مهدی یزدانی‌خرم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

غزلِ بهار در ‏۳۰ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۴۷

2020-07-20T21:47:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۱۷
خط ۵۹:		خط ۵۹:
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>

	نام ''مهدی یزدانی‌خرم'' با رسانه‌های مکتوب گره خورده است؛ او نویسنده و روزنامه‌نگار است و در حوزه‌ٔ فرهنگ، هنر و ادبیات منتقد و تحلیل‌گر به‌شمار می‌آید. عمده‌ٔ شهرتش در این حوزه به نقدهای ادبی او باز می‌گردد. از نوجوانی به نویسندگی و روزنامه‌نگاری علاقه‌مند شد و چهارده‌ سال ~~بیش~~ نداشت که در کلاس‌‌های نویسندگی [[احمد غلامی]] که در «مجله‌ٔ شباب» برگزار می‌شد؛ شرکت کرد. در دبیرستان فرهنگ درس می‌خواند و نخستین تجربه روزنامه‌نگاری‌اش «مجله نسیم» بود که با هم‌کلاسانش در دبیرستان منتشر می‌کردند. هجده‌ساله بود که اولین یادداشت ادبی‌اش که مضمونی فلسفی داشت؛ در مطبوعات به چاپ رسید. سپس با روزنامه‌هایی نظیر''خرداد، فتح، همشهری، هم‌میهن، شرق، اعتماد، کارگزاران، اعتمادملی، سازندگی '' و نیز هفته‌نامه‌های «شهروندامروز»، «ایران دخت»، «هفته‌نامه‌ٔ آسمان»، «هفته‌نامه‌ٔ صدا» و «مجله‌ٔ نافه» همکاری کرده‌ است. <ref name=''مهدی یزدانی‌خرم''>{{یادکرد وب\|نشانی=http://shahinkarkhane.blogfa.com/post/197/%DA%AF%D9%81%D8%AA%E2%80%8C%D9%88%DA%AF%D9%88%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C-%DB%8C%D8%B2%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C%D8%AE%D8%B1%D9%85\|عنوان=مهدی یزدانی‌خرم }}</ref>		نام ''مهدی یزدانی‌خرم'' با رسانه‌های مکتوب گره خورده است؛ او نویسنده و روزنامه‌نگار است و در حوزه‌ٔ فرهنگ، هنر و ادبیات منتقد و تحلیل‌گر به‌شمار می‌آید. عمده‌ٔ شهرتش در این حوزه به نقدهای ادبی او باز می‌گردد. از نوجوانی به نویسندگی و روزنامه‌نگاری علاقه‌مند شد و چهارده‌ سال بیشتر نداشت که در کلاس‌‌های نویسندگی [[احمد غلامی]] که در «مجله‌ٔ شباب» برگزار می‌شد؛ شرکت کرد. در دبیرستان فرهنگ درس می‌خواند و نخستین تجربه روزنامه‌نگاری‌اش «مجله نسیم» بود که با هم‌کلاسانش در دبیرستان منتشر می‌کردند. هجده‌ساله بود که اولین یادداشت ادبی‌اش که مضمونی فلسفی داشت؛ در مطبوعات به چاپ رسید. سپس با روزنامه‌هایی نظیر''خرداد، فتح، همشهری، هم‌میهن، شرق، اعتماد، کارگزاران، اعتمادملی، سازندگی '' و نیز هفته‌نامه‌های «شهروندامروز»، «ایران دخت»، «هفته‌نامه‌ٔ آسمان»، «هفته‌نامه‌ٔ صدا» و «مجله‌ٔ نافه» همکاری کرده‌ است. <ref name=''مهدی یزدانی‌خرم''>{{یادکرد وب\|نشانی=http://shahinkarkhane.blogfa.com/post/197/%DA%AF%D9%81%D8%AA%E2%80%8C%D9%88%DA%AF%D9%88%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C-%DB%8C%D8%B2%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%E2%80%8C%D8%AE%D8%B1%D9%85\|عنوان=مهدی یزدانی‌خرم }}</ref>
	یزدانی‌خرم دبیر سرویس ادبیات مجلهٔ «مهرنامه» و عضو شورای دبیران مجلهٔ «تجربه» است که به‌صورت ماهنامه در تهران منتشر می‌شوند و مسئول انتخاب داستان در [[نشر چشمه]] و مشاور اصلی بخش ادبیات این انتشارات به‌شمار می‌آید.		یزدانی‌خرم دبیر سرویس ادبیات مجلهٔ «مهرنامه» و عضو شورای دبیران مجلهٔ «تجربه» است که به‌صورت ماهنامه در تهران منتشر می‌شوند و مسئول انتخاب داستان در [[نشر چشمه]] و مشاور اصلی بخش ادبیات این انتشارات به‌شمار می‌آید.
	او اکنون در حوالی چهل‌سالگی، چهار رمان در کارنامه‌اش دارد. مقاله‌ها و نقدهای ادبی بسیاری در نشریه‌‌های متعدد نگاشته است و تقریباً صفحهٔ مجازی خود را مدام به‌روز می‌کند. کتاب‌های گوناگونی را می‌خواند و در نشریات کاغذی یا فضای مجازی معرفی می‌کند. زمانی را هم صرف‌ نوشتن داستان‌هایش می‌کند و داستان‌ها و رمان‌های منتشر نشده در نشر چشمه را برای چاپ، بررسی کرده و می‌خواند.		او اکنون در حوالی چهل‌سالگی، چهار رمان در کارنامه‌اش دارد. مقاله‌ها و نقدهای ادبی بسیاری در نشریه‌‌های متعدد نگاشته است و تقریباً صفحهٔ مجازی خود را مدام به‌روز می‌کند. کتاب‌های گوناگونی را می‌خواند و در نشریات کاغذی یا فضای مجازی معرفی می‌کند. زمانی را هم صرف‌ نوشتن داستان‌هایش می‌کند و داستان‌ها و رمان‌های منتشر نشده در نشر چشمه را برای چاپ، بررسی کرده و می‌خواند.
خط ۲۸۲:		خط ۲۸۲:

	====خون‌خورده====		====خون‌خورده====
	این رمان که «سرخِ‌ سیاه» هم نام دارد در اسفند ١٣٩٧ نخستین‌بار در نشر چشمه منتشر شد و مخاطبان و منتقدان از آن استقبال کردند. به‌طوری‌که کمتر از ~~یک‌~~ سال از انتشارش ~~در ٩٠٠٠ نسخه به‌چاپ~~ رسیده است. داستان قصه‌ٔ پنج برادر در سال‌‌های دهه‌ٔ ۶۰ ایران است. قصه‌ٔ برادران سوخته که در لایه‌های تاریخ با آرزوهای‌ سوخته‌شان، خاکستر شدند. ناصر سوخته، باستان‌شناس است، مسعود سوخته از نیروهای در خدمت شهید چمران بوده است که در شکست محاصره‌ٔ آبادان جنگیده است، منصور سوخته عکاس است و در پی شهرت و مقامی جهانی است، محمود سوخته مارکسیست شده است و عاشق دختری توده‌ای شده و طاهر سوخته که قربانی موشک‌باران تهران می‌شود. این قصه از تهران تا اصفهان، از بیروت تا آبادان و از مشهد تا کلیسایی کوچک در محله‌ٔ نارمَک که دو روح روی صلیبش نشسته‌‌اند؛ روایت می‌شود. رمان در بازهٔ زمانی بین سال ۱۳۶۰تا۱۳۶۷ در زمانِ گذشته و بخشی از آن در یکی دو سالِ اخیر رخ می‌دهد. <ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://taaghche.com/book/54037/%D8%AE%D9%88%D9%86-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%87\|عنوان=خون‌خورده }}</ref>		این رمان که «سرخِ‌ سیاه» هم نام دارد در اسفند ١٣٩٧ نخستین‌بار در نشر چشمه منتشر شد و مخاطبان و منتقدان از آن استقبال کردند. به‌طوری‌که کمتر از دو‌ سال از انتشارش به ‌چاپ دوازدهم رسیده است. داستان قصه‌ٔ پنج برادر در سال‌‌های دهه‌ٔ ۶۰ ایران است. قصه‌ٔ برادران سوخته که در لایه‌های تاریخ با آرزوهای‌ سوخته‌شان، خاکستر شدند. ناصر سوخته، باستان‌شناس است، مسعود سوخته از نیروهای در خدمت شهید چمران بوده است که در شکست محاصره‌ٔ آبادان جنگیده است، منصور سوخته عکاس است و در پی شهرت و مقامی جهانی است، محمود سوخته مارکسیست شده است و عاشق دختری توده‌ای شده و طاهر سوخته که قربانی موشک‌باران تهران می‌شود. این قصه از تهران تا اصفهان، از بیروت تا آبادان و از مشهد تا کلیسایی کوچک در محله‌ٔ نارمَک که دو روح روی صلیبش نشسته‌‌اند؛ روایت می‌شود. رمان در بازهٔ زمانی بین سال ۱۳۶۰تا۱۳۶۷ در زمانِ گذشته و بخشی از آن در یکی دو سالِ اخیر رخ می‌دهد. <ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://taaghche.com/book/54037/%D8%AE%D9%88%D9%86-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%87\|عنوان=خون‌خورده }}</ref>
	«خون‌‌‌‌‌‌خورده‌‌‌‌‌‌» از ذهنی پُرقصه و مهندسی‌‌‌‌‌‌شده برآمده است که به‌عقیده‌ٔ منتقدان تجربه‌ٔ موفقی است و از آن به‌عنوان یکی از جدی‌‌‌‌‌‌ترین و بهترین رمان‌‌‌‌‌‌های فارسیِ سال‌‌‌‌‌‌های اخیر نام برده‌اند. «خون‌‌‌‌‌‌خورده‌‌‌‌‌‌» اگرچه رمانی‌‌‌‌‌‌ است مجزا و برای خواندن و مرورِ آن نیازی به‌خواندنِ رمان‌‌‌‌‌‌های پیشین یزدانی‌خرم نیست اما روایتی‌‌‌‌‌‌ است در امتدادِ قصه‌‌‌‌‌‌ها و ساختارهای قبلی. این رمان را در کنار «[[من منچستریونایتد را دوست دارم]]» و «سرخ‌سفید» می‌توان سه‌گانهٔ تاریخی مهدی یزدانی‌خرم دانست. <ref>{{یادکرد وب\|نشانی=http://sazandeginews.com/News/3107\|عنوان= خون‌خورده،متاستاز خون بر تاریخ }}</ref>		«خون‌‌‌‌‌‌خورده‌‌‌‌‌‌» از ذهنی پُرقصه و مهندسی‌‌‌‌‌‌شده برآمده است که به‌عقیده‌ٔ منتقدان تجربه‌ٔ موفقی است و از آن به‌عنوان یکی از جدی‌‌‌‌‌‌ترین و بهترین رمان‌‌‌‌‌‌های فارسیِ سال‌‌‌‌‌‌های اخیر نام برده‌اند. «خون‌‌‌‌‌‌خورده‌‌‌‌‌‌» اگرچه رمانی‌‌‌‌‌‌ است مجزا و برای خواندن و مرورِ آن نیازی به‌خواندنِ رمان‌‌‌‌‌‌های پیشین یزدانی‌خرم نیست اما روایتی‌‌‌‌‌‌ است در امتدادِ قصه‌‌‌‌‌‌ها و ساختارهای قبلی. این رمان را در کنار «[[من منچستریونایتد را دوست دارم]]» و «سرخ‌سفید» می‌توان سه‌گانهٔ تاریخی مهدی یزدانی‌خرم دانست. <ref>{{یادکرد وب\|نشانی=http://sazandeginews.com/News/3107\|عنوان= خون‌خورده،متاستاز خون بر تاریخ }}</ref>
	رمان از دید زیبایی‌شناختی آثار هنری و تاریخی یادآور سبک نویسندگان شهیر ایتالیایی چون ''دانته آلگیری'' یا ''جاکومو لئوپاردی'' است و در خلال داستان هنگامی‌ که سبک‌های معماری مختلف در کلیسا و مکان‌های مذهبی روایت می‌شود، خواننده را به تحسین زیبایی مکان‌های مذهبی وا می‌دارد. اگرچه این داستان استناد تاریخی ندارد ولی از لحاظ هنری کاملاً حساب‌شده روایت می‌شود. <ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://honarland.ir/%D8%AE%D9%88%D9%86-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%A7%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%AD-%D9%86/\|عنوان= در ستایش هنر }}</ref>		رمان از دید زیبایی‌شناختی آثار هنری و تاریخی یادآور سبک نویسندگان شهیر ایتالیایی چون ''دانته آلگیری'' یا ''جاکومو لئوپاردی'' است و در خلال داستان هنگامی‌ که سبک‌های معماری مختلف در کلیسا و مکان‌های مذهبی روایت می‌شود، خواننده را به تحسین زیبایی مکان‌های مذهبی وا می‌دارد. اگرچه این داستان استناد تاریخی ندارد ولی از لحاظ هنری کاملاً حساب‌شده روایت می‌شود. <ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://honarland.ir/%D8%AE%D9%88%D9%86-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%A7%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%AD-%D9%86/\|عنوان= در ستایش هنر }}</ref>

غزلِ بهار: /* مسعود قدیم‌فلاح {{یادکرد وب|نشانی=https://www.instagram.com/p/BwURVBgHZ6_/?utm_source=ig_web_copy_link|عنوان=نقدی بر یزدانی‌خرم }}}} */

2020-07-20T21:38:51Z

مسعود قدیم‌فلاح {{یادکرد وب|نشانی=https://www.instagram.com/p/BwURVBgHZ6_/?utm_source=ig_web_copy_link|عنوان=نقدی بر یزدانی‌خرم }}}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۰۸
خط ۱۳۵:		خط ۱۳۵:
	{{گفتاورد تزیینی\|یزدانی‌خرم داستان را خوب می‌شناسد؛ سخت‌گیر و قدرت‌طلب است. راوی داستان خودش است، همه‌چیزدان، موشکاف و مقتدر و داستان او مملو است از صراحت، طنز و جهش‌های زمانی و مکانی فکر شده. <ref>{{یادکرد وب\|نشانی=http://naghde4shanbe.blogfa.com/post/34/\|عنوان=قباد آذرآیین }}</ref>"}}		{{گفتاورد تزیینی\|یزدانی‌خرم داستان را خوب می‌شناسد؛ سخت‌گیر و قدرت‌طلب است. راوی داستان خودش است، همه‌چیزدان، موشکاف و مقتدر و داستان او مملو است از صراحت، طنز و جهش‌های زمانی و مکانی فکر شده. <ref>{{یادکرد وب\|نشانی=http://naghde4shanbe.blogfa.com/post/34/\|عنوان=قباد آذرآیین }}</ref>"}}

	=====مسعود قدیم‌فلاح <ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.instagram.com/p/BwURVBgHZ6_/?utm_source=ig_web_copy_link\|عنوان=نقدی بر یزدانی‌خرم }}</ref>}}=====		=====مسعود قدیم‌فلاح <ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.instagram.com/p/BwURVBgHZ6_/?utm_source=ig_web_copy_link\|عنوان=نقدی بر یزدانی‌خرم }}</ref>=====
	{{گفتاورد تزیینی\|چندین ویژگی، مدام در این صفحات و نوشته‌های یزدانی‌خرم تکرار می‌شود:{{سخ}}		{{گفتاورد تزیینی\|چندین ویژگی، مدام در این صفحات و نوشته‌های یزدانی‌خرم تکرار می‌شود:{{سخ}}
	۱. ترویج نوستالژی در نگاه به تاریخ و خالی‌کردن هر واقعه‌ای از حیث تاریخی‌اش. رمانتیک‌کردن هر آنچه در تاریخ تجربه شده است.{{سخ}}		۱. ترویج نوستالژی در نگاه به تاریخ و خالی‌کردن هر واقعه‌ای از حیث تاریخی‌اش. رمانتیک‌کردن هر آنچه در تاریخ تجربه شده است.{{سخ}}
	۲. غرق‌شدن بیهوده و دروغین در هر واقعه، بنا یا هر چیز غیر ایرانی. طوری رمانتیک و نوستالژیک دربارهٔ ~~هرچیز~~ جهانی می‌نویسند که خواننده را درگیر توهماتی می‌کند که گویی هیچ‌گاه مسئله مخاطب ایرانی‌اش نبوده است. مثال بارز «آتش‌سوزی کلیسای نتردام».{{سخ}}		۲. غرق‌شدن بیهوده و دروغین در هر واقعه، بنا یا هر چیز غیر ایرانی. طوری رمانتیک و نوستالژیک دربارهٔ هر چیز جهانی می‌نویسند که خواننده را درگیر توهماتی می‌کند که گویی هیچ‌گاه مسئله مخاطب ایرانی‌اش نبوده است. مثال بارز «آتش‌سوزی کلیسای نتردام».{{سخ}}
	۳. گویا تاریخ، وقایع و سیاست ایران برایشان تا قبل از انقلاب یا نهایتاً محصور به چند شخصیت مجاز و شبه‌اصلاح‌طلب انقلاب است. انگار زمانه‌ای که اکنون در آن زیست می‌کنند یک خلاء است و رویدادی برای بیان و تحلیل وجود ندارد. گویا آگاه نیستند که ما به نویسنده‌ خاطره‌باز با گذشته‌ها نیاز نداریم و نویسنده‌ای می‌خواهیم که با زمان کنونی و حتی آینده‌اش گلاویز باشد.{{سخ}}		۳. گویا تاریخ، وقایع و سیاست ایران برایشان تا قبل از انقلاب یا نهایتاً محصور به چند شخصیت مجاز و شبه‌اصلاح‌طلب انقلاب است. انگار زمانه‌ای که اکنون در آن زیست می‌کنند یک خلاء است و رویدادی برای بیان و تحلیل وجود ندارد. گویا آگاه نیستند که ما به نویسنده‌ خاطره‌باز با گذشته‌ها نیاز نداریم و نویسنده‌ای می‌خواهیم که با زمان کنونی و حتی آینده‌اش گلاویز باشد.{{سخ}}


	=====[[عالیه عطایی]]=====		=====[[عالیه عطایی]]=====

غزلِ بهار در ‏۲۷ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۴۳

2020-02-16T22:43:19Z

نمایش تغییرات

غزلِ بهار در ‏۲۵ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۱۷

2020-01-15T21:17:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۰:۴۷
خط ۸۲:		خط ۸۲:

	===بهانه‌های نوشتنم===		===بهانه‌های نوشتنم===
	:«نوزده‌ساله بودم که مادربزرگم بی‌جان شد. اما زندگی من با او تازه بعدِ گذاشتن آخرین لحد شروع شد. تبدیل شد به روحی حاضر. وقتی رفت دوسه سالی بود که در روزنامه‌ها می‌نوشتم و وقتی رمان‌نویسی را جدی آغاز کردم در همان سال‌ها لحظه‌ای نبود که نبینمش کنار میزم. او یک زن خانه‌دار ساده بود. مثل همه مادربزرگ‌ها خانه‌اش محل بودنم، رویابافی‌ام بود و خواندن. این زن نه قصه‌گوی متبحری بود نه خبری از ادبیات داشت فقط به من جرأت و زمان و فرصت رویاساختن داد و با تمام مهر به ~~آنها~~ گوش می‌کرد. یکی از دلایلی که می‌نویسم فارغ از تمام دغدغه‌های زیبایی‌شناسانه و ...اوست. زنی که رفتنش من را مجبور به باور تن‌هایی کرد و اینکه باید بجنگم در این جهان.»<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =https://www.instagram.com/p/BztLkPVh5EP/\|عنوان= بهانه‌های نوشتنم}}</ref>		:«نوزده‌ساله بودم که مادربزرگم بی‌جان شد. اما زندگی من با او تازه بعدِ گذاشتن آخرین لحد شروع شد. تبدیل شد به روحی حاضر. وقتی رفت دوسه سالی بود که در روزنامه‌ها می‌نوشتم و وقتی رمان‌نویسی را جدی آغاز کردم در همان سال‌ها لحظه‌ای نبود که نبینمش کنار میزم. او یک زن خانه‌دار ساده بود. مثل همه مادربزرگ‌ها خانه‌اش محل بودنم، رویابافی‌ام بود و خواندن. این زن نه قصه‌گوی متبحری بود نه خبری از ادبیات داشت فقط به من جرأت و زمان و فرصت رویاساختن داد و با تمام مهر به آن‌ها گوش می‌کرد. یکی از دلایلی که می‌نویسم فارغ از تمام دغدغه‌های زیبایی‌شناسانه و ...اوست. زنی که رفتنش من را مجبور به باور تن‌هایی کرد و اینکه باید بجنگم در این جهان.»<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =https://www.instagram.com/p/BztLkPVh5EP/\|عنوان= بهانه‌های نوشتنم}}</ref>

	===نویسنده‌ای به رنگ آبی===		===نویسنده‌ای به رنگ آبی===
خط ۱۱۸:		خط ۱۱۸:

	===در گذر زمان===		===در گذر زمان===
	مهدی یزدانی‌خرم متولد تهران است. تهرانی که تنها یک‌سال پس از تولدش با انقلاب پنجاه‌وهفت درهم پیچید و تا جنگ ایران و عراق و بمباران پیش رفت. پدرش در خدمت نیروی هوایی ارتش بوده است و چنانچه خود می‌گوید آن هشت‌ سال جنگ، به‌واسطهٔ شغل پدر، رد عمیقی بر جانش نهاده است. عشق به‌ نوشتن از نوجوانی بود که در او ریشه گرفت و سرانجام در کلاس‌های نویسندگی نشاندش؛ کلاس‌های «احمد غلامی» که آن زمان در میدان فردوسی و در دفتر مجله «شباب» برگزار می‌شد. در جلسات هفتگی «مجله شباب» کتاب‌های کمیابی از «امیل زولا» و «سلین» ~~می خواندند~~...از رمان «جاده فلاندر» بگیر تا رمان «مرشد و مارگاریتا». دعوت مجله، از چهره‌هایی نظیر «[[منوچهر بدیعی]]» و «[[فرخنده آقایی]]» و «[[بهاء‌الدین خرمشاهی]]» او را با اهالی ادبیات، آشناتر کرد. او هم‌زمان علاقه‌اش را در فوتبال و ورزش رزمی «كيوكوشين» دنبال می‌کرد. گرچه به‌سبب دلبستگی‌اش به نویسندگی، فوتبال را رها کرد اما در «كيوكوشين» تا قهرمانی و «کمربند قهوه‌ای» پیش رفت. سپس در «دبیرستان فرهنگ» پذیرفته شد که دبیرستانِ دانش‌آموزان ممتاز علوم‌انسانی بود. دانش‌آموزی فعال و پرجنب‌وجوش بود که [[صادق هدایت\|هدایت‌]]خوانی و کافکاخوانی را تا انتشار مجله‌ٔ دانش آموزی «نسیم» در دبیرستان تجربه کرد. او با قبولی در رشته «کارشناسی ادبیات فارسی دانشگاه تهران» وارد حوزهٔ روزنامه‌نگاری شد واولین یادداشت ادبی‌اش را که در باب فلسفه بود؛ اواسط دههٔ هفتاد در مطبوعات منتشر کرد و پس از آن همکاری‌اش با روزنامه‌های دوم خرداد آغاز گشت.<ref name=''مهدی یزدانی‌خرم''></ref> یزدانی‌خرم در روزنامه‌های بسیاری قلم زده است که '''توقیف''' یا '''تعلیق''' شده‌اند. اولین رمانش «به گزارش اداره‌ٔ هواشناسی: این خورشید لعنتی» که نثری شاعرانه داشت در بیست‌وچهارسالگی چاپ شد و توانست «[[جایزه ادبی واو]]» را کسب کند او همان سال دبیر بخش داستان ایرانی ''نشر چشمه'' شد. رمان «به گزارش اداره‌ٔ هواشناسی..» یک‌سال بعد توقیف شد و تا دوازده‌سال ممنوعیت چاپ آن ادامه داشت. پس از گردآوری مجموعه داستان «زبان عاشقی» رمان دومش «[[من منچستریونایتد را دوست دارم]]» نوشت که برندهٔ جایزهٔ «[[هفت‌اقلیم]]» و جایزهٔ «[[ادبی بوشهر]]» شد. پس از ازدواجی ناموفق که منجر به جدایی شد با [[«مریم حسینیان»]] ازدواج کرد که پسری به‌نام «امیرحسین» حاصل این ازدواج است. از سال ١٣٩۴ دبیر بخش داستان‌های خارجی نشر چشمه شد و رمان سومش «سرخ سفید» را منتشر کرد و از سوی [[انجمن ادبی چهل]] به‌عنوان یکی از پنج امید ادبیات داستانی انتخاب شد. او دبیر دومین دورهٔ «جایزه‌ٔ احمد محمود» بود که حواشی بسیار به‌دنبال داشت <ref name=''حواشی جشنواره''>{{یادکرد وب\|نشانی =http://farhangemrooz.com/news/57653/%D9%88%D8%B8%DB%8C%D9%81%D9%87-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%D8%B2%D9%87-%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%88%D8%AF-%DA%A9%D8%B4%D9%81-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%B9%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%AF%D9%85%D9%86%D8%A7%D9%85-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%B1/\|عنوان=حواشی جشنواره}}</ref>یزدانی‌خرم رمان چهارمش «خون‌خورده» را در زمستان ١٣٩٧ منتشر کرد رمانی که کمتر از یک‌سال به چاپ نهم رسیده است.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://www.ketab.ir/bookview.aspx?bookid=2374600\|عنوان= چاپ نهم خون‌خورده }}</ref>		مهدی یزدانی‌خرم متولد تهران است. تهرانی که تنها یک‌سال پس از تولدش با انقلاب پنجاه‌وهفت درهم پیچید و تا جنگ ایران و عراق و بمباران پیش رفت. پدرش در خدمت نیروی هوایی ارتش بوده است و چنانچه خود می‌گوید آن هشت‌ سال جنگ، به‌واسطهٔ شغل پدر، رد عمیقی بر جانش نهاده است. عشق به‌ نوشتن از نوجوانی بود که در او ریشه گرفت و سرانجام در کلاس‌های نویسندگی نشاندش؛ کلاس‌های «احمد غلامی» که آن زمان در میدان فردوسی و در دفتر مجله «شباب» برگزار می‌شد. در جلسات هفتگی «مجله شباب» کتاب‌های کمیابی از «امیل زولا» و «سلین» می‌خواندند...از رمان «جاده فلاندر» بگیر تا رمان «مرشد و مارگاریتا». دعوت مجله، از چهره‌هایی نظیر «[[منوچهر بدیعی]]» و «[[فرخنده آقایی]]» و «[[بهاء‌الدین خرمشاهی]]» او را با اهالی ادبیات، آشناتر کرد. او هم‌زمان علاقه‌اش را در فوتبال و ورزش رزمی «كيوكوشين» دنبال می‌کرد. گرچه به‌سبب دلبستگی‌اش به نویسندگی، فوتبال را رها کرد اما در «كيوكوشين» تا قهرمانی و «کمربند قهوه‌ای» پیش رفت. سپس در «دبیرستان فرهنگ» پذیرفته شد که دبیرستانِ دانش‌آموزان ممتاز علوم‌انسانی بود. دانش‌آموزی فعال و پرجنب‌وجوش بود که [[صادق هدایت\|هدایت‌]]خوانی و کافکاخوانی را تا انتشار مجله‌ٔ دانش آموزی «نسیم» در دبیرستان تجربه کرد. او با قبولی در رشته «کارشناسی ادبیات فارسی دانشگاه تهران» وارد حوزهٔ روزنامه‌نگاری شد واولین یادداشت ادبی‌اش را که در باب فلسفه بود؛ اواسط دههٔ هفتاد در مطبوعات منتشر کرد و پس از آن همکاری‌اش با روزنامه‌های دوم خرداد آغاز گشت.<ref name=''مهدی یزدانی‌خرم''></ref> یزدانی‌خرم در روزنامه‌های بسیاری قلم زده است که '''توقیف''' یا '''تعلیق''' شده‌اند. اولین رمانش «به گزارش اداره‌ٔ هواشناسی: این خورشید لعنتی» که نثری شاعرانه داشت در بیست‌وچهارسالگی چاپ شد و توانست «[[جایزه ادبی واو]]» را کسب کند او همان سال دبیر بخش داستان ایرانی ''نشر چشمه'' شد. رمان «به گزارش اداره‌ٔ هواشناسی..» یک‌سال بعد توقیف شد و تا دوازده‌سال ممنوعیت چاپ آن ادامه داشت. پس از گردآوری مجموعه داستان «زبان عاشقی» رمان دومش «[[من منچستریونایتد را دوست دارم]]» نوشت که برندهٔ جایزهٔ «[[هفت‌اقلیم]]» و جایزهٔ «[[ادبی بوشهر]]» شد. پس از ازدواجی ناموفق که منجر به جدایی شد با [[«مریم حسینیان»]] ازدواج کرد که پسری به‌نام «امیرحسین» حاصل این ازدواج است. از سال ١٣٩۴ دبیر بخش داستان‌های خارجی نشر چشمه شد و رمان سومش «سرخ سفید» را منتشر کرد و از سوی [[انجمن ادبی چهل]] به‌عنوان یکی از پنج امید ادبیات داستانی انتخاب شد. او دبیر دومین دورهٔ «جایزه‌ٔ احمد محمود» بود که حواشی بسیار به‌دنبال داشت <ref name=''حواشی جشنواره''>{{یادکرد وب\|نشانی =http://farhangemrooz.com/news/57653/%D9%88%D8%B8%DB%8C%D9%81%D9%87-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%D8%B2%D9%87-%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%88%D8%AF-%DA%A9%D8%B4%D9%81-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%B9%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%AF%D9%85%D9%86%D8%A7%D9%85-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%B1/\|عنوان=حواشی جشنواره}}</ref>یزدانی‌خرم رمان چهارمش «خون‌خورده» را در زمستان ١٣٩٧ منتشر کرد رمانی که کمتر از یک‌سال به چاپ نهم رسیده است.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://www.ketab.ir/bookview.aspx?bookid=2374600\|عنوان= چاپ نهم خون‌خورده }}</ref>

	===ازدواج با خانم نویسنده===		===ازدواج با خانم نویسنده===
خط ۲۸۱:		خط ۲۸۱:

	=====نقدی بر سرخ‌سفید=====		=====نقدی بر سرخ‌سفید=====
	«سرخ سفید»، به همان میزان که قهرمان‌محور نیست، موضوع‌محور است. آنچه حلقه‌های پراکنده داستان را به هم مرتبط می‌کند، رگه‌های به‌هم پیوسته موضوعی ~~آنهاست~~ که به منزلهٔ نخ تسبیح، دانه‌های پراکنده یا همان خرده‌روایت‌ها را به‌هم مرتبط می‌سازد. قشرهای مختلف اجتماعی که به‌نوعی در انقلاب پنجاه‌وهفت نقش داشته یا ناخواسته وارد این جریان انقلابی شده‌اند، در رمان حضور دارند که نویسنده به‌طور تقریباً موازی قصه‌ٔ ~~آنها~~ را روایت کرده است. شکل روایی داستان به‌گونه‌ای است که هریک از این شخصیت‌ها از جایی، در یک‌زمان مشخص حرکت کرده و سرانجام در نقطه‌ای که مقطع تاریخی یک‌سال بعد از وقوع انقلاب است به ایستگاه زمانی واحدی می‌رسند. ~~آنها~~ همگی طوفان انقلاب پنجاه‌وهفت را پشت‌سر گذاشته و در نقطه‌ای قرار گرفته‌اند که هیجان‌های نخستین روزهای انقلاب به‌ظاهر فروکش کرده و در عین‌حال هویت پیشین ~~آنها~~ را گرفته و چشم‌انداز گنگ و نامعلومی را پیش روی ~~آنها~~ گسترانده است.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی=http://aliallahsalimi.blogfa.com/post/642\|عنوان=سرخ سفید؛ موضوع‌محور}}</ref>		«سرخ سفید»، به همان میزان که قهرمان‌محور نیست، موضوع‌محور است. آنچه حلقه‌های پراکنده داستان را به هم مرتبط می‌کند، رگه‌های به‌هم پیوسته موضوعی آن‌هاست که به منزلهٔ نخ تسبیح، دانه‌های پراکنده یا همان خرده‌روایت‌ها را به‌هم مرتبط می‌سازد. قشرهای مختلف اجتماعی که به‌نوعی در انقلاب پنجاه‌وهفت نقش داشته یا ناخواسته وارد این جریان انقلابی شده‌اند، در رمان حضور دارند که نویسنده به‌طور تقریباً موازی قصه‌ٔ آن‌ها را روایت کرده است. شکل روایی داستان به‌گونه‌ای است که هریک از این شخصیت‌ها از جایی، در یک‌زمان مشخص حرکت کرده و سرانجام در نقطه‌ای که مقطع تاریخی یک‌سال بعد از وقوع انقلاب است به ایستگاه زمانی واحدی می‌رسند. آن‌ها همگی طوفان انقلاب پنجاه‌وهفت را پشت‌سر گذاشته و در نقطه‌ای قرار گرفته‌اند که هیجان‌های نخستین روزهای انقلاب به‌ظاهر فروکش کرده و در عین‌حال هویت پیشین آن‌ها را گرفته و چشم‌انداز گنگ و نامعلومی را پیش روی آن‌ها گسترانده است.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی=http://aliallahsalimi.blogfa.com/post/642\|عنوان=سرخ سفید؛ موضوع‌محور}}</ref>

	====خون‌خورده====		====خون‌خورده====
خط ۳۴۰:		خط ۳۴۰:


	* وسوسه‌ٔ مدامِ کشفِ ''چخوف'' :«درواقع جادوی چخوف بعدِ پایانِ داستان‏‌های او آغاز می‏‌شود. امری که تخیلِ مخاطب را تحریک کرده و او را مجبور می‌کند تا نسبت به سرنوشت شخصیت‏‌ها فکر کند و ~~آن‏ها~~ را ادامه دهد. این یکی از مهم‏‌ترین اتفاق‏‌هایی ا‏ست که برای مخاطبِ داستان‏‌های او می‏‌افتد.» <ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://sazandeginews.com/News/518\|عنوان= آنتوان چخوف}}</ref>		* وسوسه‌ٔ مدامِ کشفِ ''چخوف'' :«درواقع جادوی چخوف بعدِ پایانِ داستان‏‌های او آغاز می‏‌شود. امری که تخیلِ مخاطب را تحریک کرده و او را مجبور می‌کند تا نسبت به سرنوشت شخصیت‏‌ها فکر کند و آن‏‌ها را ادامه دهد. این یکی از مهم‏‌ترین اتفاق‏‌هایی ا‏ست که برای مخاطبِ داستان‏‌های او می‏‌افتد.» <ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://sazandeginews.com/News/518\|عنوان= آنتوان چخوف}}</ref>

غزلِ بهار در ‏۲۹ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۰۰

2019-12-20T20:00:00Z

نمایش تغییرات

غزلِ بهار در ‏۷ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۳۵

2019-11-28T12:35:57Z

نمایش تغییرات

غزلِ بهار در ‏۳ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۲۴

2019-11-24T17:24:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۵۴
خط ۶۴:		خط ۶۴:


	==~~داستانک‌ها~~==		==از میان یادها==
	=== عکس‌‌ها به داستان‌هایم جان می‌دهند===		=== عکس‌‌ها به داستان‌هایم جان می‌دهند===
	:«اتفاق‌های تاریخی، تماشاکردن عکس‌های قدیمی، دیدن انسان‌های بی‌نام‌ونشان که عکس‌هایشان در روزنامه‌های هفتادهشتاد سال پیش به‌چشمم می‌خورد و ... همه‌ٔ این مسائل مرا قلقلک می‌دهد تا برایشان قصه طراحی کنم.»<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =https://www.yjc.ir/fa/news/5401693/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%82%D8%A7%D8%A8%D9%84-%D8%B4%D8%B1%D9%91-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%AF-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D8%A2%D8%AF%D8%A7%D8%A8-%D8%AE%D8%A7%D8%B5%DB%8C-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%D8%AF\|عنوان=عکس‌ها و قصه‌ها }}</ref>		:«اتفاق‌های تاریخی، تماشاکردن عکس‌های قدیمی، دیدن انسان‌های بی‌نام‌ونشان که عکس‌هایشان در روزنامه‌های هفتادهشتاد سال پیش به‌چشمم می‌خورد و ... همه‌ٔ این مسائل مرا قلقلک می‌دهد تا برایشان قصه طراحی کنم.»<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =https://www.yjc.ir/fa/news/5401693/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%82%D8%A7%D8%A8%D9%84-%D8%B4%D8%B1%D9%91-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%AF-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D8%A2%D8%AF%D8%A7%D8%A8-%D8%AE%D8%A7%D8%B5%DB%8C-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%D8%AF\|عنوان=عکس‌ها و قصه‌ها }}</ref>
خط ۹۴:		خط ۹۴:


	==زندگی و ~~تراث~~ ==		==زندگی و یادگار ==
	[[پرونده:Ggg.jpg\|بندانگشتی\|<center> '''نوجوانی'''</center>]]		[[پرونده:Ggg.jpg\|بندانگشتی\|<center> '''نوجوانی'''</center>]]
	[[پرونده:Mehdi yazdanikhoram2.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نویسنده باید از دیوار زمان رد شود<ref name=''دیوار زمان''>{{یادکرد وب\|نشانی=https://shahraranews.ir/fa/news/2367/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D8%B1-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%AF-%D8%B4%D9%88%D8%AF\|عنوان=دیوار زمان }}</ref>'''</center>]]		[[پرونده:Mehdi yazdanikhoram2.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نویسنده باید از دیوار زمان رد شود<ref name=''دیوار زمان''>{{یادکرد وب\|نشانی=https://shahraranews.ir/fa/news/2367/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D8%B1-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%AF-%D8%B4%D9%88%D8%AF\|عنوان=دیوار زمان }}</ref>'''</center>]]

غزلِ بهار در ‏۱ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۴۵

2019-11-22T20:45:19Z

نمایش تغییرات

غزلِ بهار در ‏۲۶ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۰۵

2019-11-17T11:05:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۳۵
خط ۶۶:		خط ۶۶:
	==داستانک‌ها==		==داستانک‌ها==
	=== عکس‌‌ها به داستان‌هایم جان می‌دهند===		=== عکس‌‌ها به داستان‌هایم جان می‌دهند===
	:«اتفاق‌های تاریخی، تماشاکردن عکس‌های قدیمی، دیدن انسان‌های بی‌نام‌ونشان که عکس‌هایشان در روزنامه‌های ~~هفتاهشتاد~~ سال پیش به‌چشمم می‌خورد و ... همه‌ٔ این مسائل مرا قلقلک می‌دهد تا برایشان قصه طراحی کنم.»<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =https://www.yjc.ir/fa/news/5401693/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%82%D8%A7%D8%A8%D9%84-%D8%B4%D8%B1%D9%91-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%AF-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D8%A2%D8%AF%D8%A7%D8%A8-%D8%AE%D8%A7%D8%B5%DB%8C-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%D8%AF\|عنوان=عکس‌ها و قصه‌ها }}</ref>		:«اتفاق‌های تاریخی، تماشاکردن عکس‌های قدیمی، دیدن انسان‌های بی‌نام‌ونشان که عکس‌هایشان در روزنامه‌های هفتادهشتاد سال پیش به‌چشمم می‌خورد و ... همه‌ٔ این مسائل مرا قلقلک می‌دهد تا برایشان قصه طراحی کنم.»<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =https://www.yjc.ir/fa/news/5401693/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%82%D8%A7%D8%A8%D9%84-%D8%B4%D8%B1%D9%91-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%AF-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D8%A2%D8%AF%D8%A7%D8%A8-%D8%AE%D8%A7%D8%B5%DB%8C-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%D8%AF\|عنوان=عکس‌ها و قصه‌ها }}</ref>

	=== پیرهن‌زرشکی‌ِ [[صادق چوبک\|چوبک]] یقه‌ام را گرفت===		=== پیرهن‌زرشکی‌ِ [[صادق چوبک\|چوبک]] یقه‌ام را گرفت===
خط ۷۶:		خط ۷۶:
	===پدربزرگم قلب طهران قدیم===		===پدربزرگم قلب طهران قدیم===
	:«پدربزرگم نجّاری داشت نزدیک حسن‌آباد. زیرزمینی بزرگ که ورودی‌اش تهِ یک پاساژ بود. سال‌های دهه‌ٔ شصت بود و هنوز آن تکه را نکوبیده بودند. پدربزرگم مرد قوی‌هیکلی بود. شیفته‌ٔ بدنِ چوب‌ها. هر وقت به حسن‌آباد نزدیک می‌شدیم و گنبدها خود را نشان می‌دادند بوی خاک‌ارّه می‌پیچید در ذهنم. جدی‌ بود. از آن پدربزرگ‌ها نبود که یله شوی توی آغوش‌شان. اما گاهی دمِ غروب، من را بعدِ کار قلم‌دوش می‌کرد و می‌برد سمت حسن‌آباد. موهایش پُر و سفید بود و تکه‌های ریز چوب را می‌دیدم توی‌شان. زیر نور برق می‌زدند. مثل گنبدهای حسن‌آباد. از آن روزها خیلی می‌گذرد... آن راسته تخریب شد و میدان حسن‌آباد برایم شد قصه‌ٔ گنبدها و پدربزرگی که وقتی قلم‌دوشم می‌کرد از فرط اقتدارش تکان نمی‌خوردم آن بالا.»<ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://t.me/mehdiyazdanikhorram\|عنوان=پدربزرگ }}</ref>.		:«پدربزرگم نجّاری داشت نزدیک حسن‌آباد. زیرزمینی بزرگ که ورودی‌اش تهِ یک پاساژ بود. سال‌های دهه‌ٔ شصت بود و هنوز آن تکه را نکوبیده بودند. پدربزرگم مرد قوی‌هیکلی بود. شیفته‌ٔ بدنِ چوب‌ها. هر وقت به حسن‌آباد نزدیک می‌شدیم و گنبدها خود را نشان می‌دادند بوی خاک‌ارّه می‌پیچید در ذهنم. جدی‌ بود. از آن پدربزرگ‌ها نبود که یله شوی توی آغوش‌شان. اما گاهی دمِ غروب، من را بعدِ کار قلم‌دوش می‌کرد و می‌برد سمت حسن‌آباد. موهایش پُر و سفید بود و تکه‌های ریز چوب را می‌دیدم توی‌شان. زیر نور برق می‌زدند. مثل گنبدهای حسن‌آباد. از آن روزها خیلی می‌گذرد... آن راسته تخریب شد و میدان حسن‌آباد برایم شد قصه‌ٔ گنبدها و پدربزرگی که وقتی قلم‌دوشم می‌کرد از فرط اقتدارش تکان نمی‌خوردم آن بالا.»<ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://t.me/mehdiyazdanikhorram\|عنوان=پدربزرگ }}</ref>.
	یزدانی‌خرم کتاب ~~«من~~ منچستریونایتد را دوست ~~دارم»~~ به پدربزرگش تقدیم کرده است.<ref>{{پک\|یزدانی‌خرم\|۱۳۹١\|ک= من منچستریونایتد را دوست دارم\|ص=۵}}</ref>		یزدانی‌خرم کتاب «[[من منچستریونایتد را دوست دارم]]» به پدربزرگش تقدیم کرده است.<ref>{{پک\|یزدانی‌خرم\|۱۳۹١\|ک= من منچستریونایتد را دوست دارم\|ص=۵}}</ref>

	===[[هوشنگ گلشیری\|گلشیری]] خواندنم اخراجم کرد===		===[[هوشنگ گلشیری\|گلشیری]] خواندنم اخراجم کرد===
	:« در [[دبیرستان فرهنگ]] درس خوانده‌ام. دبیرستان مثلاً نخبه‌گان علوم انسانی. مدرسه‌ای خاص که در زمان ما شصت نفر بیشتر دانش‌آموز نداشت و [[حدادعادل]]، مدیرش بود. [[صادق هدایت\|هدایت]] می‌خواندیم و [[اخوان]] و کافکا...هرچند به‌سبب گلشیری خواندن، اخراجی موقت شدم اما باز بازگشتم و این قصه‌ٔ دیگری‌ست... <ref>{{یادکرد وب\|نشانی=http://www.iranart.ir/بخش-اخبار-آزاد-16/5538-روایت-عاشقی-پسر-حسن-روحانی-از-زبان-همکلاسش-عامل-مرگ-محمد-چه-بود-عکس-خانواده-روحانی\|عنوان=دبیرستان فرهنگ }}</ref> آن‌جا با دوستانم مجله "نسیم" را در می‌آوردیم. [[محسن آزرم]] همكلاسی‌ام بود، روزبه صدرآرا بود، هادی حيدری و خیلی‌ها که در رشته‌های دیگر مطرح شدند. آن دوره را دوره‌ٔ طلاييِ دبیرستان فرهنگ می‌گویند. در تمامِ آن سال‌ها کار ما نوشتن و خواندن و جدّی‌گرفتنِ خود بود. اينكه آدمی خودش را جدّی بگیرد خیلی راه‌گشاست. »<ref name=''مهدی یزدانی‌خرم''></ref>		:« در [[دبیرستان فرهنگ]] درس خوانده‌ام. دبیرستان مثلاً نخبه‌گان علوم انسانی. مدرسه‌ای خاص که در زمان ما شصت نفر بیشتر دانش‌آموز نداشت و [[حدادعادل]]، مدیرش بود. [[صادق هدایت\|هدایت]] می‌خواندیم و [[اخوان]] و کافکا...هرچند به‌سبب گلشیری خواندن، اخراجی موقت شدم اما باز بازگشتم و این قصه‌ٔ دیگری‌ست... <ref>{{یادکرد وب\|نشانی=http://www.iranart.ir/بخش-اخبار-آزاد-16/5538-روایت-عاشقی-پسر-حسن-روحانی-از-زبان-همکلاسش-عامل-مرگ-محمد-چه-بود-عکس-خانواده-روحانی\|عنوان=دبیرستان فرهنگ }}</ref> آن‌جا با دوستانم مجله "نسیم" را در می‌آوردیم. ''محسن آزرم'' همكلاسی‌ام بود، ''روزبه صدرآرا'' بود، ''هادی حيدری'' و خیلی‌ها که در رشته‌های دیگر مطرح شدند. آن دوره را دوره‌ٔ طلاييِ دبیرستان فرهنگ می‌گویند. در تمامِ آن سال‌ها کار ما نوشتن و خواندن و جدّی‌گرفتنِ خود بود. اينكه آدمی خودش را جدّی بگیرد خیلی راه‌گشاست. »<ref name=''مهدی یزدانی‌خرم''></ref>

	===~~یکی از~~ بهانه‌های نوشتنم===		===بهانه‌های نوشتنم===
	:«نوزده‌ساله بودم که مادربزرگم بی‌جان شد. اما زندگی من با او تازه بعدِ گذاشتن آخرین لحد شروع شد. تبدیل شد به روحی حاضر. وقتی رفت دوسه سالی بود که در روزنامه‌ها می‌نوشتم و وقتی رمان‌نویسی را جدی آغاز کردم در همان سال‌ها لحظه‌ای نبود که نبینمش کنار میزم. او یک زن خانه‌دار ساده بود. مثل همه مادربزرگ‌ها خانه‌اش محل بودنم، رویابافی‌ام بود و خواندن. این زن نه ~~قصه‌گو مبتحری~~ بود نه خبری از ادبیات داشت فقط به من جرأت و زمان و فرصت رویاساختن داد و با تمام مهر به آن‌ها گوش می‌کرد. یکی از دلایلی که می‌نویسم و فارغ از تمام دغدغه‌های زیبایی‌شناسانه و ...اوست. زنی که رفتنش من را مجبور به باور تن‌هایی کرد و ~~این که~~ باید بجنگم در این جهان.»<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =https://www.instagram.com/p/BztLkPVh5EP/\|عنوان= بهانه‌های نوشتنم}}</ref>		:«نوزده‌ساله بودم که مادربزرگم بی‌جان شد. اما زندگی من با او تازه بعدِ گذاشتن آخرین لحد شروع شد. تبدیل شد به روحی حاضر. وقتی رفت دوسه سالی بود که در روزنامه‌ها می‌نوشتم و وقتی رمان‌نویسی را جدی آغاز کردم در همان سال‌ها لحظه‌ای نبود که نبینمش کنار میزم. او یک زن خانه‌دار ساده بود. مثل همه مادربزرگ‌ها خانه‌اش محل بودنم، رویابافی‌ام بود و خواندن. این زن نه قصه‌گوی متبحری بود نه خبری از ادبیات داشت فقط به من جرأت و زمان و فرصت رویاساختن داد و با تمام مهر به آن‌ها گوش می‌کرد. یکی از دلایلی که می‌نویسم فارغ از تمام دغدغه‌های زیبایی‌شناسانه و ...اوست. زنی که رفتنش من را مجبور به باور تن‌هایی کرد و اینکه باید بجنگم در این جهان.»<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =https://www.instagram.com/p/BztLkPVh5EP/\|عنوان= بهانه‌های نوشتنم}}</ref>

	===نویسنده‌ای به رنگ آبی===		===نویسنده‌ای به رنگ آبی===
خط ۱۲۱:		خط ۱۲۱:

	===ازدواج با خانم نویسنده===		===ازدواج با خانم نویسنده===
	یزدانی‌خرم در سال١٣٩٠ با «مریم حسینیان» نویسنده‌ٔ کتاب [[«بهار برایم کاموا بیاور»]] و ~~«مااین‌جا~~ داریم می‌میریم» ازدواج کرد. حسینیان از فعالان انجمن ادبیات داستانی خراسان است که مسئول برگزاری کارگاه‌های داستان بوده است و سال‌ها با مطبوعات کشور همکاری داشته‌ است. او کارشناس کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان است. {{سخ}}		یزدانی‌خرم در سال١٣٩٠ با «مریم حسینیان» نویسنده‌ٔ کتاب [[«بهار برایم کاموا بیاور»]] و «ما این‌جا داریم می‌میریم» ازدواج کرد. حسینیان از فعالان انجمن ادبیات داستانی خراسان است که مسئول برگزاری کارگاه‌های داستان بوده است و سال‌ها با مطبوعات کشور همکاری داشته‌ است. او کارشناس کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان است. {{سخ}}
	یزدانی‌خرم رمان «سرخ‌سفید» را به همسرش تقدیم کرده است. در پیشانی‌نوشت رمان آمده است:<ref>{{پک\|یزدانی‌خرم\|۱۳۹۴\|ک=سرخِ سفید\|ص=۵}}</ref>«'''رمانی برای مریم؛ که در آن تیرماه داغ سال٩٠ من را از نو زنده کرد و در تیرماه سال٩٢ تنهایم نگذاشت...'''» یک پسر به‌نام امیرحسین، حاصل این ازدواج است.{{سخ}}		یزدانی‌خرم رمان «سرخ‌سفید» را به همسرش تقدیم کرده است. در پیشانی‌نوشت رمان آمده است:<ref>{{پک\|یزدانی‌خرم\|۱۳۹۴\|ک=سرخِ سفید\|ص=۵}}</ref>«'''رمانی برای مریم؛ که در آن تیرماه داغ سال٩٠ من را از نو زنده کرد و در تیرماه سال٩٢ تنهایم نگذاشت...'''» یک پسر به‌نام امیرحسین، حاصل این ازدواج است.{{سخ}}
	یزدانی‌خرم در یادداشتی که در ''مجله نافه'' چاپ شد رمان «بهار برایم کاموا بیاور» را نقد کرد.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://maryamhosseinian.blogfa.com/post/151\|عنوان= یادداشت‌های مریم حسینیان }}</ref>این رمان که برای نخستین‏ بار در سالِ ١٣٨٩ چاپ شد نامزدِ [[جایزه‌ٔ بنیادهوشنگِ گلشیری]] شد و نمونه‌‏ای [[«گوتیک»]] در ادبیات داستانی ایران است.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://www.cheshmeh.ir/Book/2255/2582/%D8%A8%D9%87%D8%A7%D8%B1%20%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D9%85%20%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%A7%20%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B1\|عنوان= بهار برایم کاموا بیاور}}</ref>		یزدانی‌خرم در یادداشتی که در ''مجله نافه'' چاپ شد رمان «بهار برایم کاموا بیاور» را نقد کرد.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://maryamhosseinian.blogfa.com/post/151\|عنوان= یادداشت‌های مریم حسینیان }}</ref>این رمان که برای نخستین‏ بار در سالِ ١٣٨٩ چاپ شد نامزدِ [[جایزه‌ٔ بنیادهوشنگِ گلشیری]] شد و نمونه‌‏ای [[«گوتیک»]] در ادبیات داستانی ایران است.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://www.cheshmeh.ir/Book/2255/2582/%D8%A8%D9%87%D8%A7%D8%B1%20%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D9%85%20%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%A7%20%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B1\|عنوان= بهار برایم کاموا بیاور}}</ref>

غزلِ بهار: /* نقدهای سینمایی */

2019-11-16T22:18:50Z

نقدهای سینمایی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۰۱:۴۸
خط ۳۲۷:		خط ۳۲۷:
	یزدانی‌خرم در عرصه‌ٔ نقد فیلم هم فعالیت داشته است که در نقدهایش ساختارِ داستانی فیلم را بررسی کرده است.		یزدانی‌خرم در عرصه‌ٔ نقد فیلم هم فعالیت داشته است که در نقدهایش ساختارِ داستانی فیلم را بررسی کرده است.

	* '''مستند بزم رزم''' ساخته‌ٔ ''وحید حسینی'': «در "بزم رزم" انبوهی صدا و فیلم قرار می‌گیرد از غلام کویتی پور، حسین علیزاده، صدای شجریان و مدیران فرهنگی وقت، گروه سرودآباده و... و این‌قدر این صداها متکثر هستند که آن خوانش صرفاً نوستالژیک را از بین می‌برد و فیلم را از این شکل روایت فراتر می‌برد؛ یعنی روایت‌کردن هنرمند در تجانس با قدرت. به اعتقادم در این فیلم داستان انقلاب اتفاق می‌افتد. "بزم رزم" روایت ترحم نیست و کسانی که در فیلم هستند قطعه‌های فاخر و اصولمند خود را تولید کرده‌اند.»		* '''مستند بزم رزم''' ساخته‌ٔ ''وحید حسینی'': «در ''بزم رزم'' انبوهی صدا و فیلم قرار می‌گیرد از غلام کویتی پور، حسین علیزاده، صدای شجریان و مدیران فرهنگی وقت، گروه سرودآباده و... و این‌قدر این صداها متکثر هستند که آن خوانش صرفاً نوستالژیک را از بین می‌برد و فیلم را از این شکل روایت فراتر می‌برد؛ یعنی روایت‌کردن هنرمند در تجانس با قدرت. به اعتقادم در این فیلم داستان انقلاب اتفاق می‌افتد. "بزم رزم" روایت ترحم نیست و کسانی که در فیلم هستند قطعه‌های فاخر و اصولمند خود را تولید کرده‌اند.»


خط ۳۴۳:		خط ۳۴۳:

	* '''غلامرضا تختی''' ساخته‌ٔ ''بهرام توکلی'': «تختی» فیلمِ بسیار مهمی‌ است چون با رندی و هوشمندی راویِ تنِ قهرمانی می‌شود که سریع تبدیل به شمایلِ دیواری و پوستر شده ولی از جامعه بیرون گذاشته می‌شود. فیلمی درباره‌ٔ بدنِ ازپادرآمده‌ٔ یک قهرمان که همه سهمِ خود رااز آن می‌خواهند، فیلمی علیه مفهومِ مردم...<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://sazandeginews.com/News/2173\|عنوان= زیبایی‏ شناسیِ زهر }}</ref>		* '''غلامرضا تختی''' ساخته‌ٔ ''بهرام توکلی'': «تختی» فیلمِ بسیار مهمی‌ است چون با رندی و هوشمندی راویِ تنِ قهرمانی می‌شود که سریع تبدیل به شمایلِ دیواری و پوستر شده ولی از جامعه بیرون گذاشته می‌شود. فیلمی درباره‌ٔ بدنِ ازپادرآمده‌ٔ یک قهرمان که همه سهمِ خود رااز آن می‌خواهند، فیلمی علیه مفهومِ مردم...<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://sazandeginews.com/News/2173\|عنوان= زیبایی‏ شناسیِ زهر }}</ref>




	===نقدهای ادبی===		===نقدهای ادبی===