نجف دریابندری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی در ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۴۳

2020-06-09T09:43:36Z

طراوت بارانی در ‏۱۲ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۳۴

2020-06-01T13:34:48Z

چری در ‏۹ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۴:۴۷

2020-05-29T14:47:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۱۷
خط ۲۵۷:		خط ۲۵۷:
	به نظر نجف، نیما آدمی است که سنت هزار سالۀ فرمالیسم شعر فارسی را کنار گذاشت و از جای دیگری شروع کرد. با این کار ساده آن بت کهن را شکست؛ ولی کار دنیا طوری است که غالب بت‌شکن‌ها خودشان مبدل به بت می‌شوند.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۵۱ و ۱۵۲}}</ref>		به نظر نجف، نیما آدمی است که سنت هزار سالۀ فرمالیسم شعر فارسی را کنار گذاشت و از جای دیگری شروع کرد. با این کار ساده آن بت کهن را شکست؛ ولی کار دنیا طوری است که غالب بت‌شکن‌ها خودشان مبدل به بت می‌شوند.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۵۱ و ۱۵۲}}</ref>

	====کمال‌الملک====		====[[صادق هدایت\|هدایت]] در برابر [[محمدعلی جمال‌زاده\|جمال‌زاده]] و کمال‌الملک====
	~~کمال‌الملک~~ در گرماگرم جنبش ~~امپرسیونیست‌ها~~ برای ~~مطالعۀ~~ نقاشی به پاریس ~~می‌رود؛~~ ولی ~~ظاهراً~~ چیزی از کارهای ~~آن‌ها~~ به چشمش ~~نمی‌خورد،~~ یا ~~اگرهم خورده~~ آن را ~~به‌کلی~~ نادیده گرفته. ~~به‌همین‌دلیل~~ است که کمال‌الملک با آنکه استاد زبردستی بوده، نقشش در تاریخ هنر نقاشی ~~ایران~~ بازدارنده است.<ref>{{پک\|حریری\|~~۱۳۸۷~~\|ک= یک گفت‌وگو با نجف~~(ج۱)~~\|ص= }}</ref>		:تصور می‌کنم که تاثیر اولین داستان‌های هدایت بر خوانندگان آن روز تکان‌دهنده و بیدارکننده بوده است. ناگهان ادبیات روز منسوخ و حتی مضحک می‌شود. بله جمال‌زاده هم در فرنگ بوده و اولین داستان‌هایش را از فرنگ به ایران فرستاده، در این که قریحهٔ سرشاری هم داشته و چند قدم از زمان خودش جلوتر بوده، جای شکی نیست؛ ولی به نظر من جمال‌زاده هیچ‌وقت معنای انقلاب ادبی اروپا را درک نکرد، چنان‌که با انقلاب هنرهای بصری و تجسمی اروپا هم که زیر چشمش رخ داده هیچ تماسی نگرفت. درست مثل کمال‌الملک، که در گرماگرم جنبش امپرسیونیست‌ّها برای مطالعهٔ نقاشی به پاریس می‌رود ولی ظاهرا چیزی از کارهای آنها به چشمش نمی‌خورد یا اگر هم خورده، آن را به کلی نادیده گرفته. به همین دلیل است که کمال‌الملک با آنکه استاد زبردستی بوده، نقشش در تاریخ هنر نقاشی ایران، نقش بازدارنده است. به این معنی که هر پیشرفتی که بعد از او در این زمینه صورت گرفته، با شکستن سنت او حاصل شده. از لحاظ تاریخی فرق جمال‌زاده با کمال‌الملک این است که جمال‌زاده با همهٔ عمر دراز و انرژی فراوانش کمابیش منفرد می‌ماند و مکتب و پیروی پیدا نمی‌کند. علتش هم گمان می‌کنم این است که پس از انتشار اولین آثار او خیلی زود چهرهٔ هدایت پیدا می‌شود و مکتب و سنت جدید را او، یعنی هدایت، بنا می‌گذارد؛ نه جمال‌زاده.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۸۵ و ۱۸۶}}</ref>

	====[[بزرگ علوی]]====		====[[بزرگ علوی]]====
	علوی پیش از به زندان افتادن در ۱۳۱۶ فقط یک ~~مجمومۀ~~ داستان منتشر ~~می کند~~ که ~~مجموعۀ~~ درخشانی هم نیست. ~~درواقع~~ فعالیت علوی ~~به‌عنوان~~ نویسنده در واقع بعد از شهریور ۲۰ شروع ~~می‌شود~~ که ~~دورۀ~~ دیگری است با مسائل دیگری. شهرت و نفوذ علوی در این دوره بیشتر ~~جنبۀ~~ سیاسی دارد. اگر علوی زیر ~~سایۀ~~ حزب توده نبود من گمان نمی‌کنم ~~به‌عنوان~~ نویسنده آن اسم و اعتبار را پیدا می‌کرد.<ref>{{پک\|حریری\|~~۱۳۸۷~~\|ک= یک گفت‌وگو با نجف~~(ج۱)~~\|ص= }}</ref>		دریابندری در گفتگوی خود با [[ناصر حریری]] از انقلاب ادبی‌ای صحبت می‌کند که به واسطهٔ آثار [[صادق هدایت]] در ایران ایجاد شد. سوالی که برای مصاحبه‌گر پیش می‌آید این است که چرا از بزرگ علوی اسمی برده نشد. آیا او در این مهم نقشی نداشته؟ پاسخ نجف این است:{{سخ}}
			:چرا، ولی به نظر من اهمیت او با هدایت قابل قیاس نیست. علوی پیش از به زندان افتادن در ۱۳۱۶ فقط یک مجموعه داستان منتشر می‌کند، که مجموعهٔ درخشانی هم نیست. یکی دو داستان فرنگی هم در «مجلهٔ دنیا»ی دکتر [[تقی ارانی\|ارانی]] ترجمه می‌کند، مثل «گل‌های سفید»، که قبلا صحبتش را کردیم و به هر حال چیز مهمی نیست. فعالیت علوی به عنوان نویسنده در واقع بعد از شهریور ۲۰ شروع می‌شود، که دورهٔ دیگری است با مسائل دیگری. شهرت و نفوذ علوی در این دوره بیشتر جنبهٔ سیاسی دارد. اگر علوی زیر سایهٔ حزب توده نبود من گمان نمی‌کنم به عنوان نویسنده آن اسم و اعتبار را پیدا می‌کرد. با همهٔ این‌ها به نظر من ملاحظهٔ شما درست است، علوی در اولین قدم‌ها پشت سر هدایت بوده و طبعا باید او را هم تا حدی به حساب آورد.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۸۹ و ۱۹۰}}</ref>

	====فردوسی و هُمر====		====فردوسی و هُمر====

چری در ‏۹ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۵۱

2020-05-29T13:51:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۲۱
خط ۹۰:		خط ۹۰:
	:'''حساب خود من که به کلی پاک است، چون نه مدرک تحصیلی دارم و نه عدم سوء پیشینه، در امتحان صلاحیت اخلاقی هم به احتمال قوی مردود می‌شوم. یک وقت من برای گرفتن گواهی‌نامهٔ رانندگی رفتم ورقهٔ عدم سوء پیشینه بگیرم، یک ورقه‌ای به من دادند که تویش نوشته بود شخص نامبرده که بنده باشم به جز اقدام بر علیه سلطنت مشروطه و خیانت به کشور و تحریک اشرار و تسلیح عشایر و تبلیغ مرام اشتراکی سوء پیشینه‌ای ندارد.'''		:'''حساب خود من که به کلی پاک است، چون نه مدرک تحصیلی دارم و نه عدم سوء پیشینه، در امتحان صلاحیت اخلاقی هم به احتمال قوی مردود می‌شوم. یک وقت من برای گرفتن گواهی‌نامهٔ رانندگی رفتم ورقهٔ عدم سوء پیشینه بگیرم، یک ورقه‌ای به من دادند که تویش نوشته بود شخص نامبرده که بنده باشم به جز اقدام بر علیه سلطنت مشروطه و خیانت به کشور و تحریک اشرار و تسلیح عشایر و تبلیغ مرام اشتراکی سوء پیشینه‌ای ندارد.'''

	===~~احضار روح~~===		===داش آکَل یا داش آکُل===
	داستان از این قرار است که حدود بیست سال پیش یکی از دوستان، من و چند نفر دیگر را برد به یک جلسۀ احضار ارواح. یادش ~~به‌خیر،~~ [[غلام‌حسین ساعدی]] هم بود. شاید خود ساعدی بود که ما را برد، درست یادم نیست. ~~درهرحال~~ احضارکنندۀ ارواح ~~سرهنگی~~ بازنشسته بود. طرف‌های پارک شهر یک مدیوم هم داشت که جوان ~~بیست‌ودوسه‌ساله‌ای~~ بود. جناب سرهنگ مدیومش را هیپنوتیزم می‌کرد. بعد از او می‌خواست روحِ اشخاص متفرقه را حاضر کند. روح هم حاضر می‌شد و با مدیوم که ~~خوابیده~~ بود با حضار حرف می‌زد. خلاصه، جناب سرهنگ مدیوم را خواب کرد و از ما پرسید روح ~~چه‌کسی~~ را ~~مایل‌اید~~ احضار کنیم. من هم گفتم لطفاً روح [[صادق هدایت]] را احضار کنید؛ چون کار خیلی واجبی با ایشان دارم. جناب سرهنگ گفت آقای هدایت خودشان تشریف ~~می‌آورند~~ احتیاجی به احضار نیست. معلوم شد این کار هر ~~شبشان~~ است. گفتم بسیار خب. پس هروقت آقای هدایت تشریف آوردند، مرا خبر کنید. خلاصه بعد از مدتی گفتند آقای هدایت تشریف ~~آوردند~~ اگر سؤالی دارید بفرمایید. فیلم «داش آکَل» مثل‌اینکه تازه درآمده بود، بحث آکُل و آکَل مطرح شده بود. گفتم از آقای هدایت بپرسید «داش آکَل» درست است یا «داش آکُل»؛ هدایت به‌زبان فصیح گفت: «داش آکَل»		:'''داستان از این قرار است که حدود بیست سال پیش یکی از دوستان، من و چند نفر دیگر را برد به یک جلسۀ احضار ارواح. یادش به‌ خیر، [[غلام‌حسین ساعدی]] هم بود. شاید هم خود ساعدی بود که ما را برد، درست یادم نیست. در هر حال احضارکنندۀ ارواح یک سرهنگ بازنشسته بود. طرف‌های پارک شهر یک مدیوم هم داشت که جوان بیست‌ودو سه‌ ساله‌ای بود. جناب سرهنگ مدیومش را هیپنوتیزم می‌کرد. بعد از او می‌خواست روحِ اشخاص متفرقه را حاضر کند. روح هم حاضر می‌شد و به توسط مدیوم که در حال خواب بود با حضار حرف می‌زد. خلاصه، جناب سرهنگ مدیوم را خواب کرد و از ما پرسید روح چه‌ کسی را مایلید احضار کنیم. من هم گفتم لطفاً روح [[صادق هدایت]] را احضار کنید؛ چون کار خیلی واجبی با ایشان دارم. جناب سرهنگ گفت آقای هدایت خودشان تشریف می‌آورند، احتیاجی به احضار نیست. معلوم شد این کار هر شب‌شان است. گفتم بسیار خب. پس هروقت آقای هدایت تشریف آوردند، مرا خبر کنید. خلاصه بعد از مدتی گفتند آقای هدایت تشریف آوردند، اگر سؤالی دارید بفرمایید. فیلم «داش آکَل» مثل‌اینکه تازه درآمده بود، بحث آکُل یا آکَل مطرح شده بود. گفتم از آقای هدایت بپرسید «داش آکَل» درست است یا «داش آکُل»؛ هدایت به‌زبان فصیح گفت: «داش آکَل».'''{{سخ}}
	ما بعد از مذاکره با چند روح دیگر بلند شدیم رفتیم هتل مرمر توی خیابان ~~فیشرآباد~~ که پاتوق خیلی از دوستان بود. آنجا دیدم اسماعیل شاهرودی شاعر معروف و مرحوم نشسته دارد با یک عده سر همین مسئلۀ آکَل و آکُل ~~دعوا~~ می‌کند. شاهرودی می‌گفت آکَل، آن‌ها می‌گفتند آکُل. من گفتم حق با شاهرودی است؛ چون من ~~نیم‌ساعت~~ پیش از خود هدایت پرسیدم، گفت آکَل. شاهرودی گفت بفرمایید، این هم شاهد. ولی ~~هیچ‌کس~~ از من نپرسید تو نیم‌ساعت پیش هدایت را کجا دیده‌ای...<ref>{{پک\|حریری\|~~۱۳۸۷~~\|ک= یک گفت‌وگو با نجف~~(ج۱)~~\|ص= }}</ref>		:'''ما بعد از مذاکره با چند روح دیگر بلند شدیم رفتیم هتل مرمر توی خیابان فیشرآباد، که پاتوق خیلی از دوستان بود. آنجا دیدم [[اسماعیل شاهرودی]] شاعر معروف و مرحوم نشسته دارد با یک عده سر همین مسئلۀ آکَل یا آکُل جر منجر می‌کند. شاهرودی می‌گفت آکَل، آن‌ها می‌گفتند آکُل. من گفتم حق با شاهرودی است؛ چون من نیم‌ ساعت پیش از خود هدایت پرسیدم، گفت آکَل. شاهرودی گفت بفرمایید، این هم شاهد. ولی هیچ‌ کس از من نپرسید تو نیم‌ساعت پیش هدایت را کجا دیده‌ای...<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۷۹ و ۱۸۰}}</ref>

	===حکایت [[بوف کور]] و نجف<ref name= ''خبرآنلاین''>{{یادکرد وب\|نشانی = https://www.khabaronline.ir/news/189776/%D9%86%D8%AC%D9%81-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D9%86%D8%AF%D8%B1%DB%8C-%DA%AF%D9%84%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%A8%D8%AA%D9%84%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D9%84%D9%82%D9%88%D9%87-%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A2%D9%84-%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%AF%DA%86%D8%A7%D8%B1-%D8%B3%DA%A9%D8%B3%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%88%D9%81\|عنوان = مصاحبه با نجف دریابندری: مجلهٔ آدینه}}</ref>===		===حکایت [[بوف کور]] و نجف<ref name= ''خبرآنلاین''>{{یادکرد وب\|نشانی = https://www.khabaronline.ir/news/189776/%D9%86%D8%AC%D9%81-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D9%86%D8%AF%D8%B1%DB%8C-%DA%AF%D9%84%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%A8%D8%AA%D9%84%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D9%84%D9%82%D9%88%D9%87-%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A2%D9%84-%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%AF%DA%86%D8%A7%D8%B1-%D8%B3%DA%A9%D8%B3%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%88%D9%81\|عنوان = مصاحبه با نجف دریابندری: مجلهٔ آدینه}}</ref>===

چری در ‏۹ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۰:۳۳

2020-05-29T00:33:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۴:۰۳
خط ۲۵۴:		خط ۲۵۴:

	====[[نیما یوشیج]]====		====[[نیما یوشیج]]====
	نجف دریابندری در گفت‌وگویی دربارۀ نیما وی را ~~پیرمرد~~ خل‌وضع ~~مازندرانی~~ توصیف می‌کند؛ ولی بعد‌ها می‌گوید که این عبارت داوری او از نیما نبوده و تصوری است که تا اوایل دهۀ بیست در بعضی محافل شعر کهن دربارۀ نیما وجود داشته است.		نجف دریابندری در گفت‌وگویی دربارۀ نیما وی را «پیرمرد خل‌وضع مازندرانی» توصیف می‌کند؛ ولی بعد‌ها می‌گوید که این عبارت داوری او دزبارهٔ نیما نبوده و تصوری است که تا اوایل دهۀ بیست در بعضی محافل شعر کهن دربارۀ نیما وجود داشته است.{{سخ}}
	نیما آدمی است که سنت هزار سالۀ فرمالیسم شعر فارسی را کنار گذاشت و از جای دیگری شروع کرد. با این کار ساده آن بت کهن را شکست؛ ولی کار دنیا طوری است که غالب بت‌شکن‌ها خودشان مبدل به بت می‌شوند.<ref>{{پک\|حریری\|~~۱۳۸۷~~\|ک= یک گفت‌وگو با نجف~~(ج۱)~~\|ص= }}</ref>		به نظر نجف، نیما آدمی است که سنت هزار سالۀ فرمالیسم شعر فارسی را کنار گذاشت و از جای دیگری شروع کرد. با این کار ساده آن بت کهن را شکست؛ ولی کار دنیا طوری است که غالب بت‌شکن‌ها خودشان مبدل به بت می‌شوند.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۵۱ و ۱۵۲}}</ref>

	====کمال‌الملک====		====کمال‌الملک====

چری در ‏۸ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۴۶

2020-05-28T23:46:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۳:۱۶
خط ۲۴۹:		خط ۲۴۹:
	:مرحوم منصوری درواقع مترجم نبود، نوعی نویسنده بود که از اول بنا را بر این گذاشته بود که خودش را مترجم معرفی کند. برحسب عادت اسم خودش را مترجم می‌گذاشت. شاید به این علت که خیال می‌کرد اگر بنویسد مؤلف فروشش صدمه می‌خورد. چه بسا درست هم خیال می‌کرد. منصوری درواقع تهیه‌کنندۀ مواد خواندنی آسان و روان و نازل برای قشر وسیعی از خوانندگان فارسی زبان بود. این قشر ظاهراً بیشتر از مردم مسن تشکیل می‌شد: کارمندان بازنشسته، بیوه‌زن‌های بیکار، و مانند این‌ها... در هر حال منصوری سال‌ها بدون وقفه زحمت کشید و خوراک خوانندگان خودش را فراهم کرد، رسم و عادت کتاب‌خواندن را در خیلی از خانواده‌ها زنده نگه داشت، بلکه هم توسعه داد.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۰۸ و ۱۱۱}}</ref>		:مرحوم منصوری درواقع مترجم نبود، نوعی نویسنده بود که از اول بنا را بر این گذاشته بود که خودش را مترجم معرفی کند. برحسب عادت اسم خودش را مترجم می‌گذاشت. شاید به این علت که خیال می‌کرد اگر بنویسد مؤلف فروشش صدمه می‌خورد. چه بسا درست هم خیال می‌کرد. منصوری درواقع تهیه‌کنندۀ مواد خواندنی آسان و روان و نازل برای قشر وسیعی از خوانندگان فارسی زبان بود. این قشر ظاهراً بیشتر از مردم مسن تشکیل می‌شد: کارمندان بازنشسته، بیوه‌زن‌های بیکار، و مانند این‌ها... در هر حال منصوری سال‌ها بدون وقفه زحمت کشید و خوراک خوانندگان خودش را فراهم کرد، رسم و عادت کتاب‌خواندن را در خیلی از خانواده‌ها زنده نگه داشت، بلکه هم توسعه داد.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۰۸ و ۱۱۱}}</ref>

	===[[صادق هدایت\|هدایت]]، [[صادق چوبک\|چوبک]]، [[ابراهیم گلستان\|گلستان]] و [[جلال آل‌احمد\|جلال]]: مسابقهٔ نثرنویسی===		====[[صادق هدایت\|هدایت]]، [[صادق چوبک\|چوبک]]، [[ابراهیم گلستان\|گلستان]] و [[جلال آل‌احمد\|جلال]]: مسابقهٔ نثرنویسی====
	:''سال‌ها پیش یک مجله انگلیسی شماره‌ای مخصوص ادبیات جدید ایران درآورده بود، ترجمه چند داستان کوتاه از چوبک و آل‌احمد و یکی دو تای دیگر و یک قطعه از [[بوف کور]] هم توی این مجله چاپ شده بود. این قطعه همان قطعهٔ معروف «شب پاورچین پاورچین دور می‌شد...» بود. در واقع معروفیت این قطعه از همان‌جا شروع شد. مترجم این قطعه که گمان می‌کنم پرفسور آربری بود چند خط از فارسی این قطعه را هم با خط فونتیک چاپ کرده بود. ظاهرا برای این که به خوانندگان انگلیسی یک تصوری بدهد که زبان عجیب و غریب فارسی چه صداهایی دارد. ظاهرا بعضی اشخاص تصور کردند که آربری رازی یا سحر خاصی در این کلمات کشف کرده، در نتیجه این قطعه به عنوان نمونه‌ای، بلکه شاهکاری از «استیل» هدایت معروف شد و هدایت هم در ردیف «استیلیست»ها قرار گرفت. من یادم نیست هدایت آن موقع زنده بود یا نه. گمان نمی‌کنم، ولی اگر این قضیه را می‌شنید خیال می‌کنم می‌گفت این غلط‌ها به آن فرنگی فلان‌نشور نیامده.''{{سخ}}<ref name= ''خبرآنلاین''/>		:''سال‌ها پیش یک مجله انگلیسی شماره‌ای مخصوص ادبیات جدید ایران درآورده بود، ترجمه چند داستان کوتاه از چوبک و آل‌احمد و یکی دو تای دیگر و یک قطعه از [[بوف کور]] هم توی این مجله چاپ شده بود. این قطعه همان قطعهٔ معروف «شب پاورچین پاورچین دور می‌شد...» بود. در واقع معروفیت این قطعه از همان‌جا شروع شد. مترجم این قطعه که گمان می‌کنم پرفسور آربری بود چند خط از فارسی این قطعه را هم با خط فونتیک چاپ کرده بود. ظاهرا برای این که به خوانندگان انگلیسی یک تصوری بدهد که زبان عجیب و غریب فارسی چه صداهایی دارد. ظاهرا بعضی اشخاص تصور کردند که آربری رازی یا سحر خاصی در این کلمات کشف کرده، در نتیجه این قطعه به عنوان نمونه‌ای، بلکه شاهکاری از «استیل» هدایت معروف شد و هدایت هم در ردیف «استیلیست»ها قرار گرفت. من یادم نیست هدایت آن موقع زنده بود یا نه. گمان نمی‌کنم، ولی اگر این قضیه را می‌شنید خیال می‌کنم می‌گفت این غلط‌ها به آن فرنگی فلان‌نشور نیامده.''{{سخ}}<ref name= ''خبرآنلاین''/>
	:''راستش این تخم لق را به نظر من چوبک توی دهن آن حضرات انداخت ولی خودش زیاد دنبالش را نگرفت. در همان سال‌هایی که اتومبیل شخصی رفته رفته عمومی شد، «استیل شخصی» هم باب شد. بعضی‌ها به طور طبیعی نوعی استیل شخصی دارند که اشتباه‌ناپذیر است. مثل فردوسی در شاهنامه، مثل مولوی در مثنوی ، مثل سعدی در بوستان یا اگر بخواهیم به عصر خودمان برسیم مثل [[احمد کسروی\|کسروی]] در «تاریخ مشروطه». بعضی‌ها هم نوعی استیل را خودشان می‌سازند، وگرنه پیش از آن مثل سایر خلق خدا حرف می‌زنند. آل‌احمد تا حدی این کار را کرد و تا آخر عمر کوتاهش به استیل خودش پایبند بود. منتها استیل او مثل حرف زدن آدمی است که سکسکه گرفته و آخر عباراتش را می خورد. بدبختانه این سکسکه خیلی هم واگیردار بود، اگرچه حالا دیگر یواش یواش آثار شفا در مبتلاشدگانش دیده می‌شود. گلستان هیچ وقت به استیل ثابتی نرسید. بیماری او از نوع پارکینسونیسم بود. بیمار پارکینسونی اول قدری ملنگ و خوش‌ادا می‌شود بعد رفته رفته اداهایش مبدل به لغوه می‌شود و آخر سر به فلج کامل ختم می‌شود. گلستان چندی نوآوری و شیرین‌کاری کرد، بعد این در و آن در زد تا بالاخره سر از بحر طویل درآورد و خاموش شد. خوشبختانه پارکینسونیسم واگیردار نیست.''<ref name= ''خبرآنلاین''/>		:''راستش این تخم لق را به نظر من چوبک توی دهن آن حضرات انداخت ولی خودش زیاد دنبالش را نگرفت. در همان سال‌هایی که اتومبیل شخصی رفته رفته عمومی شد، «استیل شخصی» هم باب شد. بعضی‌ها به طور طبیعی نوعی استیل شخصی دارند که اشتباه‌ناپذیر است. مثل فردوسی در شاهنامه، مثل مولوی در مثنوی ، مثل سعدی در بوستان یا اگر بخواهیم به عصر خودمان برسیم مثل [[احمد کسروی\|کسروی]] در «تاریخ مشروطه». بعضی‌ها هم نوعی استیل را خودشان می‌سازند، وگرنه پیش از آن مثل سایر خلق خدا حرف می‌زنند. آل‌احمد تا حدی این کار را کرد و تا آخر عمر کوتاهش به استیل خودش پایبند بود. منتها استیل او مثل حرف زدن آدمی است که سکسکه گرفته و آخر عباراتش را می خورد. بدبختانه این سکسکه خیلی هم واگیردار بود، اگرچه حالا دیگر یواش یواش آثار شفا در مبتلاشدگانش دیده می‌شود. گلستان هیچ وقت به استیل ثابتی نرسید. بیماری او از نوع پارکینسونیسم بود. بیمار پارکینسونی اول قدری ملنگ و خوش‌ادا می‌شود بعد رفته رفته اداهایش مبدل به لغوه می‌شود و آخر سر به فلج کامل ختم می‌شود. گلستان چندی نوآوری و شیرین‌کاری کرد، بعد این در و آن در زد تا بالاخره سر از بحر طویل درآورد و خاموش شد. خوشبختانه پارکینسونیسم واگیردار نیست.''<ref name= ''خبرآنلاین''/>
خط ۲۶۳:		خط ۲۶۳:
	علوی پیش از به زندان افتادن در ۱۳۱۶ فقط یک مجمومۀ داستان منتشر می کند که مجموعۀ درخشانی هم نیست. درواقع فعالیت علوی به‌عنوان نویسنده در واقع بعد از شهریور ۲۰ شروع می‌شود که دورۀ دیگری است با مسائل دیگری. شهرت و نفوذ علوی در این دوره بیشتر جنبۀ سیاسی دارد. اگر علوی زیر سایۀ حزب توده نبود من گمان نمی‌کنم به‌عنوان نویسنده آن اسم و اعتبار را پیدا می‌کرد.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۸۷\|ک= یک گفت‌وگو با نجف(ج۱)\|ص= }}</ref>		علوی پیش از به زندان افتادن در ۱۳۱۶ فقط یک مجمومۀ داستان منتشر می کند که مجموعۀ درخشانی هم نیست. درواقع فعالیت علوی به‌عنوان نویسنده در واقع بعد از شهریور ۲۰ شروع می‌شود که دورۀ دیگری است با مسائل دیگری. شهرت و نفوذ علوی در این دوره بیشتر جنبۀ سیاسی دارد. اگر علوی زیر سایۀ حزب توده نبود من گمان نمی‌کنم به‌عنوان نویسنده آن اسم و اعتبار را پیدا می‌کرد.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۸۷\|ک= یک گفت‌وگو با نجف(ج۱)\|ص= }}</ref>

	====فردوسی====		====فردوسی و هُمر====
	فرنگی‌ها غالباْ فردوسی را با ~~همر~~ مقایسه ~~می‌کنندُ~~ چون این‌ها ~~هردو~~ حماسۀ منظوم ساخته‌اند، و ~~هردو~~ تاریخ قوم خودشان را به‌صورتی که آن قوم تصور یا تخیل می‌کرده به ~~نظرم در آورده‌اند~~.		فرنگی‌ها غالباْ فردوسی را با هُمر مقایسه می‌کنند. چون این‌ها هر دو حماسۀ منظوم ساخته‌اند، و هر دو تاریخ قوم خودشان را به‌صورتی که آن قوم تصور یا تخیل می‌کرده به نظم درآورده‌اند، چون بالاتر از هُمر کسی را ندارند که با سرایندهٔ «شاهنامه» مقایسه کنند.{{سخ}}
	فردوسی برای ما بسیار بیشتر از ~~هومر~~ برای غربی‌ها اهمیت دارد، از این جهت که او کارش را در آخرین مرحلۀ تحول زبان ما انجام داده است. فردوسی شاهنامه را پس از آخرین تحول زیان فارسی سروده یعنی ~~تحویلی~~ که دویست سیصد سال پیش از او در زبان رخ داده بود به عبارت دیگر، زبان ~~همر~~ مرده است. و حال آنکه زبان فردوسی زنده است و ما تپش قلب این زبان را در بیت بیت شاهنامه احساس می‌کنیم.		فردوسی برای ما بسیار بیشتر از هُمر برای غربی‌ها اهمیت دارد، از این جهت که او کارش را در آخرین مرحلۀ تحول زبان ما انجام داده است. فردوسی شاهنامه را پس از آخرین تحول زیان فارسی سروده یعنی تحولی که دویست سیصد سال پیش از او در زبان رخ داده بود. به عبارت دیگر، زبان هُمر مرده است و حال آنکه زبان فردوسی زنده است و ما تپش قلب این زبان را در بیت بیت شاهنامه احساس می‌کنیم.
	چه بسا تا دویست سیصد سال دیگر نسل‌های بعد از ما ناچار بشوند شاهنامه و بوستان و غیره را ترجمه کنند، چنان‌که همین امروز هم نسل جدید رفته‌رفته دارد از میراث کلاسیک بیگانگی نشان می‌دهد. این هم جای تاسف نیست. چنان‌که برای مردم انگلیس هم جای تاسف نیست که زبانشان تحول پیدا کرده و حالا آثار شکسپیر را به آسانی نمی‌توانند بخوانند.		چه بسا تا دویست سیصد سال دیگر نسل‌های بعد از ما ناچار بشوند شاهنامه و بوستان و غیره را ترجمه کنند، چنان‌که همین امروز هم نسل جدید رفته‌رفته دارد از میراث کلاسیک بیگانگی نشان می‌دهد. این هم جای تاسف نیست. چنان‌که برای مردم انگلیس هم جای تاسف نیست که زبانشان تحول پیدا کرده و حالا آثار شکسپیر را به آسانی نمی‌توانند بخوانند.{{سخ}}
	اگر آن چیزی را که به اسم «هویت ملی» می‌شناسیم بیندازیم روی میز تشریح و بشکافیم، خواهیم دید که قسمتی از بافت او از همین شاهنامه است. این شوخی نیست. در تمام تاریخ ادبیات جهان فقط فردوسی است که به همۀ این هدف‌ها رسیده.<ref>{{پک\|حریری\|~~۱۳۸۷~~\|ک= یک گفت‌وگو با نجف~~(ج۱)~~\|ص= }}</ref>		اگر آن چیزی را که به اسم «هویت ملی» می‌شناسیم بیندازیم روی میز تشریح و بشکافیم، خواهیم دید که قسمتی از بافت او از همین شاهنامه است. این شوخی نیست. در تمام تاریخ ادبیات جهان فقط فردوسی است که به همۀ این هدف‌ها رسیده.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۴۰ تا ۱۴۲}}</ref>

	===خلقیات===		===خلقیات===

چری در ‏۸ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۳۵

2020-05-28T23:35:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۳:۰۵
خط ۲۲۸:		خط ۲۲۸:

	===زیر ذره‌بین نجف دریابندری===		===زیر ذره‌بین نجف دریابندری===
			نجف در گفتگویی، به این نکتهٔ آشکار اما مغفول اشاره می‌کند که قضایا غالبا بیش از یک وجه دارند؛ حال آنکه اکثر ما گرایش داریم آنها را تک‌وجهی در نظر آوریم.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۱۳}}</ref> بر این اساس، نظر موافق یا مخالف هر کسی (حتی آقای دریابندری) در باب یک موضوع، احتمالا به یک جنبه از موضوع مورد بحث بازمی‌گردد و نه تمام جهات آن.
	====[[محمدجعفر محجوب]]====		====[[محمدجعفر محجوب]]====
	:'''محمدجعفر محجوب بدون شک، آدمیزاد بسیار ممتازی بود و نویسندهٔ این سطور می‌تواند ادعا کند که نزدیک به پنجاه سال سعادت رفاقت با او را داشته است...'''{{سخ}}		:'''محمدجعفر محجوب بدون شک، آدمیزاد بسیار ممتازی بود و نویسندهٔ این سطور می‌تواند ادعا کند که نزدیک به پنجاه سال سعادت رفاقت با او را داشته است...'''{{سخ}}
خط ۲۴۹:		خط ۲۵۰:

	===[[صادق هدایت\|هدایت]]، [[صادق چوبک\|چوبک]]، [[ابراهیم گلستان\|گلستان]] و [[جلال آل‌احمد\|جلال]]: مسابقهٔ نثرنویسی===		===[[صادق هدایت\|هدایت]]، [[صادق چوبک\|چوبک]]، [[ابراهیم گلستان\|گلستان]] و [[جلال آل‌احمد\|جلال]]: مسابقهٔ نثرنویسی===
	:''سال‌ها پیش یک مجله انگلیسی ~~که شماره~~ مخصوص ادبیات جدید ایران درآورده ~~بود~~ ترجمه چند داستان کوتاه از چوبک و آل‌احمد و یکی دو تای دیگر و یک قطعه از ~~«بوف کور»~~ هم توی این مجله چاپ شده بود. این قطعه همان ~~قطعه~~ معروف ~~« شب~~ پاورچین پاورچین دور می‌شد...» بود. در واقع معروفیت این قطعه از همان‌جا شروع شد. مترجم این قطعه که گمان می‌کنم پرفسور آربری بود چند خط از ~~فاسی~~ این قطعه را هم با خط فونتیک چاپ کرده بود. ظاهرا برای این که به خوانندگان انگلیسی یک تصوری بدهد که زبان عجیب و غریب فارسی چه صداهایی دارد. ظاهرا بعضی اشخاص تصور کردند که آربری رازی یا سحر خاصی در این کلمات کشف کرده، در نتیجه این قطعه به عنوان نمونه‌ای، بلکه شاهکاری از ~~ا«استیل»~~ هدایت معروف شد و هدایت هم در ردیف ~~«استیلست»ها~~ قرار گرفت. من یادم نیست هدایت آن موقع زنده بود یا نه. گمان نمی‌کنم، ولی اگر این قضیه را می‌شنید خیال می‌کنم می‌گفت این غلط‌ها به آن فرنگی ~~فلان نشور~~ نیامده.''{{سخ}}<ref name= ''خبرآنلاین''/>		:''سال‌ها پیش یک مجله انگلیسی شماره‌ای مخصوص ادبیات جدید ایران درآورده بود، ترجمه چند داستان کوتاه از چوبک و آل‌احمد و یکی دو تای دیگر و یک قطعه از [[بوف کور]] هم توی این مجله چاپ شده بود. این قطعه همان قطعهٔ معروف «شب پاورچین پاورچین دور می‌شد...» بود. در واقع معروفیت این قطعه از همان‌جا شروع شد. مترجم این قطعه که گمان می‌کنم پرفسور آربری بود چند خط از فارسی این قطعه را هم با خط فونتیک چاپ کرده بود. ظاهرا برای این که به خوانندگان انگلیسی یک تصوری بدهد که زبان عجیب و غریب فارسی چه صداهایی دارد. ظاهرا بعضی اشخاص تصور کردند که آربری رازی یا سحر خاصی در این کلمات کشف کرده، در نتیجه این قطعه به عنوان نمونه‌ای، بلکه شاهکاری از «استیل» هدایت معروف شد و هدایت هم در ردیف «استیلیست»ها قرار گرفت. من یادم نیست هدایت آن موقع زنده بود یا نه. گمان نمی‌کنم، ولی اگر این قضیه را می‌شنید خیال می‌کنم می‌گفت این غلط‌ها به آن فرنگی فلان‌نشور نیامده.''{{سخ}}<ref name= ''خبرآنلاین''/>
	:''راستش این تخم لق را به نظر من چوبک توی دهن آن حضرات انداخت ولی خودش زیاد دنبالش را نگرفت. در همان سال‌هایی که اتومبیل شخصی رفته رفته عمومی شد «استیل شخصی» هم باب شد. بعضی‌ها به طور طبیعی نوعی استیل شخصی دارند که اشتباه‌ناپذیر است. مثل فردوسی در شاهنامه، مثل مولوی در مثنوی ، مثل سعدی در بوستان یا اگر بخواهیم به عصر خودمان برسیم مثل کسروی در «تاریخ مشروطه». بعضی‌ها هم نوعی استیل را خودشان می‌سازند، وگرنه پیش از آن مثل سایر خلق خدا حرف می‌زنند. ~~آل احمد~~ تا حدی این کار را کرد و تا آخر عمر کوتاهش به استیل خودش پایبند بود. منتها استیل او مثل حرف زدن آدمی است که سکسکه گرفته و آخر عباراتش را می خورد. بدبختانه این سکسکه خیلی هم واگیردار بود، اگرچه حالا دیگر یواش یواش آثار شفا در ~~مبتلا شدگانش~~ دیده می‌شود. گلستان هیچ وقت به استیل ثابتی نرسید. بیماری از نوع پارکینسونیسم بود. بیمار پارکینسونی اول قدری ملنگ و ~~خوش ادا~~ می‌شود بعد رفته رفته اداهایش مبدل به لغوه می‌شود و آخر سر به فلج کامل ختم می‌شود. گلستان چندی نوآوری و شیرین‌کاری ~~کرد.~~ بعد این در و آن در زد تا بالاخره سر از بحر طویل درآورد و خاموش شد. خوشبختانه پارکینسونیسم واگیردار نیست.''<ref name= ''خبرآنلاین''/>		:''راستش این تخم لق را به نظر من چوبک توی دهن آن حضرات انداخت ولی خودش زیاد دنبالش را نگرفت. در همان سال‌هایی که اتومبیل شخصی رفته رفته عمومی شد، «استیل شخصی» هم باب شد. بعضی‌ها به طور طبیعی نوعی استیل شخصی دارند که اشتباه‌ناپذیر است. مثل فردوسی در شاهنامه، مثل مولوی در مثنوی ، مثل سعدی در بوستان یا اگر بخواهیم به عصر خودمان برسیم مثل [[احمد کسروی\|کسروی]] در «تاریخ مشروطه». بعضی‌ها هم نوعی استیل را خودشان می‌سازند، وگرنه پیش از آن مثل سایر خلق خدا حرف می‌زنند. آل‌احمد تا حدی این کار را کرد و تا آخر عمر کوتاهش به استیل خودش پایبند بود. منتها استیل او مثل حرف زدن آدمی است که سکسکه گرفته و آخر عباراتش را می خورد. بدبختانه این سکسکه خیلی هم واگیردار بود، اگرچه حالا دیگر یواش یواش آثار شفا در مبتلاشدگانش دیده می‌شود. گلستان هیچ وقت به استیل ثابتی نرسید. بیماری او از نوع پارکینسونیسم بود. بیمار پارکینسونی اول قدری ملنگ و خوش‌ادا می‌شود بعد رفته رفته اداهایش مبدل به لغوه می‌شود و آخر سر به فلج کامل ختم می‌شود. گلستان چندی نوآوری و شیرین‌کاری کرد، بعد این در و آن در زد تا بالاخره سر از بحر طویل درآورد و خاموش شد. خوشبختانه پارکینسونیسم واگیردار نیست.''<ref name= ''خبرآنلاین''/>

	====[[نیما یوشیج]]====		====[[نیما یوشیج]]====

چری در ‏۸ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۳۸

2020-05-28T22:38:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۲:۰۸
خط ۲۴۶:		خط ۲۴۶:

	====[[ذبیح‌الله منصوری]]====		====[[ذبیح‌الله منصوری]]====
	مرحوم منصوری درواقع مترجم نبود، نوعی نویسنده بود که از اول بنا را بر این گذاشته بود که خودش را مترجم معرفی کند. برحسب عادت اسم خودش را مترجم می‌گذاشت. شاید به این علت که خیال می‌کرد اگر بنویسد مؤلف فروشش صدمه می‌خورد. چه بسا درست هم خیال می‌کرد. منصوری درواقع تهیه‌کنندۀ مواد خواندنی آسان و روان و نازل برای قشر وسیعی از خوانندگان فارسی زبان بود. این قشر ظاهراً بیشتر از مردم مسن تشکیل می‌شد: کارمندان بازنشسته، بیوه‌زن‌های بیکار، و مانند این‌ها.<ref>{{پک\|حریری\|~~۱۳۸۷~~\|ک= یک گفت‌وگو با نجف~~(ج۱)~~\|ص= }}</ref>		:مرحوم منصوری درواقع مترجم نبود، نوعی نویسنده بود که از اول بنا را بر این گذاشته بود که خودش را مترجم معرفی کند. برحسب عادت اسم خودش را مترجم می‌گذاشت. شاید به این علت که خیال می‌کرد اگر بنویسد مؤلف فروشش صدمه می‌خورد. چه بسا درست هم خیال می‌کرد. منصوری درواقع تهیه‌کنندۀ مواد خواندنی آسان و روان و نازل برای قشر وسیعی از خوانندگان فارسی زبان بود. این قشر ظاهراً بیشتر از مردم مسن تشکیل می‌شد: کارمندان بازنشسته، بیوه‌زن‌های بیکار، و مانند این‌ها... در هر حال منصوری سال‌ها بدون وقفه زحمت کشید و خوراک خوانندگان خودش را فراهم کرد، رسم و عادت کتاب‌خواندن را در خیلی از خانواده‌ها زنده نگه داشت، بلکه هم توسعه داد.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۰۸ و ۱۱۱}}</ref>

			===[[صادق هدایت\|هدایت]]، [[صادق چوبک\|چوبک]]، [[ابراهیم گلستان\|گلستان]] و [[جلال آل‌احمد\|جلال]]: مسابقهٔ نثرنویسی===
			:''سال‌ها پیش یک مجله انگلیسی که شماره مخصوص ادبیات جدید ایران درآورده بود ترجمه چند داستان کوتاه از چوبک و آل‌احمد و یکی دو تای دیگر و یک قطعه از «بوف کور» هم توی این مجله چاپ شده بود. این قطعه همان قطعه معروف « شب پاورچین پاورچین دور می‌شد...» بود. در واقع معروفیت این قطعه از همان‌جا شروع شد. مترجم این قطعه که گمان می‌کنم پرفسور آربری بود چند خط از فاسی این قطعه را هم با خط فونتیک چاپ کرده بود. ظاهرا برای این که به خوانندگان انگلیسی یک تصوری بدهد که زبان عجیب و غریب فارسی چه صداهایی دارد. ظاهرا بعضی اشخاص تصور کردند که آربری رازی یا سحر خاصی در این کلمات کشف کرده، در نتیجه این قطعه به عنوان نمونه‌ای، بلکه شاهکاری از ا«استیل» هدایت معروف شد و هدایت هم در ردیف «استیلست»ها قرار گرفت. من یادم نیست هدایت آن موقع زنده بود یا نه. گمان نمی‌کنم، ولی اگر این قضیه را می‌شنید خیال می‌کنم می‌گفت این غلط‌ها به آن فرنگی فلان نشور نیامده.''{{سخ}}<ref name= ''خبرآنلاین''/>
			:''راستش این تخم لق را به نظر من چوبک توی دهن آن حضرات انداخت ولی خودش زیاد دنبالش را نگرفت. در همان سال‌هایی که اتومبیل شخصی رفته رفته عمومی شد «استیل شخصی» هم باب شد. بعضی‌ها به طور طبیعی نوعی استیل شخصی دارند که اشتباه‌ناپذیر است. مثل فردوسی در شاهنامه، مثل مولوی در مثنوی ، مثل سعدی در بوستان یا اگر بخواهیم به عصر خودمان برسیم مثل کسروی در «تاریخ مشروطه». بعضی‌ها هم نوعی استیل را خودشان می‌سازند، وگرنه پیش از آن مثل سایر خلق خدا حرف می‌زنند. آل احمد تا حدی این کار را کرد و تا آخر عمر کوتاهش به استیل خودش پایبند بود. منتها استیل او مثل حرف زدن آدمی است که سکسکه گرفته و آخر عباراتش را می خورد. بدبختانه این سکسکه خیلی هم واگیردار بود، اگرچه حالا دیگر یواش یواش آثار شفا در مبتلا شدگانش دیده می‌شود. گلستان هیچ وقت به استیل ثابتی نرسید. بیماری از نوع پارکینسونیسم بود. بیمار پارکینسونی اول قدری ملنگ و خوش ادا می‌شود بعد رفته رفته اداهایش مبدل به لغوه می‌شود و آخر سر به فلج کامل ختم می‌شود. گلستان چندی نوآوری و شیرین‌کاری کرد. بعد این در و آن در زد تا بالاخره سر از بحر طویل درآورد و خاموش شد. خوشبختانه پارکینسونیسم واگیردار نیست.''<ref name= ''خبرآنلاین''/>

	====[[نیما یوشیج]]====		====[[نیما یوشیج]]====

چری در ‏۸ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۱۵

2020-05-28T22:15:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۴۵
خط ۸۶:		خط ۸۶:
	:این لیوان را بعد که از سلول انفرادی به قسمت «عمومی» برده شدیم دیدم. لیوانی بود که توی آن از قسمت عمومی برای کیوان که توی سلول انفرادی بود چای می‌فرستادند و یک بار کیوان آن را با این شعر برگردانده بود. زندانی‌های عمومی، که در این مدت چند دور عوض شده بودند، آن لیوان را نگه داشته بودند و به من نشان دادند.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۵۱ و ۵۲}}</ref>		:این لیوان را بعد که از سلول انفرادی به قسمت «عمومی» برده شدیم دیدم. لیوانی بود که توی آن از قسمت عمومی برای کیوان که توی سلول انفرادی بود چای می‌فرستادند و یک بار کیوان آن را با این شعر برگردانده بود. زندانی‌های عمومی، که در این مدت چند دور عوض شده بودند، آن لیوان را نگه داشته بودند و به من نشان دادند.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۵۱ و ۵۲}}</ref>

	===گواهی عدم سوء پیشینه برای ترجمه<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۰۶ و ۱۰۷}}</ref>}}===		===گواهی عدم سوء پیشینه برای ترجمه<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۰۶ و ۱۰۷}}</ref>===
	:'''یکی دو جا این پیشنهاد مطرح شده که چون در حال حاضر هیچ قرار و قاعده‌ای بر کار ترجمه حاکم نیست و هر کس دلش خواست می‌تواند هر کتابی را ترجمه کن و اگر توانست چاپ هم بکند، پس بهتر است ترتیبی داده شود که یک سازمانی بر امر ترجمه نظارت داشته باشد... اصل مطلب این است که اختیار کار را از «افراد متفرقه» سلب کنیم و بدهیم به دست یک دستگاه اداری، که ممکن است گردانندگانش عده‌ای از خود مترجمان باشند، یا دولت هم دستی در آن داشته باشد. من با این کار مخالفم... خلاصه‌اش این است که «نظارت» این انجمن یا هر چه هست در عمل به این صورت در خواهد آمد که «صلاحیت» مترجم هر کتابی اول باید به تصویب مقامات آن دستگاه برسد. آن مقامات هم مثل همهٔ ادارات از مترجم یا داوطلب ترجمه مدارک تحصیلی و نمونهٔ کار خواهند خواست، و اگر قضیه شکل دولتی پیدا کند لابد عدم سوء پیشینه و صلاحیت اخلاقی و این جور چیزها هم اضافه می‌شود. هیچ کدام این‌ها با کار آفرینشی جور در نمی‌آید...'''{{سخ}}		:'''یکی دو جا این پیشنهاد مطرح شده که چون در حال حاضر هیچ قرار و قاعده‌ای بر کار ترجمه حاکم نیست و هر کس دلش خواست می‌تواند هر کتابی را ترجمه کن و اگر توانست چاپ هم بکند، پس بهتر است ترتیبی داده شود که یک سازمانی بر امر ترجمه نظارت داشته باشد... اصل مطلب این است که اختیار کار را از «افراد متفرقه» سلب کنیم و بدهیم به دست یک دستگاه اداری، که ممکن است گردانندگانش عده‌ای از خود مترجمان باشند، یا دولت هم دستی در آن داشته باشد. من با این کار مخالفم... خلاصه‌اش این است که «نظارت» این انجمن یا هر چه هست در عمل به این صورت در خواهد آمد که «صلاحیت» مترجم هر کتابی اول باید به تصویب مقامات آن دستگاه برسد. آن مقامات هم مثل همهٔ ادارات از مترجم یا داوطلب ترجمه مدارک تحصیلی و نمونهٔ کار خواهند خواست، و اگر قضیه شکل دولتی پیدا کند لابد عدم سوء پیشینه و صلاحیت اخلاقی و این جور چیزها هم اضافه می‌شود. هیچ کدام این‌ها با کار آفرینشی جور در نمی‌آید...'''{{سخ}}
	:'''حساب خود من که به کلی پاک است، چون نه مدرک تحصیلی دارم و نه عدم سوء پیشینه، در امتحان صلاحیت اخلاقی هم به احتمال قوی مردود می‌شوم. یک وقت من برای گرفتن گواهی‌نامهٔ رانندگی رفتم ورقهٔ عدم سوء پیشینه بگیرم، یک ورقه‌ای به من دادند که تویش نوشته بود شخص نامبرده که بنده باشم به جز اقدام بر علیه سلطنت مشروطه و خیانت به کشور و تحریک اشرار و تسلیح عشایر و تبلیغ مرام اشتراکی سوء پیشینه‌ای ندارد.'''		:'''حساب خود من که به کلی پاک است، چون نه مدرک تحصیلی دارم و نه عدم سوء پیشینه، در امتحان صلاحیت اخلاقی هم به احتمال قوی مردود می‌شوم. یک وقت من برای گرفتن گواهی‌نامهٔ رانندگی رفتم ورقهٔ عدم سوء پیشینه بگیرم، یک ورقه‌ای به من دادند که تویش نوشته بود شخص نامبرده که بنده باشم به جز اقدام بر علیه سلطنت مشروطه و خیانت به کشور و تحریک اشرار و تسلیح عشایر و تبلیغ مرام اشتراکی سوء پیشینه‌ای ندارد.'''

چری در ‏۸ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۱۲

2020-05-28T22:12:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۴۲
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	\|اتفاقات مهم =		\|اتفاقات مهم =
	\|نام دیگر =		\|نام دیگر =
	\|لقب =		\|لقب = ن. بندر<ref name= ''شاخص''/>
	\|بنیانگذار =		\|بنیانگذار =
	\|پیشه = مترجم، نویسنده، داستان‌نویس، منتقد ادبی، نقاش، عکاس و معمار<ref name= ''چرا نجف''/>		\|پیشه = مترجم، نویسنده، داستان‌نویس، منتقد ادبی، نقاش، عکاس و معمار<ref name= ''چرا نجف''/>
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	[[پرونده:Photo 2019-06-16 17-37-38.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center></center>]]		[[پرونده:Photo 2019-06-16 17-37-38.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center></center>]]

	'''نجف دریابندری''' مترجم، ویراستار، نویسنده، نقاش، منتقد ادبی، عکاس و عضو افتخاریِ '''[[انجمن صنفی مترجمان ایران]]''' است.<ref name=''سیروس''>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= علی‌نژاد\|عنوان= با نجف دریابندری دربارهٔ خودش، آدم‌ها و روزگارش\|ژورنال= بخارا\|شماره= ۱۰۰\|صفحات= ۳۳۵ تا ۳۷۷}}</ref>		'''نجف دریابندری''' مترجم، ویراستار، نویسنده، نقاش، منتقد ادبی، عکاس و عضو افتخاریِ '''[[انجمن صنفی مترجمان ایران]]''' است.<ref name=''سیروس''>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= علی‌نژاد\|عنوان= با نجف دریابندری دربارهٔ خودش، آدم‌ها و روزگارش\|ژورنال= بخارا\|شماره= ۱۰۰\|صفحات= ۳۳۵ تا ۳۷۷}}</ref><ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://charsouplus.ir/blog/%d9%86%d8%ac%d9%81-%d8%af%d8%b1%db%8c%d8%a7%d8%a8%d9%86%d8%af%d8%b1%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%a8%d9%88%d8%af%d8%9f/\|عنوان= نجف دریابندری که بود؟}}</ref>
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
	نجف طی حدود شش دهه حضور فعال در عرصهٔ فرهنگ و ادب ایران، جریان‌های مهمی را در کشور پایه‌گذاری کرد و یا سهم عمده‌ای در شکل‌گیری آنها داشت؛ او با ترجمهٔ آثار مهمی از ادبیات غرب، دریچه‌ای را گشود که بر تاریخ ادبیات داستانی معاصر تاثیر عمده نهاد<ref name=''مستطاب''>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= ابراهیمی\|عنوان= چرا کتاب مستطاب آشپزی؟!\|ژورنال= بخارا\|شماره= ۱۰۰\|صفحات= ۳۷۸ تا ۳۸۷}}</ref> و با ترجمهٔ آثار فلسفی از سنت غربی -در زمانی که هنوز زبان فارسی اصطلاحات لازم را برای بیان فلسفهٔ جدید نداشت- با روایتی روشن و درخور فهم راسل از فلسفهٔ غرب، به روشنی و رسایی زبان فارسی در بیان مفاهیم فلسفی کمک کرد. البته او در فلسفه تنها مترجم نبود؛ از نجف تالیفاتی هم در این زمینه در دست است که از آن جمله می‌توان به «درد بی‌خویشتنی» اشاره کرد که شاید اگر به زبان انگلیسی نوشته می‌شد می‌توانست شهرت فراوانی در محافل فلسفی کسب کند.<ref name=''فضایل''>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= پارسی‌نژاد\|عنوان= در فضائل استاد نجف\|ژورنال= بخارا\|شماره= ۱۰۰\|صفحات= ۳۱۴ تا ۳۱۸}}</ref>{{سخ}}		نجف طی حدود شش دهه حضور فعال در عرصهٔ فرهنگ و ادب ایران، جریان‌های مهمی را در کشور پایه‌گذاری کرد و یا سهم عمده‌ای در شکل‌گیری آنها داشت؛ او با ترجمهٔ آثار مهمی از ادبیات غرب، دریچه‌ای را گشود که بر تاریخ ادبیات داستانی معاصر تاثیر عمده نهاد<ref name=''مستطاب''>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= ابراهیمی\|عنوان= چرا کتاب مستطاب آشپزی؟!\|ژورنال= بخارا\|شماره= ۱۰۰\|صفحات= ۳۷۸ تا ۳۸۷}}</ref> و با ترجمهٔ آثار فلسفی از سنت غربی -در زمانی که هنوز زبان فارسی اصطلاحات لازم را برای بیان فلسفهٔ جدید نداشت- با روایتی روشن و درخور فهم راسل از فلسفهٔ غرب، به روشنی و رسایی زبان فارسی در بیان مفاهیم فلسفی کمک کرد. البته او در فلسفه تنها مترجم نبود؛ از نجف تالیفاتی هم در این زمینه در دست است که از آن جمله می‌توان به «درد بی‌خویشتنی» اشاره کرد که شاید اگر به زبان انگلیسی نوشته می‌شد می‌توانست شهرت فراوانی در محافل فلسفی کسب کند.<ref name=''فضایل''>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= پارسی‌نژاد\|عنوان= در فضائل استاد نجف\|ژورنال= بخارا\|شماره= ۱۰۰\|صفحات= ۳۱۴ تا ۳۱۸}}</ref>{{سخ}}
خط ۸۶:		خط ۸۶:
	:این لیوان را بعد که از سلول انفرادی به قسمت «عمومی» برده شدیم دیدم. لیوانی بود که توی آن از قسمت عمومی برای کیوان که توی سلول انفرادی بود چای می‌فرستادند و یک بار کیوان آن را با این شعر برگردانده بود. زندانی‌های عمومی، که در این مدت چند دور عوض شده بودند، آن لیوان را نگه داشته بودند و به من نشان دادند.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۵۱ و ۵۲}}</ref>		:این لیوان را بعد که از سلول انفرادی به قسمت «عمومی» برده شدیم دیدم. لیوانی بود که توی آن از قسمت عمومی برای کیوان که توی سلول انفرادی بود چای می‌فرستادند و یک بار کیوان آن را با این شعر برگردانده بود. زندانی‌های عمومی، که در این مدت چند دور عوض شده بودند، آن لیوان را نگه داشته بودند و به من نشان دادند.<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۵۱ و ۵۲}}</ref>

	===~~سوءپیشینه~~===		===گواهی عدم سوء پیشینه برای ترجمه<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۷۶\|ک= یک گفت‌وگو: ناصر حریری با نجف دریابندری\|ص= ۱۰۶ و ۱۰۷}}</ref>}}===
	یک وقت من برای گرفتن ~~گواهی‌نامۀ~~ رانندگی رفتم ~~ورقۀ عدم‌سوء‌پیشینه بگیرم.~~ یک ورقه‌ای به من دادند که تویش نوشته بود شخص نامبرده که بنده باشم ~~به‌جز~~ اقدام علیه سلطنت مشروطه و خیانت به کشور و تحریک اشرار و تسلیح عشایر و تبلیغ مرام اشتراکی ~~سوء‌پیشینه‌ای~~ ندارد~~!<ref>{{پک\|حریری\|۱۳۸۷\|ک= یک گفت‌وگو با نجف(ج۱)\|ص= }}</ref>~~		:'''یکی دو جا این پیشنهاد مطرح شده که چون در حال حاضر هیچ قرار و قاعده‌ای بر کار ترجمه حاکم نیست و هر کس دلش خواست می‌تواند هر کتابی را ترجمه کن و اگر توانست چاپ هم بکند، پس بهتر است ترتیبی داده شود که یک سازمانی بر امر ترجمه نظارت داشته باشد... اصل مطلب این است که اختیار کار را از «افراد متفرقه» سلب کنیم و بدهیم به دست یک دستگاه اداری، که ممکن است گردانندگانش عده‌ای از خود مترجمان باشند، یا دولت هم دستی در آن داشته باشد. من با این کار مخالفم... خلاصه‌اش این است که «نظارت» این انجمن یا هر چه هست در عمل به این صورت در خواهد آمد که «صلاحیت» مترجم هر کتابی اول باید به تصویب مقامات آن دستگاه برسد. آن مقامات هم مثل همهٔ ادارات از مترجم یا داوطلب ترجمه مدارک تحصیلی و نمونهٔ کار خواهند خواست، و اگر قضیه شکل دولتی پیدا کند لابد عدم سوء پیشینه و صلاحیت اخلاقی و این جور چیزها هم اضافه می‌شود. هیچ کدام این‌ها با کار آفرینشی جور در نمی‌آید...'''{{سخ}}
			:'''حساب خود من که به کلی پاک است، چون نه مدرک تحصیلی دارم و نه عدم سوء پیشینه، در امتحان صلاحیت اخلاقی هم به احتمال قوی مردود می‌شوم. یک وقت من برای گرفتن گواهی‌نامهٔ رانندگی رفتم ورقهٔ عدم سوء پیشینه بگیرم، یک ورقه‌ای به من دادند که تویش نوشته بود شخص نامبرده که بنده باشم به جز اقدام بر علیه سلطنت مشروطه و خیانت به کشور و تحریک اشرار و تسلیح عشایر و تبلیغ مرام اشتراکی سوء پیشینه‌ای ندارد.'''

	===احضار روح===		===احضار روح===
خط ۳۸۳:		خط ۳۸۴:
	# {{یادکرد وب\|نشانی= https://radiopayam.se/archives/12963\|عنوان= داستان کوتاه «حمام» نوشتهٔ نجف دریابندری\|ناشر= رادیو پیام\|تاریخ بازدید= ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۹}}		# {{یادکرد وب\|نشانی= https://radiopayam.se/archives/12963\|عنوان= داستان کوتاه «حمام» نوشتهٔ نجف دریابندری\|ناشر= رادیو پیام\|تاریخ بازدید= ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۹}}
	# {{یادکرد وب\|نشانی = https://www.khabaronline.ir/news/189776/%D9%86%D8%AC%D9%81-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D9%86%D8%AF%D8%B1%DB%8C-%DA%AF%D9%84%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%A8%D8%AA%D9%84%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D9%84%D9%82%D9%88%D9%87-%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A2%D9%84-%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%AF%DA%86%D8%A7%D8%B1-%D8%B3%DA%A9%D8%B3%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%88%D9%81\|عنوان = مصاحبه با نجف دریابندری: مجلهٔ آدینه\|ناشر= خبرآنلاین\|تاریخ بازدید= ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۹}}		# {{یادکرد وب\|نشانی = https://www.khabaronline.ir/news/189776/%D9%86%D8%AC%D9%81-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D9%86%D8%AF%D8%B1%DB%8C-%DA%AF%D9%84%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%A8%D8%AA%D9%84%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D9%84%D9%82%D9%88%D9%87-%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A2%D9%84-%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%AF%DA%86%D8%A7%D8%B1-%D8%B3%DA%A9%D8%B3%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%88%D9%81\|عنوان = مصاحبه با نجف دریابندری: مجلهٔ آدینه\|ناشر= خبرآنلاین\|تاریخ بازدید= ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۹}}
			# {{یادکرد وب\|نشانی= https://charsouplus.ir/blog/%d9%86%d8%ac%d9%81-%d8%af%d8%b1%db%8c%d8%a7%d8%a8%d9%86%d8%af%d8%b1%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%a8%d9%88%d8%af%d8%9f/\|عنوان= نجف دریابندری که بود؟\|ناشر= چارسوپلاس\|تاریخ بازدید= ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۹}}