محمدعلی جمال‌زاده - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی در ‏۸ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۵۶

2020-03-27T01:56:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۰۵:۲۶
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	\|اتفاقات مهم = مشروطیت		\|اتفاقات مهم = مشروطیت
	\|نام دیگر =		\|نام دیگر =
	\|لقب = شاهرخ<ref name=''چاپی''>{{پک\|عابدینی\|۱۳۷۶\|ک=شهروندِ شهرهای‌ داستانی\|ص=۱۶}}</ref>		\|لقب = شاهرخ<ref name=''چاپی''>{{پک\|عابدینی\|۱۳۷۶\|ک= شهروندِ شهرهای‌ داستانی\|ص= ۱۶}}</ref>
	\|بنیانگذار = داستان کوتاه مدرن و [[کمیته ملیون]]		\|بنیانگذار = داستان کوتاه مدرن و [[کمیته ملیون]]
	\|پیشه = نویسندگی		\|پیشه = نویسندگی
	\|سال‌های نویسندگی =		\|سال‌های نویسندگی =
	\|سبک نوشتاری = [[~~واقع‌گرا~~]]		\|سبک نوشتاری = [[واقع‌گرایی]]
	\|کتاب‌ها = ''[[یکی بود و یکی نبود]]''، ''راه‌آب‌نامه''، ''قصه‌های کوتاه برای بچه‌های ریش‌دار'' و...		\|کتاب‌ها = ''[[یکی بود و یکی نبود]]''، ''راه‌آب‌نامه''، ''قصه‌های کوتاه برای بچه‌های ریش‌دار'' و...
	\|مقاله‌ها = «وقتی ملتی اسیر می‌شود»، «بالشویسم در ایران»، «واقع‌گرایی در سعدی» و...		\|مقاله‌ها = «وقتی ملتی اسیر می‌شود»، «بالشویسم در ایران»، «واقع‌گرایی در سعدی» و...
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	'''سیدمحمدعلی جمال‌زاده اصفهانی''' معروف به '''محمدعلی جمال‌زاده''' داستان‌نویس، روزنامه‌نگار، مترجم، منتقد ادبی، پژوهشگر و فعال سیاسی در دوران مشروطیت بود.		'''سیدمحمدعلی جمال‌زاده اصفهانی''' معروف به '''محمدعلی جمال‌زاده''' داستان‌نویس، روزنامه‌نگار، مترجم، منتقد ادبی، پژوهشگر و فعال سیاسی در دوران مشروطیت بود.
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
	نویسندگان با اتفاقی جمعی، محمدعلی جمال‌زاده را پدر داستان‌نویسی نو و آغازگر سبک [[~~واقع‌گرا\|~~واقع‌گرایی]] در ادبیات معاصر می‌دانند. جمال‌زاده ادبیات را به میان مردم آورد و زندگی و دغدغهٔ آنان را موضوع نوشته‌هایش کرد. قصه‌ها، اصطلاحات عامیانه و مَثل‌های زبانزد مردم بن‌مایه داستان‌های جمال‌زاده را تشکیل می‌دهد. زبانش، زبان مردم است و کوشیده با لحنی طنزآمیز و طعنی حزن‌انگیز خُلقیات ناپسند ایرانیان را در روزگار خود آشکار سازد. او با بهره‌بردن از شیوهٔ محاوره و استفاده از اصطلاحات و تعابیر، سبک ادبی جدیدی را خلق کرد که بر کارِ نویسندگان پس از خود مؤثر افتاد.		نویسندگان با اتفاقی جمعی، محمدعلی جمال‌زاده را پدر داستان‌نویسی نو و آغازگر سبک [[واقع‌گرایی]] در ادبیات معاصر می‌دانند. جمال‌زاده ادبیات را به میان مردم آورد و زندگی و دغدغهٔ آنان را موضوع نوشته‌هایش کرد. قصه‌ها، اصطلاحات عامیانه و مَثل‌های زبانزد مردم بن‌مایه داستان‌های جمال‌زاده را تشکیل می‌دهد. زبانش، زبان مردم است و کوشیده با لحنی طنزآمیز و طعنی حزن‌انگیز خُلقیات ناپسند ایرانیان را در روزگار خود آشکار سازد. او با بهره‌بردن از شیوهٔ محاوره و استفاده از اصطلاحات و تعابیر، سبک ادبی جدیدی را خلق کرد که بر کارِ نویسندگان پس از خود مؤثر افتاد.

	سیدمحمدعلی جمال‌زاده در خانواده‌ای مذهبی‌سیاسی از اهالی اصفهان به‌دنیا آمد. مادرش، مریم‌خانم دختر یکی از بزرگان و اعیان اصفهان بود که در آموزش او سعیِ تمام کرد. اما پدر، سیدّجمال‌الدین واعظ‌اصفهانی معروف به صدرالمحققین از خطیبان مشهور مشروطه‌خواه دوران قاجار بود. در کسوت روحانی‌ به مبارزه با ظلم و استبداد روزگار خود برخاست و از آزادی‌‌خواهانی بود که با کلام و قلمِ خویش به جنگ با دشمنان آزادی و عدالت شتافت و عاقبت در این راه کشته شد.		سیدمحمدعلی جمال‌زاده در خانواده‌ای مذهبی‌سیاسی از اهالی اصفهان به‌دنیا آمد. مادرش، مریم‌خانم دختر یکی از بزرگان و اعیان اصفهان بود که در آموزش او سعیِ تمام کرد. اما پدر، سیدّجمال‌الدین واعظ‌اصفهانی معروف به صدرالمحققین از خطیبان مشهور مشروطه‌خواه دوران قاجار بود. در کسوت روحانی‌ به مبارزه با ظلم و استبداد روزگار خود برخاست و از آزادی‌‌خواهانی بود که با کلام و قلمِ خویش به جنگ با دشمنان آزادی و عدالت شتافت و عاقبت در این راه کشته شد.
خط ۲۴۲:		خط ۲۴۲:

	====کنستانتین چایکین====		====کنستانتین چایکین====
	چایکین برجسته‌ترین خاورشناس روس، ''[[یکی بود و یکی نبود]]'' جمال‌زاده را سرآغاز مکتب و سبک رئالیستی در ایران دانسته است و بولوتنیکف در گفت‌وگویی به‌نقل از چایکین می‌گوید: «مکتب و سبک واقع‌گرایی با '''یکی بود و یکی نبود''' به ایران راه یافت و این مکتب و سبک در حقیقت پایه‌های بکر و نویی برای هنر داستان‌سرایی در ادبیات ایران پدید آورد و از هنگام کاربرد اینهاست که می توان از پیدایش رمان، قصه و ماجرای عشقی در ادبیات هزارسالهٔ ایران سخن به‌میان آورد [کذا]. نام جمال‌زاده برای ''یکی بود و یکی نبود'' سرآمد ناموران ادبیات فارسی امروزی است، نه‌تنها برای پیشگامی تاریخی‌اش، بلکه همچنین برای درخشش و همیت و اعتبار کارهایش... خلاصه باید گفت که جمال‌زاده برای ما بی‌شک نویسنده‌ای است هم‌طراز بهترین رمان‌نویس‌های اروپا. از این گذشته‌ کاری بزرگ را با موفقیت به‌انجام رساند؛ یعنی روح و تکنیک نثر اروپایی، نیروی شخصیت‌آفرینی و گویاییِ غیرعادی آن را به قالب هزارسالهٔ زبان فارسی راه داد.»<ref name=''نثرنویسان جدید''>{{پک\|کامشاد\|۱۳۷۶\|ک= پایه‌گذاران نثر جدید فارسی\|ص=۱۵۶}}</ref>		چایکین برجسته‌ترین خاورشناس روس، ''[[یکی بود و یکی نبود]]'' جمال‌زاده را سرآغاز مکتب و سبک رئالیستی در ایران دانسته است و بولوتنیکف در گفت‌وگویی به‌نقل از چایکین می‌گوید: «مکتب و سبک [[واقع‌گرایی]] با '''یکی بود و یکی نبود''' به ایران راه یافت و این مکتب و سبک در حقیقت پایه‌های بکر و نویی برای هنر داستان‌سرایی در ادبیات ایران پدید آورد و از هنگام کاربرد اینهاست که می توان از پیدایش رمان، قصه و ماجرای عشقی در ادبیات هزارسالهٔ ایران سخن به‌میان آورد [کذا]. نام جمال‌زاده برای ''یکی بود و یکی نبود'' سرآمد ناموران ادبیات فارسی امروزی است، نه‌تنها برای پیشگامی تاریخی‌اش، بلکه همچنین برای درخشش و همیت و اعتبار کارهایش... خلاصه باید گفت که جمال‌زاده برای ما بی‌شک نویسنده‌ای است هم‌طراز بهترین رمان‌نویس‌های اروپا. از این گذشته‌ کاری بزرگ را با موفقیت به‌انجام رساند؛ یعنی روح و تکنیک نثر اروپایی، نیروی شخصیت‌آفرینی و گویاییِ غیرعادی آن را به قالب هزارسالهٔ زبان فارسی راه داد.»<ref name=''نثرنویسان جدید''>{{پک\|کامشاد\|۱۳۷۶\|ک= پایه‌گذاران نثر جدید فارسی\|ص=۱۵۶}}</ref>

	====فیلیپ ولتی====		====فیلیپ ولتی====
خط ۳۳۱:		خط ۳۳۱:
	===علت شهرت===		===علت شهرت===
	شهرت و جایگاه جمال‌زاده در تاریخ ادبیات معاصر، به‌سبب داستان‌هایی است او در سال۱۳۰۰تا۱۳۵۷ نوشته است که به‌عقیده برخی همچون [[حسن میرعابدینی]] جمال‌زاده تغییر چشمگیری در ساختار روایی و زبان و مضامین آن‌ها نداد.		شهرت و جایگاه جمال‌زاده در تاریخ ادبیات معاصر، به‌سبب داستان‌هایی است او در سال۱۳۰۰تا۱۳۵۷ نوشته است که به‌عقیده برخی همچون [[حسن میرعابدینی]] جمال‌زاده تغییر چشمگیری در ساختار روایی و زبان و مضامین آن‌ها نداد.
	جمال‌زاده با ''[[یکی بود و یکی نبود]]'' مشهور شد. از دلایل شهرت این کتاب، زبان ساده و محاوره‌ای آن است. نیز ژانر داستان کوتاه از طریق این کتاب وارد ادبیات فارسی شد. ورود سبک [[~~واقع‌گرا~~\|رئالیسم]] انتقادی به داستان‌سرایی ایرانی از طریق این کتاب، از دیگر امتیازات آن شمرده می‌شود. شعار سیاسی در این داستان‌ها به‌چشم نمی‌خورد و درس اخلاقی به‌طورمستقیم داده نمی‌شود.		جمال‌زاده با ''[[یکی بود و یکی نبود]]'' مشهور شد. از دلایل شهرت این کتاب، زبان ساده و محاوره‌ای آن است. نیز ژانر داستان کوتاه از طریق این کتاب وارد ادبیات فارسی شد. ورود سبک [[واقع‌گرایی\|رئالیسم]] انتقادی به داستان‌سرایی ایرانی از طریق این کتاب، از دیگر امتیازات آن شمرده می‌شود. شعار سیاسی در این داستان‌ها به‌چشم نمی‌خورد و درس اخلاقی به‌طورمستقیم داده نمی‌شود.

	===فیلم ساخته‌شده براساس===		===فیلم ساخته‌شده براساس===
خط ۴۳۴:		خط ۴۳۴:
	* یغمای جندقی		* یغمای جندقی
	* فلکی شروانی		* فلکی شروانی
	* [[~~واقع‌گرا\|~~واقع‌گرایی]] در سعدی		* [[واقع‌گرایی]] در سعدی
	* چهل مجلس علاءالدوله سمنانی		* چهل مجلس علاءالدوله سمنانی
	* رواج بازار شعر و شاعری		* رواج بازار شعر و شاعری

طراوت بارانی در ‏۲ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۴۷

2020-02-21T23:47:12Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۱۸ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۲۷

2020-01-08T14:27:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۵۷
خط ۶۲:		خط ۶۲:
	جمال‌زاده در لبنان است که محمدعلی شاه قاجار (سلطنت ۱۳۲۴ تا ۱۳۲۷ ق/ ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۹ م) مجلس را به‌توپ می‌بندد و آزاد‌ی‌خواهان را سرکوب می‌کند. سیدجمال سعی‌ می‌کند خود را به عتبات برساند اما توسط عمال دولتی بروجرد به قتل می‌رسد.اندوه ناشی از شکست مشروطیت، کشته شدن پدر و ترس از محیط خفقان‌آور ایران چنان ضربه‌ای به روح محمدعلی وارد می‌کند که برای همیشه ایران را ترک می‌گوید و جز در چند سفر کوتاه، حاضر نمی‌شود دیگر به وطنی بیاید که هم از آن گریزان است و هم شیفته و دلبستهٔ فرهنگ و ادبیات آن.		جمال‌زاده در لبنان است که محمدعلی شاه قاجار (سلطنت ۱۳۲۴ تا ۱۳۲۷ ق/ ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۹ م) مجلس را به‌توپ می‌بندد و آزاد‌ی‌خواهان را سرکوب می‌کند. سیدجمال سعی‌ می‌کند خود را به عتبات برساند اما توسط عمال دولتی بروجرد به قتل می‌رسد.اندوه ناشی از شکست مشروطیت، کشته شدن پدر و ترس از محیط خفقان‌آور ایران چنان ضربه‌ای به روح محمدعلی وارد می‌کند که برای همیشه ایران را ترک می‌گوید و جز در چند سفر کوتاه، حاضر نمی‌شود دیگر به وطنی بیاید که هم از آن گریزان است و هم شیفته و دلبستهٔ فرهنگ و ادبیات آن.

	او به قصد ادامه تحصیل، عازم فرانسه می‌شود. دیپلم خود را در رشته حقوق از دانشگاه دیژون دریافت می‌کند و با آغاز جنگ جهانی اول، برای همکاری با [[کمیتهٔ ملّیون]] ~~به‌سال ۱۲۹۴~~ ش به آلمان می‌رود؛ کمیته‌ای که به‌همت [[حسن تقی‌زاده]] برای مبارزه علیه دولت‌های روس و انگلیس در برلین شکل‌ می‌گیرد. در همین دوران است که نوشتن برای مجله ''کاوه'' را آغاز می‌کند. پیش از انتشار داستان‌هایش، برای ''کاوه'' و چند نشریه دیگر مطلب می‌نویسد.		او به قصد ادامه تحصیل، عازم فرانسه می‌شود. دیپلم خود را در رشته حقوق از دانشگاه دیژون دریافت می‌کند و با آغاز جنگ جهانی اول، برای همکاری با [[کمیتهٔ ملّیون]] به‌سال۱۲۹۴ ش به آلمان می‌رود؛ کمیته‌ای که به‌همت [[حسن تقی‌زاده]] برای مبارزه علیه دولت‌های روس و انگلیس در برلین شکل‌ می‌گیرد. در همین دوران است که نوشتن برای مجله ''کاوه'' را آغاز می‌کند. پیش از انتشار داستان‌هایش، برای ''کاوه'' و چند نشریه دیگر مطلب می‌نویسد.

	کار نویسندگی او با ''کاوه'' آغاز می‌شود. به‌عقیده [[ایرج افشار]] «دانشگاه واقعی او دورهٔ همکاریش با مجله ''کاوه'' در برلین بود» که در آن دوره با راه و روش تحقیق به‌سبک اروپایی آشنا می‌شود و مقدمات پژوهشگری و مقاله‌نویسی را در همین ایام فرامی‌گیرد. <ref name=''مجلهٔ کاوه''>{{یادکرد\|نویسنده=افشار\|مقاله=محمدعلی جمال‌زاده\|ترجمه=\|ژورنال=نامه فرهنگستان\|تاریخ=۱۳۷۶\|دوره=۳\|شماره=۳\|صفحه۱۳}}</ref>		کار نویسندگی او با ''کاوه'' آغاز می‌شود. به‌عقیده [[ایرج افشار]] «دانشگاه واقعی او دورهٔ همکاریش با مجله ''کاوه'' در برلین بود» که در آن دوره با راه و روش تحقیق به‌سبک اروپایی آشنا می‌شود و مقدمات پژوهشگری و مقاله‌نویسی را در همین ایام فرامی‌گیرد. <ref name=''مجلهٔ کاوه''>{{یادکرد\|نویسنده=افشار\|مقاله=محمدعلی جمال‌زاده\|ترجمه=\|ژورنال=نامه فرهنگستان\|تاریخ=۱۳۷۶\|دوره=۳\|شماره=۳\|صفحه۱۳}}</ref>
خط ۵۸۳:		خط ۵۸۳:

	{{ترتیب‌پیش‌فرض:جمال‌زاده، محمدعلی}}		{{ترتیب‌پیش‌فرض:جمال‌زاده، محمدعلی}}
	~~بتاث~~[[رده:درگذشتگان ۱۳۷۶]]		[[رده:درگذشتگان ۱۳۷۶]]
	[[رده:زادگان ۱۲۷۰]]		[[رده:زادگان ۱۲۷۰]]
	[[رده:رمان‌نویسان]]		[[رده:رمان‌نویسان مرد]]
	[[رده:مترجمان]]		[[رده:مترجمان]]
	[[رده:~~نویسندگان داستان کوتاه~~]]		[[رده:داستان‌کوتاه‌نویسان]]
	[[رده:روزنامه‌نگاران]]		[[رده:روزنامه‌نگاران]]
	[[رده:~~نویسندگان مرد~~]]		[[رده:اهالی اصفهان]]
	[[رده:انقلاب مشروطه در برلین]]		[[رده:انقلاب مشروطه در برلین]]
	[[رده:اعضای کمیته ملیون]]		[[رده:اعضای کمیته ملیون]]
	[[رده:بنیان‌گذاران ادبی]]		[[رده:بنیان‌گذاران ادبی]]
	[[رده:مشروطه‌خواهان]]		[[رده:مشروطه‌خواهان]]

بهار: /* جمال‌زاده و دموکراسی ادبی */

2019-03-03T08:43:46Z

جمال‌زاده و دموکراسی ادبی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۱۳
خط ۱۹۶:		خط ۱۹۶:
	=====جمال‌زاده و دموکراسی ادبی=====		=====جمال‌زاده و دموکراسی ادبی=====
	دیباچه مجموعه‌داستانی یکی بود و یکی نبود، تعیین‌کننده نقش جمال‌زاده در نقد ادبی ایران است. آن را «بیانیه ادبی» می‌نامند که جمال‌زاده در آن درباره لزوم توجه به انواع سبک‌های ادبی به‌ویژه «رمان» و «انشای رمانی یا حکایتی» سخن می‌گوید. او در دیباچه می‌گوید که ادبیات چه نقش و تأثیری می‌تواند در رشد و پویایی فرهنگ افراد جامعه بگذارد. بر استفاده از زبان محاوره و تعابیر عامیانه تاکید می‌کند و از این طریق با وارد کردن ادبیات و داستان به میان مردم، آن را وسیله‌ای برای اصلاح بیماری‌های اخلاقی می‌داند. فواید رمان را توضیح می‌دهد: «رمان بهترین آینه‌ایست برای نمایاندن احوالات اخلاقی و سجایای مخصوصه ملل و اقوام» <ref name='دیباچه''>{{پک\|جمال‌زاده\|۱۳۷۶\|ک=یکی بود و یکی نبود\|ص=۷}}</ref>		دیباچه مجموعه‌داستانی یکی بود و یکی نبود، تعیین‌کننده نقش جمال‌زاده در نقد ادبی ایران است. آن را «بیانیه ادبی» می‌نامند که جمال‌زاده در آن درباره لزوم توجه به انواع سبک‌های ادبی به‌ویژه «رمان» و «انشای رمانی یا حکایتی» سخن می‌گوید. او در دیباچه می‌گوید که ادبیات چه نقش و تأثیری می‌تواند در رشد و پویایی فرهنگ افراد جامعه بگذارد. بر استفاده از زبان محاوره و تعابیر عامیانه تاکید می‌کند و از این طریق با وارد کردن ادبیات و داستان به میان مردم، آن را وسیله‌ای برای اصلاح بیماری‌های اخلاقی می‌داند. فواید رمان را توضیح می‌دهد: «رمان بهترین آینه‌ایست برای نمایاندن احوالات اخلاقی و سجایای مخصوصه ملل و اقوام» <ref name='دیباچه''>{{پک\|جمال‌زاده\|۱۳۷۶\|ک=یکی بود و یکی نبود\|ص=۷}}</ref>
	~~به «دموکراسی ادبی» معتقد است و از نویسندگان می‌خواهد چون نویسندگان اروپایی «.....»~~
	====ترجمه====		====ترجمه====
	او طی سال‌های ۱۳۰۰ تا ۱۳۵۷ آثاری از بِرناردَن دوسَن پی‌یر، شیلر، مولیر، ایبسِن، گوبینو و شمار دیگری را به فارسی برگرداند.		او طی سال‌های ۱۳۰۰ تا ۱۳۵۷ آثاری از بِرناردَن دوسَن پی‌یر، شیلر، مولیر، ایبسِن، گوبینو و شمار دیگری را به فارسی برگرداند.

بهار: /* رمان‌ها */

2019-03-03T08:43:21Z

رمان‌ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۱۳
خط ۱۸۸:		خط ۱۸۸:
	====داستان‌نویسی====		====داستان‌نویسی====
	داستان‌نویسی مهمترین عرصه نویسندگی جمال‌زاده است. روح ایران و ایرانی در مجموعه داستان‌های کوتاه و بلندش موج می‌زند.دغدغه‌اش جامعه ایران بود. خُلقیات و خصوصیات رفتاری مردم را یکی از مهمترین عوامل عدم پیشرفت کشور می‌دانست و می‌کوشید با انتقاد از آن، مردم را به سمت اصلاح اخلاقی سوق دهد. از همین‌رو بود که برای انتقاد از خصائل ناپسند هموطنانش و فساد ناشی از استبداد زمان، تصویرهای کاریکاتورگونه و اغراق‌آمیز از زندگی آنها ارائه می‌داد و می‌کوشید مردم را به واقعیت‌های اخلاقی خود آگاه نماید.		داستان‌نویسی مهمترین عرصه نویسندگی جمال‌زاده است. روح ایران و ایرانی در مجموعه داستان‌های کوتاه و بلندش موج می‌زند.دغدغه‌اش جامعه ایران بود. خُلقیات و خصوصیات رفتاری مردم را یکی از مهمترین عوامل عدم پیشرفت کشور می‌دانست و می‌کوشید با انتقاد از آن، مردم را به سمت اصلاح اخلاقی سوق دهد. از همین‌رو بود که برای انتقاد از خصائل ناپسند هموطنانش و فساد ناشی از استبداد زمان، تصویرهای کاریکاتورگونه و اغراق‌آمیز از زندگی آنها ارائه می‌داد و می‌کوشید مردم را به واقعیت‌های اخلاقی خود آگاه نماید.
	=====~~رمان‌ها~~=====		=====رمان‌‌نویسی=====
	سرگذشت عمو حسینعلی (۱۳۲۱)، قلتشن دیوان (۱۳۲۵)، راه‌آب‌نامه (۱۳۲۶)، صحرای محشر (۱۳۲۶)و سروته یک کرباس (۱۳۳۵)از جمله رمان‌های جمال‌زاده هستند.		سرگذشت عمو حسینعلی (۱۳۲۱)، قلتشن دیوان (۱۳۲۵)، راه‌آب‌نامه (۱۳۲۶)، صحرای محشر (۱۳۲۶)و سروته یک کرباس (۱۳۳۵)از جمله رمان‌های جمال‌زاده هستند.

	=====داستان کوتاه=====		=====داستان کوتاه=====
	''فارسی شکر است'' نخستین اثر داستانی جمال‌زاده است که در مجله '''کاوه''' چاپ شد و مقبول طبع عموم واقع گردید: «از همان روز من قدم به میدان قصه‌سرایی نهادم»<ref name=''فارسی شکراست''>{{پک\|افشار\|دهباشی\|۱۳۷۶\|ک=خاطرات محمدعلی جمال‌اده\|ص=۳۹}}</ref> نیز در مقدمه‌ای این داستان جمال‌زاده می‌نویسد: در مقدمه آن آمده است:‌ «مرا از نوشتن این حکایات به‌هیچ‌وجه دعوی ادبی نبوده ونیست و گر پسند طبع ارباب ذوق و بصیرت گردد این بنده را دولتی است به کلی غیرمنتظر و افتخاری غیر مترقب». <ref name='میدان قصه‌سرایی''>{{پک\|افشار\|دهباشی\|۱۳۷۶\|ک=خاطرات محمدعلی جمال‌اده\|ص=۲۳۰}}</ref>		''فارسی شکر است'' نخستین اثر داستانی جمال‌زاده است که در مجله '''کاوه''' چاپ شد و مقبول طبع عموم واقع گردید: «از همان روز من قدم به میدان قصه‌سرایی نهادم»<ref name=''فارسی شکراست''>{{پک\|افشار\|دهباشی\|۱۳۷۶\|ک=خاطرات محمدعلی جمال‌اده\|ص=۳۹}}</ref> نیز در مقدمه‌ای این داستان جمال‌زاده می‌نویسد: در مقدمه آن آمده است:‌ «مرا از نوشتن این حکایات به‌هیچ‌وجه دعوی ادبی نبوده ونیست و گر پسند طبع ارباب ذوق و بصیرت گردد این بنده را دولتی است به کلی غیرمنتظر و افتخاری غیر مترقب». <ref name='میدان قصه‌سرایی''>{{پک\|افشار\|دهباشی\|۱۳۷۶\|ک=خاطرات محمدعلی جمال‌اده\|ص=۲۳۰}}</ref>

بهار در ‏۱۲ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۴۲

2019-03-03T08:42:25Z

نمایش تغییرات

بهار در ‏۱۲ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۲۵

2019-03-03T07:25:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۵۵
خط ۱۴۲:		خط ۱۴۲:
	جمال‌زاده در زندگی دو تجربه مهم داشت: نخست دوران کودکی‌‌اش در اصفهان و آموزش‌های پدر و تأثیرپذیری از وی در دوران مشروطیت و دیگری حضور در برلین و حشرونشر با نویسندگان ایرانی و اروپایی و آموختن راه و روش تحقیق به سبک جدید. از دیگر سو، سراسر زندگی صدوپنج‌ساله جمال‌زاده در دو دوره، قابل‌ بررسی است: زندگی پر از هیاهوی او در برلین که به سیاست و روزنامه‌نگاری و نوشتن مقالات ادبی و اقتصادی گذشت و دیگری، دوره آرام زندگی در ژنو که به انجام کارهای تحقیقی و نوشتن و تدریس زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه ژنو صرف شد. <ref name=''انتشاریافته''>{{پک\|عابدینی\|۱۳۷۶\|ک=شهروندِ شهرهای‌ داستانی\|ص=۲۰}}</ref>		جمال‌زاده در زندگی دو تجربه مهم داشت: نخست دوران کودکی‌‌اش در اصفهان و آموزش‌های پدر و تأثیرپذیری از وی در دوران مشروطیت و دیگری حضور در برلین و حشرونشر با نویسندگان ایرانی و اروپایی و آموختن راه و روش تحقیق به سبک جدید. از دیگر سو، سراسر زندگی صدوپنج‌ساله جمال‌زاده در دو دوره، قابل‌ بررسی است: زندگی پر از هیاهوی او در برلین که به سیاست و روزنامه‌نگاری و نوشتن مقالات ادبی و اقتصادی گذشت و دیگری، دوره آرام زندگی در ژنو که به انجام کارهای تحقیقی و نوشتن و تدریس زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه ژنو صرف شد. <ref name=''انتشاریافته''>{{پک\|عابدینی\|۱۳۷۶\|ک=شهروندِ شهرهای‌ داستانی\|ص=۲۰}}</ref>

	بیش از یک قرن زندگی کرد اما بیش از نود سال را در اروپا گذراند. با انتشار یکی بود و یکی نبود در سال ۱۳۰۰ ش، داستان‌نویسی جدید را بنیان گذاشت و سال‌های سال رمان و داستان کوتاه نوشت. او تنها داستان نمی‌نوشت بلکه در حوزه نقد ادبی، لغات و اصطلاحات عامیانه، در حوزه ادبیات و فرهنگ و مسائل اجتماعی، سیاسی و تاریخی نیز قلم‌ زد. تنها مجموع نامه‌هایی که به دوستان و سرشناسان ~~هم دوره~~ خود در ایران ~~می‌نوشت~~ در صورت چاپ بالغ بر هزاران صفحه می‌شود.		از جمله آثاری که جمال‌زاده در آن دوران کودکی خود را در اصفهان روایت‌ می‌کند، کتاب ''سروته یک کرباس'' است که در سال ۱۳۳۵ منتشر شد. کانون حوادث آن اصفهان است؛ از این رو به ''اصفهان‌نامه'' نیز معروف است.

			بیش از یک قرن زندگی کرد اما بیش از نود سال را در اروپا گذراند. با انتشار یکی بود و یکی نبود در سال ۱۳۰۰ ش، داستان‌نویسی جدید را بنیان گذاشت و سال‌های سال رمان و داستان کوتاه نوشت. او تنها داستان نمی‌نوشت بلکه در حوزه نقد ادبی، لغات و اصطلاحات عامیانه، در حوزه ادبیات و فرهنگ و مسائل اجتماعی، سیاسی و تاریخی نیز قلم‌ زد. تنها مجموع نامه‌هایی که به دوستان و سرشناسان هم‌دوره خود در ایران نوشته، در صورت چاپ بالغ بر هزاران صفحه می‌شود.

	جمال‌زاده از ۱۳۱۰ تا ۱۳۲۱ ش چیزی به چاپ نرساند و در جریان‌های فرهنگی ایران طی این سال‌ها حضور نداشت. تنها به عنوان «عضو وابستهٔ فرهنگستان ایران» انتخاب شده بود. اما پس از شهریور ۱۳۲۰ ش با تأسیس مجله‌های مختلف ادبی در ایران، در غالب آنها مقاله و داستان نوشت؛ از جمله: ''سخن''، ''یغما''، ''راهنمای کتاب''، ''وحید''، ''ارمغان''، ''هنرومردم''. <ref name=''جمال‌زاده''>{{یادکرد\|نویسنده=افشار\|مقاله=محمدعلی جمال‌زاده\|ترجمه=\|ژورنال=نامه فرهنگستان\|تاریخ=۱۳۷۶\|دوره=۳\|شماره=۳\|صفحه۱۵}}</ref> رمان بعدی جمال‌زاده پس از سال‌ها سکوت، ''دارالمجانین'' است که حدود بیست سال بعد از ''یکی بود و یکی نبود''، به چاپ رسید.		جمال‌زاده از ۱۳۱۰ تا ۱۳۲۱ ش چیزی به چاپ نرساند و در جریان‌های فرهنگی ایران طی این سال‌ها حضور نداشت. تنها به عنوان «عضو وابستهٔ فرهنگستان ایران» انتخاب شده بود. اما پس از شهریور ۱۳۲۰ ش با تأسیس مجله‌های مختلف ادبی در ایران، در غالب آنها مقاله و داستان نوشت؛ از جمله: ''سخن''، ''یغما''، ''راهنمای کتاب''، ''وحید''، ''ارمغان''، ''هنرومردم''. <ref name=''جمال‌زاده''>{{یادکرد\|نویسنده=افشار\|مقاله=محمدعلی جمال‌زاده\|ترجمه=\|ژورنال=نامه فرهنگستان\|تاریخ=۱۳۷۶\|دوره=۳\|شماره=۳\|صفحه۱۵}}</ref> رمان بعدی جمال‌زاده پس از سال‌ها سکوت، ''دارالمجانین'' است که حدود بیست سال بعد از ''یکی بود و یکی نبود''، به چاپ رسید.


	====محفل ادبی ایرانیان در برلین====		====محفل ادبی ایرانیان در برلین====
خط ۱۵۳:		خط ۱۵۶:
	هدایت، جمال‌‌زاده را بزرگ خود می‌دانست، در حالی که جمال‌زاده او را «هدایت» و «تو» خطاب می‌کرد، هدایت جمال‌زاده را «آقای جمال‌زاده» و «شما» خطاب می‌خواند. جمال‌زاده دو بار هدایت را برای یافتن شغلی به این و آن معرفی کرد. او در سال ۱۳۱۴ از هدایت دعوت کرد که برای مدتی به سوئیس برود و مهمان او باشد. هدایت دعوتش را پذیرفت اما نتوانست برود. بیش از سی نسخه از مجموع پنجاه نسخه‌ چاپ اول بوف کور هدایت را که برایش فرستاده بود، در اروپا توزیع کرد. پیوسته نگران حال و روزش بود. در هفته‌ها و ماه‌های افسردگی هدایت، تا می‌توانست دلداری‌اش می‌داد و تا آخرین لحظات زندگی هدایت، هوایش را داشت. <ref name=''هدایت''>{{پک\|کاتوزیان\|۱۳۸۲\|ک=جمال‌زاده و جمال‌زاده‌شناسی\|ص=۲۷ و ۲۸}}</ref>		هدایت، جمال‌‌زاده را بزرگ خود می‌دانست، در حالی که جمال‌زاده او را «هدایت» و «تو» خطاب می‌کرد، هدایت جمال‌زاده را «آقای جمال‌زاده» و «شما» خطاب می‌خواند. جمال‌زاده دو بار هدایت را برای یافتن شغلی به این و آن معرفی کرد. او در سال ۱۳۱۴ از هدایت دعوت کرد که برای مدتی به سوئیس برود و مهمان او باشد. هدایت دعوتش را پذیرفت اما نتوانست برود. بیش از سی نسخه از مجموع پنجاه نسخه‌ چاپ اول بوف کور هدایت را که برایش فرستاده بود، در اروپا توزیع کرد. پیوسته نگران حال و روزش بود. در هفته‌ها و ماه‌های افسردگی هدایت، تا می‌توانست دلداری‌اش می‌داد و تا آخرین لحظات زندگی هدایت، هوایش را داشت. <ref name=''هدایت''>{{پک\|کاتوزیان\|۱۳۸۲\|ک=جمال‌زاده و جمال‌زاده‌شناسی\|ص=۲۷ و ۲۸}}</ref>

	[[پرونده:جمالزاده و دوستان.jpg\|بندانگشتی\|چپ\|از راست افشار، جمال‌زاده، باستانی پاریزی و عباس زریاب]]		[[پرونده:جمالزاده و دوستان.jpg\|بندانگشتی\|چپ\|از راست ایرج افشار، محمدعلی جمال‌زاده، باستانی پاریزی و عباس زریاب]]
	====عکس‌های جمال‌زاده====		====عکس‌های جمال‌زاده====
	عکس‌های بسیاری از جمال‌زاده به‌جا مانده که ~~غالب آنها~~ در انتهای کتاب ''خاطرات سید محمدعلی جمال‌زاده'' منتشر شده است. این عکس ها عمدتا توسط ایرج افشار یا دهباشی یا سایر دوستان جمال‌زاده وقتی به دیدنش به ژنو می‌رفتند، گرفته شده است. [[مجبتی مینوی]]، [[محمدعلی همایون کاتوزیان]]، [[ایرج افشار]]، [[باستانی پاریزی]]، [[عباس زریاب خویی]] و[[علی دهباشی]] از جمله کسانی هستند که با وی عکس گرفته‌اند.		عکس‌های بسیاری از جمال‌زاده در نشریه‌ها و کتاب‌ها به‌جا مانده است. خود او مجموعه‌ای از عکسهایش را گردآوری کرده و برای هر یک توضیحی نوشت تا در وقتی مناسب به چاپ برساند. در نهایت جمال‌زاده عکس‌هایش را در اختیار [[علی‌اکبر سیاسی]] که در سفری به ژنو رفته بود، قرار داد تا برای چاپ به دست[[ایرج افشار]] برساند. بخشی از این عکس‌ها در انتهای کتاب ''خاطرات سید محمدعلی جمال‌زاده'' منتشر شده است. [[مجبتی مینوی]]، [[محمدعلی همایون کاتوزیان]]، [[ایرج افشار]]، [[باستانی پاریزی]]، [[عباس زریاب خویی]] و[[علی دهباشی]] از جمله کسانی هستند که با وی عکس گرفته‌اند.

	===شخصیت و اندیشه===		===شخصیت و اندیشه===
خط ۱۷۰:		خط ۱۷۳:

	جامعه استبداد زده ای که آرمان‌ها و آرزوهای مشروطه‌خواهان را برای تحقق آزادی و عدالت در کشور نابود کرد، از دیگر عمده‌ترین دلایل ماندن جمال‌زاده در اروپاست. عقب‌ماندگی کشور و ظلم و ستم حکام زمان چنان تصویری از ایران آن روزگار در ذهن و روح جمال‌زاده ترسیم کرد که رفتن به غربت را به ماندن در وطن ترجیح داد. این زخم‌ها چنان در ناخودگاه او تأثیر گذاشته بود که هرگز شفا نیافت. او از ایران و زندگی در آن می‌ترسید از این رو عزم جزم کرد که دیگر به زادگاهش بازنگردد. همین امر او را آماج حملات نویسندگان داخل ایران قرار داد و بسیاری او را به راحت‌طلبی و زندگی پر از عیش و نوش در اروپا متهم کردند.		جامعه استبداد زده ای که آرمان‌ها و آرزوهای مشروطه‌خواهان را برای تحقق آزادی و عدالت در کشور نابود کرد، از دیگر عمده‌ترین دلایل ماندن جمال‌زاده در اروپاست. عقب‌ماندگی کشور و ظلم و ستم حکام زمان چنان تصویری از ایران آن روزگار در ذهن و روح جمال‌زاده ترسیم کرد که رفتن به غربت را به ماندن در وطن ترجیح داد. این زخم‌ها چنان در ناخودگاه او تأثیر گذاشته بود که هرگز شفا نیافت. او از ایران و زندگی در آن می‌ترسید از این رو عزم جزم کرد که دیگر به زادگاهش بازنگردد. همین امر او را آماج حملات نویسندگان داخل ایران قرار داد و بسیاری او را به راحت‌طلبی و زندگی پر از عیش و نوش در اروپا متهم کردند.

			====نامه زین العابدین مؤتمن به جمال‌زاده====
			[[زین‌العابدین مؤتمن]] در نامه‌ای به جمال‌زاده می‌نویسد که در آثار شما یک نوع ته‌مزه تلخ و گزشی وجود دارد؛ نه از آن جنس که مثلا در آثار شعرا و نویسندگانی چون سعدی به‌چشم می‌خورد. بلکه نوعی منفی‌بافی زیانبخش. به خصوص هرجا که پای تاریخ ایران در میان بیاید. گویا در کتاب ''سروته یک کرباس'' شماست که مجملی از تاریخ ایران از آغاز تا انجام نقل شده. فکر می‌‌کنید مطالعه آن صفحات در لوح‌ساده یک جوان نوآموز که می‌خواهد از تاریخ کشورش وقفوی به‌هم رساند، چه اثری خواهد بخشید... <ref name=''زین‌العابدین مؤتمن''>{{پک\|میرانصاری\|۱۳۸۱\|ک=اسنادی از مشاهیر ادب معاصر ایران\|ص=۳۷۵}}</ref>


	با وجود همه نقدهایی که به جمال‌زاده به‌سبب دوری از مام وطن وارد می‌کنند، اما نگاهی به آثار و نوشته‌هایش به خوبی بیانگر آن است که او همواره برای پویایی و رشد زبان و فرهنگ و ادبیات ایران‌زمین می‌نوشت. مدام با دوستان و اهل قلم در داخل ایران در ارتباط بود. اگرچه همه آثارش خارج از ایران نوشته شده‌اند، اما روح ایرانی در نوشته‌هایش بیشتر از آثار برخی از نویسندگانی است که در ایران زیسته و چیز نوشته‌اند. دوران کودکی و خاطراتش با پدر محبوبش در اکثر نوشته‌های او موج می‌زند و سعی می‌کند آن دوران شیرین را که حدود سیزده سال بیش نبود، در دنیای داستان‌هایش بازسای کند: «جمال‌زاده در میهن‌دوستی تعصبی نداشت، حتی دوری از ایران سبب شد تا از نظر عاطفی و زیباشناختی با آن فاصله بگیرد تا بتواند اوضاع وطن را با ابزارها و اندازه‌های عینی و عقلانی در مقایسه با فرهنگ و جامعه فرنگی، بسنجد و به نقد بگذارد» <ref name=''تجدد وسنت''/>		با وجود همه نقدهایی که به جمال‌زاده به‌سبب دوری از مام وطن وارد می‌کنند، اما نگاهی به آثار و نوشته‌هایش به خوبی بیانگر آن است که او همواره برای پویایی و رشد زبان و فرهنگ و ادبیات ایران‌زمین می‌نوشت. مدام با دوستان و اهل قلم در داخل ایران در ارتباط بود. اگرچه همه آثارش خارج از ایران نوشته شده‌اند، اما روح ایرانی در نوشته‌هایش بیشتر از آثار برخی از نویسندگانی است که در ایران زیسته و چیز نوشته‌اند. دوران کودکی و خاطراتش با پدر محبوبش در اکثر نوشته‌های او موج می‌زند و سعی می‌کند آن دوران شیرین را که حدود سیزده سال بیش نبود، در دنیای داستان‌هایش بازسای کند: «جمال‌زاده در میهن‌دوستی تعصبی نداشت، حتی دوری از ایران سبب شد تا از نظر عاطفی و زیباشناختی با آن فاصله بگیرد تا بتواند اوضاع وطن را با ابزارها و اندازه‌های عینی و عقلانی در مقایسه با فرهنگ و جامعه فرنگی، بسنجد و به نقد بگذارد» <ref name=''تجدد وسنت''/>
خط ۵۳۹:		خط ۵۴۶:
	====[[قلتشن دیوان]]====		====[[قلتشن دیوان]]====
	به عقیده بورکی، «''قلتشن دیوان'' بارورترین رمان جمال‌زاده است... طنز، شوخ‌طبعی، انتقاد اجتماعی و محبت در حق زیردستان و بینوایان در تمام کتاب به چشم می‌خورد و ناخرسندی از عاقبت نیک‌ِ مرد ستمکار صرفا لحن اندوهناک رمان را شدت می‌بخشند. تصویر تهران و ساکنان آن در بیست سال قرن زنده و گیراست.»<ref name=''بورکی''>{{پک\|کامشاد\|۱۳۷۶\|ک=پایه‌گذاران نثر جدید فارسی\|ص=۱۴۵}}</ref>		به عقیده بورکی، «''قلتشن دیوان'' بارورترین رمان جمال‌زاده است... طنز، شوخ‌طبعی، انتقاد اجتماعی و محبت در حق زیردستان و بینوایان در تمام کتاب به چشم می‌خورد و ناخرسندی از عاقبت نیک‌ِ مرد ستمکار صرفا لحن اندوهناک رمان را شدت می‌بخشند. تصویر تهران و ساکنان آن در بیست سال قرن زنده و گیراست.»<ref name=''بورکی''>{{پک\|کامشاد\|۱۳۷۶\|ک=پایه‌گذاران نثر جدید فارسی\|ص=۱۴۵}}</ref>
	~~====صحرای محشر====~~

	====راه‌آب‌نامه====		====راه‌آب‌نامه====
	به عقیده کامشاد ''راه‌آب‌نامه'' به لحاظ شوخ‌طبعی، برتری سبک و زبان و نقد اجتماعی یک سروگردن از سایر رمان‌های جمال‌زاده برتر است. «''راه‌آب‌نامه''برخلاف الگوی معمول داستان‌های جمال‌زاده، موجز، منسجم و خالی از اطناب است».<ref name=''نقد''>{{پک\|کامشاد\|۱۳۷۶\|ک=پایه‌گذاران نثر جدید فارسی\|ص=۱۴۸}}</ref>		به عقیده کامشاد ''راه‌آب‌نامه'' به لحاظ شوخ‌طبعی، برتری سبک و زبان و نقد اجتماعی یک سروگردن از سایر رمان‌های جمال‌زاده برتر است. «''راه‌آب‌نامه''برخلاف الگوی معمول داستان‌های جمال‌زاده، موجز، منسجم و خالی از اطناب است».<ref name=''نقد''>{{پک\|کامشاد\|۱۳۷۶\|ک=پایه‌گذاران نثر جدید فارسی\|ص=۱۴۸}}</ref>

بهار در ‏۱۲ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۰۶:۴۲

2019-03-03T06:42:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۱۲
خط ۱۵۳:		خط ۱۵۳:
	هدایت، جمال‌‌زاده را بزرگ خود می‌دانست، در حالی که جمال‌زاده او را «هدایت» و «تو» خطاب می‌کرد، هدایت جمال‌زاده را «آقای جمال‌زاده» و «شما» خطاب می‌خواند. جمال‌زاده دو بار هدایت را برای یافتن شغلی به این و آن معرفی کرد. او در سال ۱۳۱۴ از هدایت دعوت کرد که برای مدتی به سوئیس برود و مهمان او باشد. هدایت دعوتش را پذیرفت اما نتوانست برود. بیش از سی نسخه از مجموع پنجاه نسخه‌ چاپ اول بوف کور هدایت را که برایش فرستاده بود، در اروپا توزیع کرد. پیوسته نگران حال و روزش بود. در هفته‌ها و ماه‌های افسردگی هدایت، تا می‌توانست دلداری‌اش می‌داد و تا آخرین لحظات زندگی هدایت، هوایش را داشت. <ref name=''هدایت''>{{پک\|کاتوزیان\|۱۳۸۲\|ک=جمال‌زاده و جمال‌زاده‌شناسی\|ص=۲۷ و ۲۸}}</ref>		هدایت، جمال‌‌زاده را بزرگ خود می‌دانست، در حالی که جمال‌زاده او را «هدایت» و «تو» خطاب می‌کرد، هدایت جمال‌زاده را «آقای جمال‌زاده» و «شما» خطاب می‌خواند. جمال‌زاده دو بار هدایت را برای یافتن شغلی به این و آن معرفی کرد. او در سال ۱۳۱۴ از هدایت دعوت کرد که برای مدتی به سوئیس برود و مهمان او باشد. هدایت دعوتش را پذیرفت اما نتوانست برود. بیش از سی نسخه از مجموع پنجاه نسخه‌ چاپ اول بوف کور هدایت را که برایش فرستاده بود، در اروپا توزیع کرد. پیوسته نگران حال و روزش بود. در هفته‌ها و ماه‌های افسردگی هدایت، تا می‌توانست دلداری‌اش می‌داد و تا آخرین لحظات زندگی هدایت، هوایش را داشت. <ref name=''هدایت''>{{پک\|کاتوزیان\|۱۳۸۲\|ک=جمال‌زاده و جمال‌زاده‌شناسی\|ص=۲۷ و ۲۸}}</ref>

			[[پرونده:جمالزاده و دوستان.jpg\|بندانگشتی\|چپ\|از راست افشار، جمال‌زاده، باستانی پاریزی و عباس زریاب]]
	====عکس‌های جمال‌زاده====		====عکس‌های جمال‌زاده====
	عکس‌های بسیاری از جمال‌زاده به‌جا مانده که غالب آنها در انتهای کتاب ''خاطرات سید محمدعلی جمال‌زاده'' منتشر شده است. این عکس ها عمدتا توسط ایرج افشار یا دهباشی یا سایر دوستان جمال‌زاده وقتی به دیدنش به ژنو می‌رفتند، گرفته شده است. [[مجبتی مینوی]]، [[محمدعلی همایون کاتوزیان]]، [[ایرج افشار]]، [[علی دهباشی]] از جمله کسانی هستند که با وی عکس گرفته‌اند.		عکس‌های بسیاری از جمال‌زاده به‌جا مانده که غالب آنها در انتهای کتاب ''خاطرات سید محمدعلی جمال‌زاده'' منتشر شده است. این عکس ها عمدتا توسط ایرج افشار یا دهباشی یا سایر دوستان جمال‌زاده وقتی به دیدنش به ژنو می‌رفتند، گرفته شده است. [[مجبتی مینوی]]، [[محمدعلی همایون کاتوزیان]]، [[ایرج افشار]]، [[باستانی پاریزی]]، [[عباس زریاب خویی]] و[[علی دهباشی]] از جمله کسانی هستند که با وی عکس گرفته‌اند.

	===شخصیت و اندیشه===		===شخصیت و اندیشه===

بهار در ‏۱۲ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۰۶:۳۱

2019-03-03T06:31:00Z

نمایش تغییرات

بهار در ‏۱۲ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۴۵

2019-03-03T05:45:22Z

نمایش تغییرات