبیات فارسی را در دانشگاه اصفهان آغاز کرد. آشنایی با انجمن ادبی صائب در همین دوره نیز اتفاقی مهم در زندگی او بود.<ref name=''زندگی''/> در همان آغاز دههٔ چهل، به اتهام عضویت در جزب توده روانهٔ زندان ساواک اصفهان و قزل قلعه تهران شد. گلشیری برای باری دیگر در سال۵۲ دادگاهی و محاکمه شد که با انقلاب اسلامی حکمش را لغو کردند.<ref name=''زندگی''/>{{سخ}}
	رمان شازده احتجاب را در سال۴۸ و رمان «کریستین و کید» را در سال۵۰ منتشر کرد. در اواخر۱۳۵۲، برای بار دوم به مدت شش ماه به زندان افتاد و به‌مدت پنج سال نیز از حقوق اجتماعی، از جمله تدریس محروم شد. ناچار در سال۵۳ به تهران آمد. در تهران با بعضی از یاران قدیمی جُنگ که ساکن تهران بودند و عدهای دیگر از اهل قلم، جلساتی هفتگی برگزار کرد. مجموعه‌داستان «نمازخانهُ کوچک من» به سال۵۴ و جلد اول رمان «برهُ گمشدهُ راعی» به سال۵۶ حاصل همین دوره بود. سال۵۴، نمایشنامه‌ای از او به نام «سلامان و ابسال» به‌روی صحنه آمد. این نمایشنامه هنوز منتشر نشده است.<ref name=''زندگی''/> {{سخ}}		رمان [[شازده احتجاب]] را در سال۴۸ و رمان «کریستین و کید» را در سال۵۰ منتشر کرد. در اواخر۱۳۵۲، برای بار دوم به مدت شش ماه به زندان افتاد و به‌مدت پنج سال نیز از حقوق اجتماعی، از جمله تدریس محروم شد. ناچار در سال۵۳ به تهران آمد. در تهران با بعضی از یاران قدیمی جُنگ که ساکن تهران بودند و عدهای دیگر از اهل قلم، جلساتی هفتگی برگزار کرد. مجموعه‌داستان «نمازخانهُ کوچک من» به سال۵۴ و جلد اول رمان «برهُ گمشدهُ راعی» به سال۵۶ حاصل همین دوره بود. سال۵۴، نمایشنامه‌ای از او به نام «سلامان و ابسال» به‌روی صحنه آمد. این نمایشنامه هنوز منتشر نشده است.<ref name=''زندگی''/> {{سخ}}
	در سال۵۶، تدریس در گروه تئاتر دانشکدهُ هنرهای زیبای دانشگاه تهران را به‌صورت قراردادی آغاز کرد. در پاییز همین سال، گلشیری در ده‌شب شعری که کانون نویسندگان ایران با همکاری انجمن فرهنگی ایران و آلمان، انستیتو گوته، در باغ این انجمن برپا کرد، به ایراد سخنرانی‌‌ِ متفاوتی با عنوان «جوان‌مرگی در نثر معاصر فارسی» پرداخت. در بهمن همین سال، برندهُ جایزهُ فروغ فرخزاد شد.{{سخ}} در تابستان۵۷، برای شرکت در طرح بین‌المللی نویسندگی به آیواسیتی آمریکا سفر کرد. طی چند ماه اقامت در خارج از کشور در شهرهای مختلف سخنرانی کرد و در زمستان همان سال، پس از بازگشت به ایران، به اصفهان رفت و تدریس در دبیرستان را از سر گرفت.<ref name=''زندگی''/> {{سخ}}		در سال۵۶، تدریس در گروه تئاتر دانشکدهُ هنرهای زیبای دانشگاه تهران را به‌صورت قراردادی آغاز کرد. در پاییز همین سال، گلشیری در ده‌شب شعری که کانون نویسندگان ایران با همکاری انجمن فرهنگی ایران و آلمان، انستیتو گوته، در باغ این انجمن برپا کرد، به ایراد سخنرانی‌‌ِ متفاوتی با عنوان «جوان‌مرگی در نثر معاصر فارسی» پرداخت. در بهمن همین سال، برندهُ جایزهُ فروغ فرخزاد شد.{{سخ}} در تابستان۵۷، برای شرکت در طرح بین‌المللی نویسندگی به آیواسیتی آمریکا سفر کرد. طی چند ماه اقامت در خارج از کشور در شهرهای مختلف سخنرانی کرد و در زمستان همان سال، پس از بازگشت به ایران، به اصفهان رفت و تدریس در دبیرستان را از سر گرفت.<ref name=''زندگی''/> {{سخ}}
	در اواسط۱۳۶۲، گلشیری نشست‌های هفتگی داستان‌خوانی را که به جلسات پنجشنبه‌ها معروف شد، با شرکت نسل جوان‌تر داستان‌نویسان آغاز کرد. در این جلسات که تا اواخر۶۷ ادامه یافت، [[جبه‌خانه]]، «حدیث ماهیگیر» و «دیو» را منتشر کرد.{{سخ}}		در اواسط۱۳۶۲، گلشیری نشست‌های هفتگی داستان‌خوانی را که به جلسات پنجشنبه‌ها معروف شد، با شرکت نسل جوان‌تر داستان‌نویسان آغاز کرد. در این جلسات که تا اواخر۶۷ ادامه یافت، [[جبه‌خانه]]، «حدیث ماهیگیر» و «دیو» را منتشر کرد.{{سخ}}

طراوت بارانی در ‏۱۱ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۰۱

2019-06-01T16:01:19Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۸ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۳۲

2019-05-29T13:32:10Z

نمایش تغییرات

نامار در ‏۸ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۳۵

2019-05-29T02:35:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۶:۰۵
خط ۱۱۱:		خط ۱۱۱:
	===نامه‌های ناشناس===		===نامه‌های ناشناس===
	====به نقل از [[عباس میلانی]]====		====به نقل از [[عباس میلانی]]====
	چندین سال پیش روزی در دانشکده پاکتی از ایران به دستم رسید. آدرسی ناشناس داشت. چند صفحه نامرتب, از متنی به ظاهر ساده و بی سر و ته, در آن بود. ظرف چند روز بعد, چند پاکت مشابه دیگر هم دریافت کردم. وقتی محتوای آنان را کنار هم گذاشتم, دیدم رمانی کوتاه به نام شاه سیاهپوشان است. اثری بود به راستی بدیع. داستان گنبد سیاه از هفت پیکر نظامی را در بافتی شگرف به کار برده بود و تصویری تکان دهنده از اوضاع زندانهای رژیم جمهوری اسلامی, و نیز رژیم شاه, عرضه می‌کرد. <ref name=''عباس''>{{یادکرد وب\|نشانی =		چندین سال پیش روزی در دانشکده پاکتی از ایران به دستم رسید. آدرسی ناشناس داشت. چند صفحه نامرتب, از متنی به ظاهر ساده و بی سر و ته, در آن بود. ظرف چند روز بعد, چند پاکت مشابه دیگر هم دریافت کردم. وقتی محتوای آنان را کنار هم گذاشتم, دیدم رمانی کوتاه به نام شاه سیاهپوشان است. اثری بود به راستی بدیع. داستان گنبد سیاه از هفت پیکر نظامی را در بافتی شگرف به کار برده بود و تصویری تکان دهنده از اوضاع زندانهای رژیم جمهوری اسلامی, و نیز رژیم شاه, عرضه می‌کرد. <ref name=''عباس''>{{یادکرد وب\|نشانی =
	https://piruzan2.wordpress.com/2015/04/04/%D9%87%D9%88%D8%B4%D9%86%DA%AF-%DA%AF%D9%84%D8%B4%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3-%D9%85%DB%8C%D9%84%D8%A7%D9%86%DB%8C/\|عنوان=گلشیری به روایت عباس میلانی}}</ref>		https://piruzan2.wordpress.com/2015/04/04/%D9%87%D9%88%D8%B4%D9%86%DA%AF-%DA%AF%D9%84%D8%B4%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3-%D9%85%DB%8C%D9%84%D8%A7%D9%86%DB%8C/\|عنوان=گلشیری به روایت عباس میلانی}}</ref>

خط ۲۳۳:		خط ۲۳۳:

	===موضع‌گیری‌های او دربارهٔ دیگران===		===موضع‌گیری‌های او دربارهٔ دیگران===

			====[[نیما یوشیج]]====
			آنکه اجتماعی بودن را می خواهد به دنبال اسم خود یدک بکشد ، ناچار در برابر فضای گسترده‌تری که از مصلح شعری و غیر شعری سرشار است ، قرار دارد و باید مسئولیت عظیم‌تری را به دوش بکشد. از این رو توفیق در این زمینه اگر ناممکن نباشد دشوارتر می نماید، و شاعری می‌تواند از این گستره‌ی عظیم مصالح شعری اش را به نحو احسن برگزین که این مسئولیت را بیشتر حس کند. {{سخ}}
			به این دلیل است که می بینیم نیما که در برابر فضای گسترده تری قرار دارد و مسئولیتش را حس کرده است و ذهنی تن پرور نداشته ، توانسته است از عهه ی سرودن اشعاری در همان زمینه ی اجتماعی برآید و همین خصیصه است که او را یک سرو گردن از دیگران پس از او متمایز می سازد. <ref>{{پک\|هوشنگ گلشیری\|۱۳۸۰\|ک= باغ در باغ \|ص=۱۲۲}}</ref>

	====[[جواد مجابی]]====		====[[جواد مجابی]]====
	مجابی روزنامه‌نویس مقتدری است، که این برای نویسنده امروز پشتوانه کمی نیست، به او یاد می‌دهد که به جای ادبیات گریز، ادبیات درگیر با دوره خودش را بنویسد. در بعضی داستان‌های کوتاهش با نثر نزدیک به کهن کارهایی کرده است که گفتم کدام را می‌پسندم. من به او امید بسیار دارم. امید این که بداند رمان و داستان کوتاه مقوله دیگری است، کاری است که با صبوری و صبوری می‌توان در آن کاری کرد، فقط هم نباید مثل کار روزنامه پاسخ روز و روزگار را داد. <ref name=''میترا''/>		مجابی روزنامه‌نویس مقتدری است، که این برای نویسنده امروز پشتوانه کمی نیست، به او یاد می‌دهد که به جای ادبیات گریز، ادبیات درگیر با دوره خودش را بنویسد. در بعضی داستان‌های کوتاهش با نثر نزدیک به کهن کارهایی کرده است که گفتم کدام را می‌پسندم. من به او امید بسیار دارم. امید این که بداند رمان و داستان کوتاه مقوله دیگری است، کاری است که با صبوری و صبوری می‌توان در آن کاری کرد، فقط هم نباید مثل کار روزنامه پاسخ روز و روزگار را داد. <ref name=''میترا''/>
خط ۴۱۵:		خط ۴۲۰:

	== منابع ==		== منابع ==
			* {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی = گلشیری\| نام = هوشنگ\|عنوان =نیمه‌تاریک ماه\| سال = ۱۳۸۰\| ناشر = نیلوفر \|مکان = تهران\|شابک = ۹۷۸-۹۶۴-۳۸۰-۲۶۱-۵\|صفحه = ۵۶۵}}
			* {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی = گلشیری\| نام = هوشنگ\|عنوان =باغ در باغ\| سال = ۱۳۹۷\| ناشر = نیلوفر \|مکان = تهران\|شابک = ۹۷۸-۹۶۴-۳۸۰-۲۶۱-۵\|صفحه = ۸۷۶}}
			* {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی=فرمان‌آرا\|نام=بهمن\|عنوان=یادنامه گلشیری\|ژورنال=روزنامه شرق \|مکان= تهران \|دوره= \|شماره=۹۸۴\|سال=۱۳۸۹\|ص۱۶\|تاریخ بازبینی=۱خرداد۱۳۹۸}}
			*‌ {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی=شجاعی\|نام=میترا\|عنوان=گفتگو با هوشنگ گلشیری\|ژورنال=نشریه دنا \|مکان= تهران \|دوره= \|شماره=۸\|سال=۱۳۷۹\|\|تاریخ بازبینی=۱خرداد۱۳۹۸}}
			* {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی=سرکوهی\|نام=فرج\|عنوان=گفتگو باهوشنگ گلشیری\|ژورنال=آدینه \|مکان= تهران \|دوره= \|شماره=۵۰ و۵۳\|سال=۱۳۶۹۹\|\|تاریخ بازبینی=۱خرداد۱۳۹۸}}
			* {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی=دست‌غیب\|نام=عبدلعلی\|عنوان=نقد کتاب دست تاریک، دست روشن\|ژورنال=نشریه چیستا\|مکان= تهران \|دوره= \|شماره=۱۳۰\|سال=۱۳۷۵\|\|تاریخ بازبینی=۱خرداد۱۳۹۸}}
			* {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی=شیری\|نام=قهرمان\|عنوان=پسامدرنیسم و مکتب داستان‌نویسی اصفهان\|ژورنال=نشریه دانشکده ادبیات دانشگاه اصفهان\|مکان= تهران \|دوره= \|شماره=۴۲ و ۴۳\|سال=۱۳۸۴\|\|تاریخ بازبینی=۱خرداد۱۳۹۸}}
			* {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی=شیری\|نام=قهرمان\|عنوان=تاثیرپذیری در سرزمین آفرینش‌گری و داستان‌های هوشنگ گلشیری
			\|ژورنال=دو فصل‌نامه تاریخ ادبیات\|مکان= تهران \|دوره= \|شماره=۷۱\|سال=۱۳۹۱\|\|تاریخ بازبینی=۱خرداد۱۳۹۸}}

	==پیوند به بیرون==		==پیوند به بیرون==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۴۷
خط ۱۵۹:		خط ۱۵۹:

	==زندگی و تراث==		==زندگی و تراث==
	===گلشیری در پیچ‌وتاب تاریخ<ref name=''سال‌شمار''>{{یادکرد وب\|نشانی =https://vista.ir/article/228316\|عنوان=در تاریخش چه گذشت؟!~~\|ناشر= وبگاه مجلهٔ ویستا\|تاریخ بازدید= ۸خرداد۱۳۹۸~~}}</ref>===		===گلشیری در پیچ‌وتاب تاریخ<ref name=''سال‌شمار''>{{یادکرد وب\|نشانی =https://vista.ir/article/228316\|عنوان=در تاریخش چه گذشت؟!}}</ref>===
	* ۱۳۱۶: تولد در اصفهان، ۲۵اسفند.		* ۱۳۱۶: تولد در اصفهان، ۲۵اسفند.
	* ۱۳۲۰یا۱۳۲۱: سفر به آبادان به‌همراه مادر، برادر و خواهر برای یافتن پدر.		* ۱۳۲۰یا۱۳۲۱: سفر به آبادان به‌همراه مادر، برادر و خواهر برای یافتن پدر.
	* ۱۳۳۳: بازنشستگی پدر و بازگشت به اصفهان.		* ۱۳۳۳: بازنشستگی پدر و بازگشت به اصفهان.
	* ۱۳۳۴: کار در بازار و کارگاه رنگرزی طی تابستان.		* ۱۳۳۴: کار در بازار و کارگاه رنگرزی طی تابستان.
	* ۱۳۳۶: گرفتن دیپلم ریاضی؛ کار در دفتر اسناد رسمی طی یک سال.		* ۱۳۳۶: گرفتن دیپلم ریاضی؛ کار در دفتر اسناد رسمی طی یک سال.
خط ۲۲۷:		خط ۲۲۷:
	پس از دیپلم، معلم شد، در دهی دورافتاده، سرراه اصفهان به یزد. گلشیری در سال۱۳۳۸ تحصیل در رشتهُ ادبیات فارسی را در دانشگاه اصفهان آغاز کرد. آشنایی با انجمن ادبی صائب در همین دوره نیز اتفاقی مهم در زندگی او بود.<ref name=''زندگی''/> در همان آغاز دههٔ چهل، به اتهام عضویت در جزب توده روانهٔ زندان ساواک اصفهان و قزل قلعه تهران شد. گلشیری برای باری دیگر در سال۵۲ دادگاهی و محاکمه شد که با انقلاب اسلامی حکمش را لغو کردند.<ref name=''زندگی''/>{{سخ}}		پس از دیپلم، معلم شد، در دهی دورافتاده، سرراه اصفهان به یزد. گلشیری در سال۱۳۳۸ تحصیل در رشتهُ ادبیات فارسی را در دانشگاه اصفهان آغاز کرد. آشنایی با انجمن ادبی صائب در همین دوره نیز اتفاقی مهم در زندگی او بود.<ref name=''زندگی''/> در همان آغاز دههٔ چهل، به اتهام عضویت در جزب توده روانهٔ زندان ساواک اصفهان و قزل قلعه تهران شد. گلشیری برای باری دیگر در سال۵۲ دادگاهی و محاکمه شد که با انقلاب اسلامی حکمش را لغو کردند.<ref name=''زندگی''/>{{سخ}}
	رمان [[شازده احتجاب]] را در سال۴۸ و رمان «کریستین و کید» را در سال۵۰ منتشر کرد. در اواخر۱۳۵۲، برای بار دوم به مدت شش ماه به زندان افتاد و به‌مدت پنج سال نیز از حقوق اجتماعی، از جمله تدریس محروم شد. ناچار در سال۵۳ به تهران آمد. در تهران با بعضی از یاران قدیمی جُنگ که ساکن تهران بودند و عدهای دیگر از اهل قلم، جلساتی هفتگی برگزار کرد. مجموعه‌داستان «نمازخانهُ کوچک من» به سال۵۴ و جلد اول رمان «برهُ گمشدهُ راعی» به سال۵۶ حاصل همین دوره بود. سال۵۴، نمایشنامه‌ای از او به نام «سلامان و ابسال» به‌روی صحنه آمد. این نمایشنامه هنوز منتشر نشده است.<ref name=''زندگی''/> {{سخ}}		رمان [[شازده احتجاب]] را در سال۴۸ و رمان «کریستین و کید» را در سال۵۰ منتشر کرد. در اواخر۱۳۵۲، برای بار دوم به مدت شش ماه به زندان افتاد و به‌مدت پنج سال نیز از حقوق اجتماعی، از جمله تدریس محروم شد. ناچار در سال۵۳ به تهران آمد. در تهران با بعضی از یاران قدیمی جُنگ که ساکن تهران بودند و عدهای دیگر از اهل قلم، جلساتی هفتگی برگزار کرد. مجموعه‌داستان «نمازخانهُ کوچک من» به سال۵۴ و جلد اول رمان «برهُ گمشدهُ راعی» به سال۵۶ حاصل همین دوره بود. سال۵۴، نمایشنامه‌ای از او به نام «سلامان و ابسال» به‌روی صحنه آمد. این نمایشنامه هنوز منتشر نشده است.<ref name=''زندگی''/> {{سخ}}
	در سال۵۶، تدریس در گروه تئاتر دانشکدهُ هنرهای زیبای دانشگاه تهران را به‌صورت قراردادی آغاز کرد. در پاییز همین سال، گلشیری در ده‌شب شعری که کانون نویسندگان ایران با همکاری انجمن فرهنگی ایران و آلمان، انستیتو گوته، در باغ این انجمن برپا کرد، به ایراد سخنرانی‌‌ِ متفاوتی با عنوان «جوان‌مرگی در نثر معاصر فارسی» پرداخت. در بهمن همین سال، برندهُ جایزهُ فروغ فرخزاد شد.{{سخ}} در تابستان۵۷، برای شرکت در طرح بین‌المللی نویسندگی به آیواسیتی آمریکا سفر کرد. طی چند ماه اقامت در خارج از کشور در شهرهای مختلف سخنرانی کرد و در زمستان همان سال، پس از بازگشت به ایران، به اصفهان رفت و تدریس در دبیرستان را از سر گرفت.<ref name=''زندگی''/> {{سخ}}		در سال۵۶، تدریس در گروه تئاتر دانشکدهُ هنرهای زیبای دانشگاه تهران را به‌صورت قراردادی آغاز کرد. در پاییز همین سال، گلشیری در ده‌شب شعری که کانون نویسندگان ایران با همکاری انجمن فرهنگی ایران و آلمان، انستیتو گوته، در باغ این انجمن برپا کرد، به ایراد سخنرانی‌‌ِ متفاوتی با عنوان «جوان‌مرگی در نثر معاصر فارسی» پرداخت. در بهمن همین سال، برندهُ جایزهُ فروغ فرخزاد شد.{{سخ}} در تابستان۵۷، برای شرکت در طرح بین‌المللی نویسندگی به آیواسیتی آمریکا سفر کرد. طی چند ماه اقامت در خارج از کشور در شهرهای مختلف سخنرانی کرد و در زمستان همان سال، پس از بازگشت به ایران، به اصفهان رفت و تدریس در دبیرستان را از سر گرفت.<ref name=''زندگی''/>{{سخ}}
	در اواسط۱۳۶۲، گلشیری نشست‌های هفتگی داستان‌خوانی را که به جلسات پنجشنبه‌ها معروف شد، با شرکت نسل جوان‌تر داستان‌نویسان آغاز کرد. در این جلسات که تا اواخر۶۷ ادامه یافت، [[جبه‌خانه]]، «حدیث ماهیگیر» و «دیو» را ~~منتشر کرد~~.~~{{سخ}}~~		در اواسط۱۳۶۲، گلشیری نشست‌های هفتگی داستان‌خوانی را که به جلسات پنجشنبه‌ها معروف شد، با شرکت نسل جوان‌تر داستان‌نویسان آغاز کرد. در این جلسات که تا اواخر۶۷ ادامه یافت، [[جبه‌خانه]]، «حدیث ماهیگیر» و «دیو» را انتشار داد. سپس داستان «پنج‌گنج» را به سال۶۸ در سوئد چاپ کرد و فیلمنامهُ «دوازده رخ» را در سال۶۹، رمان‌ [[در ولایت هوا]] طی سال۷۰ در سوئد، [[آینه‌های دردار]] در امریکا و ایران به‌طور هم‌زمان طی سال۷۱، مجموعه‌داستان «دست تاریک، دست روشن» در سال۷۴ و دو مقالهُ بلند دربارهُ شعر با عنوان «در ستایش شعر سکوت» نیز طی سال۷۴ منتشر کرد.{{سخ}}
	~~وی همچنین~~ داستان «پنج‌گنج» طی سال۶۸ در ~~سوئد،~~ فیلمنامهُ «دوازده رخ» در سال۶۹، رمان‌ [[در ولایت هوا]] طی سال۷۰ در سوئد، [[آینه‌های دردار]] در امریکا و ایران به‌طور هم‌زمان طی سال۷۱، مجموعه‌داستان «دست تاریک، دست روشن» در سال۷۴ و ~~«در ستایش شعر سکوت»~~ دو مقالهُ بلند دربارهُ شعر طی سال۷۴ منتشر کرد. فروردین۷۶، ~~اقامتی~~ نه‌ماهه در آلمان به‌دعوت بنیاد هاینریش بل، برایش فرصتی شد تا رمان [[جن‌نامه]] که تحریر آن را سیزده سال ~~پیش‌تر~~ آغاز کرده بود، به‌پایان رساند. در همین دوره، برای داستان‌خوانی و سخنرانی به شهرهای مختلف اروپا رفت و جایزهُ لیلیان هلمن، دشیل همت را ~~نیز~~ دریافت کرد. طی زمستان۷۶، رمان «جن‌نامه» در سوئد و «جدال نقش با نقاش» انتشار یافت.{{سخ}}		فروردین۷۶، با اقامت نه‌ماهه در آلمان به‌دعوت بنیاد هاینریش بل، برایش فرصتی فراهم شد تا رمان [[جن‌نامه]] که تحریر آن را سیزده سال پیش‌ آغاز کرده بود، به‌پایان رساند. در همین دوره، برای داستان‌خوانی و سخنرانی به شهرهای مختلف اروپا رفت و جایزهُ لیلیان هلمن، دشیل همت را دریافت کرد. طی زمستان۷۶، رمان «جن‌نامه» در سوئد و «جدال نقش با نقاش» انتشار یافت.{{سخ}}
	~~گلشیری در~~ دوازدهم تیرماه۷۸ جایزهُ صلح اریش ماریا رمارک را ~~در مراسمی در شهر ازنابروک آلمان دریافت کرد.این جایزه~~ به پاس آثار ادبی و ~~تلاش‌های او~~ در دفاع از آزادی قلم و ~~بیان اهدا شد~~. ~~در مهر~~ همان ~~سال طی آخرین سفرش~~ در نمایشگاه بین‌المللی کتاب فرانکفورت شرکت کرد. سپس برای سخنرانی و داستان‌خوانی به انگلستان رفت. مجموعهُ مقالات باغ‌درباغ را پاییز۷۸ به‌چاپ رساند.{{سخ}}		گلشیری، دوازدهم تیرماه۷۸ جایزهُ صلح اریش ماریا رمارک را به پاس آثار ادبی و تلاش‌ در دفاع از آزادی قلم و بیان، طی مراسمی در شهر ازنابروک آلمان دریافت کرد. مهرماه همان سال، در نمایشگاه بین‌المللی کتاب فرانکفورت شرکت کرد. سپس برای سخنرانی و داستان‌خوانی به انگلستان رفت. مجموعهُ مقالات باغ‌درباغ را پاییز۷۸ به‌چاپ رساند.{{سخ}}
	هوشنگ گلشیری به‌دنبال یک دورهُ طولانی بیماری که نخستین نشانه‌های آن از پاییز۷۸ به‌چشم می‌خورد، در بیمارستان ایران‌مهر تهران بستری شد و پس از گذراندن چندین روز تلخ و سخت که با بی‌هوشِ کامل نیز همراه بود، سرانجام ۱۶خرداد۱۳۷۹ زندگی را بدرود گفت و در امامزاده طاهر در مهرشهر کرج، تا به ابد، آرام گرفت.<ref name=''زندگی''/>		هوشنگ گلشیری به‌دنبال یک دورهُ طولانی بیماری که نخستین نشانه‌های آن از پاییز۷۸ به‌چشم می‌خورد، در بیمارستان ایران‌مهر تهران بستری شد و پس از گذراندن چندین روز تلخ و سخت که با بی‌هوشِ کامل نیز همراه بود، سرانجام ۱۶خرداد۱۳۷۹ زندگی را بدرود گفت و در امامزاده طاهر در مهرشهر کرج، تا به ابد، آرام گرفت.<ref name=''زندگی''/>