محمدجعفر محجوب - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی در ‏۲ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۰۴

2019-05-23T09:04:51Z

محمد ایذجی در ‏۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۰۷

2019-05-14T10:07:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۳۷
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	===یگانه متاع محجوب===		===یگانه متاع محجوب===
	در مصاحبهٔ [[ناصر زراعتی]] با محجوب، کمی پیش از سفرِ بی‌برگشتش، سخن از این می‌شود که باوجود دوری از مکان، روح و جان ایران همیشه ایشان بوده است حتی بیشتر هم کار کرده‌اند. محجوب با شیرینی همیشه می‌گوید: «والله، به سوری گفتند: «اشتها داری؟» گفت: «من بینوا در جهان، همین متاع دارم!» من چیز دیگری که ندارم! نه فیزیک اتمی بلدم، نه مهندس کامپیوترم، نه شیمی‌دان، نه پزشک... تنها چیزی که بلدم همین زبان و ادب فارسی است. یک وقتی، کسی پرسید: «تو دکتر چی هستی؟» گفتم: «من دکتر خوش‌صحبتی هستم.» چهار کلمه زبان و ادب فارسی خوانده‌ام. آن هم به‌شکل ناقص، همان‌طور که عرض کردم نمی‌توانستم سر اغلب کلاس‌ها حاضر شوم... <ref>{{یادکرد ژورنال\|نام‌خانوادگی=\|نام=\|عنوان=\|ژورنال=بخارا\|مکان=تهران\|دوره=\|شماره=\|سال=\|تاریخ بازبینی=۱۵بهمن۱۳۹۷}}</ref>		در مصاحبهٔ [[ناصر زراعتی]] با محجوب، کمی پیش از سفرِ بی‌برگشتش، سخن از این می‌شود که باوجود دوری از مکان، روح و جان ایران همیشه ایشان بوده است حتی بیشتر هم کار کرده‌اند. محجوب با شیرینی همیشه می‌گوید: «والله، به سوری گفتند: «اشتها داری؟» گفت: «من بینوا در جهان، همین متاع دارم!» من چیز دیگری که ندارم! نه فیزیک اتمی بلدم، نه مهندس کامپیوترم، نه شیمی‌دان، نه پزشک... تنها چیزی که بلدم همین زبان و ادب فارسی است. یک وقتی، کسی پرسید: «تو دکتر چی هستی؟» گفتم: «من دکتر خوش‌صحبتی هستم.» چهار کلمه زبان و ادب فارسی خوانده‌ام. آن هم به‌شکل ناقص، همان‌طور که عرض کردم نمی‌توانستم سر اغلب کلاس‌ها حاضر شوم... <ref>{{یادکرد ژورنال\|نام‌خانوادگی=\|نام=\|عنوان=\|ژورنال=بخارا\|مکان=تهران\|دوره=\|شماره=\|سال=\|تاریخ بازبینی=۱۵بهمن۱۳۹۷}}</ref>


	===داستانک مردمی‌بودن===		===داستانک مردمی‌بودن===
خط ۴۲۲:		خط ۴۲۱:
	(مسکوب ۱۳۷۵: ص ص ۱۸۱تا۱۸۲)		(مسکوب ۱۳۷۵: ص ص ۱۸۱تا۱۸۲)



	~~=='''نوا، نما، نگاه'''==~~
	===خواندنی و شنیداری و تصویری و قطعاتی از کارهای وی (بدون محدودیت و براساس جذابیت نمونه‌های شنیداری و تصویری انتخاب شود)===

	====ضبط نوارهایی دربارهٔ بزرگان زبان و ادبیات فارسی====		====ضبط نوارهایی دربارهٔ بزرگان زبان و ادبیات فارسی====

آشتی ایرانی در ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۵۲

2019-02-05T14:52:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۲۲
خط ۳۲۵:		خط ۳۲۵:

	===دویست سال بگذرد تا چون ما گلی بشکفد===		===دویست سال بگذرد تا چون ما گلی بشکفد===
	ناگهان خبر رسید که سرانجام آن واقعهٔ شوم پیش آمد. اما من هنوز باور نمی‌کنم که دهانِ آن راویِ شکرسخن از گفتار بازمانده باشد. او آنجا نشسته و دارد از فردوسی و شاهنامه می‌گوید. ~~(ایرج پارسی‌نژاد ص۴۹۳)~~		{{گفتاورد تزیینی دیگر\|left\|ناگهان خبر رسید که سرانجام آن واقعهٔ شوم پیش آمد. اما من هنوز باور نمی‌کنم که دهانِ آن راویِ شکرسخن از گفتار بازمانده باشد. او آنجا نشسته و دارد از فردوسی و شاهنامه می‌گوید.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام‌خانوادگی=اتحاد\|نام=هوشنگ\|پیوند نویسنده=هوشنگ اتحاد\|عنوان=[[پژوهشگران معاصر ایران]]\|جلد=۱۲\|سال=۱۳۸۷\|ناشر=فرهنگ معاصر\|مکان=تهران\|شابک=۹۷۸۹۶۴۸۶۳۷۵۵۷\|صفحه=۴۹۲\|تاریخ بازبینی=۱۵بهمن۱۳۹۷}}
			</ref>}}

	محجوب سپندار فروزانی را می‌ماند که، پس از زمانی روشنی‌بخشی، می‌رفت تا درون خویش مرگ بیند و به زندگانی رسد.		محجوب سپندار فروزانی را می‌ماند که، پس از زمانی روشنی‌بخشی، می‌رفت تا درون خویش مرگ بیند و به زندگانی رسد.

آشتی ایرانی در ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۲۶

2019-02-05T14:26:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۵۶
خط ۴۱۷:		خط ۴۱۷:
	{{سخ}}''موحد دیلقمانی ۱۳۷۴''<ref>{{پک\|محجوب\|۱۳۶۱\|اتحاد\|۱۳۸۷\|ک=پژوهشگران معاصر ایران\|ص=۴۳۰}}</ref>		{{سخ}}''موحد دیلقمانی ۱۳۷۴''<ref>{{پک\|محجوب\|۱۳۶۱\|اتحاد\|۱۳۸۷\|ک=پژوهشگران معاصر ایران\|ص=۴۳۰}}</ref>
	\|تراز=راست\|عرض=۲۰%\|رنگ پس‌زمینه = #d5fdf4}}		\|تراز=راست\|عرض=۲۰%\|رنگ پس‌زمینه = #d5fdf4}}

	او از سال ۱۳۳۹ تا پایان عمر گرم تدریس و آموزش رشته‌های گوناگون فرهنگ ایران و ادب فارسی در مؤسسات زیر بود: دانشسرای عالی، دانشگاه تربیت معلم، دانشگاه تهران، دانشگاه آکسفرد، دانشگاه استراسبورگ، دانشگاه برکلی کالیفرنیا.		او از سال ۱۳۳۹ تا پایان عمر گرم تدریس و آموزش رشته‌های گوناگون فرهنگ ایران و ادب فارسی در مؤسسات زیر بود: دانشسرای عالی، دانشگاه تربیت معلم، دانشگاه تهران، دانشگاه آکسفرد، دانشگاه استراسبورگ، دانشگاه برکلی کالیفرنیا.
	(مسکوب ۱۳۷۵: ص ص ۱۸۱تا۱۸۲)		(مسکوب ۱۳۷۵: ص ص ۱۸۱تا۱۸۲)



	=='''نوا، نما، نگاه'''==		=='''نوا، نما، نگاه'''==

آشتی ایرانی: /* معلمی که محجوب بود */

2019-02-05T14:23:57Z

معلمی که محجوب بود

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۵۳
خط ۴۱۴:		خط ۴۱۴:

	======معلمی که محجوب بود======		======معلمی که محجوب بود======
			{{جعبه گفتاورد \|نقل‌قول= محجوب خوش‌صحبت و مجلس‌آرا بود و حافظهٔ بی‌نظیری داشت. کلاس‌هاس درسش گرم و زنده بود و شاگردانش او را بسیار دوست می‌داشتند.
			{{سخ}}''موحد دیلقمانی ۱۳۷۴''<ref>{{پک\|محجوب\|۱۳۶۱\|اتحاد\|۱۳۸۷\|ک=پژوهشگران معاصر ایران\|ص=۴۳۰}}</ref>
			\|تراز=راست\|عرض=۲۰%\|رنگ پس‌زمینه = #d5fdf4}}
	او از سال ۱۳۳۹ تا پایان عمر گرم تدریس و آموزش رشته‌های گوناگون فرهنگ ایران و ادب فارسی در مؤسسات زیر بود: دانشسرای عالی، دانشگاه تربیت معلم، دانشگاه تهران، دانشگاه آکسفرد، دانشگاه استراسبورگ، دانشگاه برکلی کالیفرنیا.		او از سال ۱۳۳۹ تا پایان عمر گرم تدریس و آموزش رشته‌های گوناگون فرهنگ ایران و ادب فارسی در مؤسسات زیر بود: دانشسرای عالی، دانشگاه تربیت معلم، دانشگاه تهران، دانشگاه آکسفرد، دانشگاه استراسبورگ، دانشگاه برکلی کالیفرنیا.
	(مسکوب ۱۳۷۵: ص ص ۱۸۱تا۱۸۲)		(مسکوب ۱۳۷۵: ص ص ۱۸۱تا۱۸۲)

آشتی ایرانی: /* پژوهندهٔ ادبیات عامه */

2019-02-05T14:14:25Z

پژوهندهٔ ادبیات عامه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۴۴
خط ۳۹۸:		خط ۳۹۸:

	======پژوهندهٔ ادبیات عامه======		======پژوهندهٔ ادبیات عامه======
			{{جعبه گفتاورد \|نقل‌قول= محمدجعفر، که در خانه او را امیر صدا می‌زدند، از همان کودکی شیفتهٔ داستان‌ها، مثل‌ها و افسانه‌های عامیانه بود. به‌دلیل هوش ذاتی، قبل از رفتن به مکتب و مدرسهٔ ابتدایی، خواندن و نوشتن می‌دانست.
			{{سخ}}''ذوالفقاری ۱۳۸۱''<ref>{{پک\|محجوب\|۱۳۶۱\|اتحاد\|۱۳۸۷\|ک=پژوهشگران معاصر ایران\|ص=۴۵۴}}</ref>
			\|تراز=چپ\|عرض=۲۰%\|رنگ پس‌زمینه = #d5fdf4}}
	محجوب پژوهندهٔ ادبیات عامه و شناسانندهٔ داستان‌های عامیانه است.		محجوب پژوهندهٔ ادبیات عامه و شناسانندهٔ داستان‌های عامیانه است.
	رسم گمشدهٔ سخنوری را اولین بار او معرفی کرد که اساساً چیست. (مسکوب ۱۳۷۵: ص۱۷۹)		رسم گمشدهٔ سخنوری را اولین بار او معرفی کرد که اساساً چیست. (مسکوب ۱۳۷۵: ص۱۷۹)

آشتی ایرانی: /* کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری */

2019-02-05T14:08:41Z

کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۳۸
خط ۱۶۸:		خط ۱۶۸:

	===کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری===		===کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری===
	{{جعبه ~~نقل‌قول~~ \|نقل‌قول= خدا بیامرزد مادر مرحوم مرا، زبان سخنگو داشت (برخلاف پدرم که خیلی حرف‌بزن نبود) و در آوردن شعر و ضرب‌المثل دارای ید طولا بود. می‌گفت هرکس از تو (یعنی مخلص) آبستن شود سال می‌زاید. مقصود از این مثل بیان دل‌گندگی و پشت‌گوش فراخی و تنبلی ارادتمند بود.{{سخ~~}}{{---~~}}''از نامهٔ ۱۹بهمن۱۳۶۱، هشتم فوریه ۱۹۸۳، استراسبورگ''<ref>{{پک\|محجوب\|۱۳۶۱\|اتحاد\|۱۳۸۷\|ک=پژوهشگران معاصر ایران\|ص=۴۹۶}}</ref>		{{جعبه گفتاورد \|نقل‌قول= خدا بیامرزد مادر مرحوم مرا، زبان سخنگو داشت (برخلاف پدرم که خیلی حرف‌بزن نبود) و در آوردن شعر و ضرب‌المثل دارای ید طولا بود. می‌گفت هرکس از تو (یعنی مخلص) آبستن شود سال می‌زاید. مقصود از این مثل بیان دل‌گندگی و پشت‌گوش فراخی و تنبلی ارادتمند بود.
			{{سخ}}''از نامهٔ ۱۹بهمن۱۳۶۱، هشتم فوریه ۱۹۸۳، استراسبورگ''<ref>{{پک\|محجوب\|۱۳۶۱\|اتحاد\|۱۳۸۷\|ک=پژوهشگران معاصر ایران\|ص=۴۹۶}}</ref>
	\|تراز=چپ\|عرض=۲۰%\|رنگ پس‌زمینه = #d5fdf4}}		\|تراز=چپ\|عرض=۲۰%\|رنگ پس‌زمینه = #d5fdf4}}
	زائیدهٔ تهران بود. بچه‌تهران، پدر و مادرش هم زائیدهٔ تهران بودند. پدرش از سه چهارپشت پیش‌تر بختیاری بود و در سال ۱۲۸۸ قمری، حدود اواسطِ سلطنت ناصرالدین‌شاه به دنیا آمده بود. منزل پدری‌اش در پامنار بود؛ دروازه شمیران. پدرش سوادکی داشت و دواسازی می‌کرد. دواخانه داشت در شاه‌آباد، کوچهٔ ظهیرالاسلام و به این قرار سرشناس بود. مادرش هم از شمیرانات بود. ظاهراْ پدرش یا جدش در دستگاه امین‌الدوله و پدر امین‌الدوله از خدم و حشم بودند. محجوب در منزلی در سه‌راه ‌ژاله به دنیا آمد؛ در مدرسهٔ دخترانه‌ای به نام طیّبات. در آن دوران مردم با سرمایه و همتِ خودشان مدرسه تأسیس می‌کردند چون بیشتر مردم بی‌سواد بودند. اسم این مدرسه‌ها مدرسه ملی بود. عمه‌اش که به او خانم مدیر می‌گفتند و از پدرش چندسالی بزرگ‌تر بود، کت و شلیته می‌پوشید و عینک بادامی به چشم می‌زد و در اتاقی پنج‌دری که حکم دفترش را داشت می‌نشست و مدرسه را اداره می‌کرد. مدرسه اندرونی و بیرونی داشته که در اتاقی که صندوق‌خانه‌ای دراز و تاریک داشت و راهرویی که به پشت‌بام منتهی بود پدر و مادر محجوب زندگی می‌کردند. مادر محجوب در آن مدرسه درس می‌داد و ازدواجِ دیرهنگامِ پدر محجوب، که در آن سال‌ها حدود ۵۲ سال سن داشت، در نتیجهٔ پادرمیانی عمه بود. پدرش مجرد و دیرسال مانده بود چون خود را متعهد مخارج مادر و خواهرش می‌دانست.		زائیدهٔ تهران بود. بچه‌تهران، پدر و مادرش هم زائیدهٔ تهران بودند. پدرش از سه چهارپشت پیش‌تر بختیاری بود و در سال ۱۲۸۸ قمری، حدود اواسطِ سلطنت ناصرالدین‌شاه به دنیا آمده بود. منزل پدری‌اش در پامنار بود؛ دروازه شمیران. پدرش سوادکی داشت و دواسازی می‌کرد. دواخانه داشت در شاه‌آباد، کوچهٔ ظهیرالاسلام و به این قرار سرشناس بود. مادرش هم از شمیرانات بود. ظاهراْ پدرش یا جدش در دستگاه امین‌الدوله و پدر امین‌الدوله از خدم و حشم بودند. محجوب در منزلی در سه‌راه ‌ژاله به دنیا آمد؛ در مدرسهٔ دخترانه‌ای به نام طیّبات. در آن دوران مردم با سرمایه و همتِ خودشان مدرسه تأسیس می‌کردند چون بیشتر مردم بی‌سواد بودند. اسم این مدرسه‌ها مدرسه ملی بود. عمه‌اش که به او خانم مدیر می‌گفتند و از پدرش چندسالی بزرگ‌تر بود، کت و شلیته می‌پوشید و عینک بادامی به چشم می‌زد و در اتاقی پنج‌دری که حکم دفترش را داشت می‌نشست و مدرسه را اداره می‌کرد. مدرسه اندرونی و بیرونی داشته که در اتاقی که صندوق‌خانه‌ای دراز و تاریک داشت و راهرویی که به پشت‌بام منتهی بود پدر و مادر محجوب زندگی می‌کردند. مادر محجوب در آن مدرسه درس می‌داد و ازدواجِ دیرهنگامِ پدر محجوب، که در آن سال‌ها حدود ۵۲ سال سن داشت، در نتیجهٔ پادرمیانی عمه بود. پدرش مجرد و دیرسال مانده بود چون خود را متعهد مخارج مادر و خواهرش می‌دانست.

آشتی ایرانی در ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۵۴

2019-02-05T13:54:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۲۴
خط ۲۴۵:		خط ۲۴۵:

	===ما کی هستیم که پیام داشته باشیم===		===ما کی هستیم که پیام داشته باشیم===
	[[علی دهباشی]] در مراسم '''شب محمدجعفر محجوب''' جمله‌ای از ایشان خواند: «ما اولاً کی هستیم که پیام داشته باشیم. ثانیاْ چه پیامی! مردم دنبال کار و زندگی‌شان هستند. بنده چه بگویم؟ ما اینجا هستیم، هیچ منتی هم بر سر کسی نداریم. یک چیزهایی یاد گرفته‌ایم، تازه منت‌پذیرِ آن بزرگانی هستیم که این‌ها را به ما یاد داده‌اند. سعی می‌کنیم تا آنجا که ممکن است این‌ها را به دیگران منتقل کنیم و وام به گردن خودمان نگیریم و من امیدوارم که هموطنان در داخل کشور و ایرانیان خارج کشور هیچ‌گاه ایرانی‌بودنِ خود را فراموش نکنند. این حرف به‌معنای آن نیست که می‌شود ایرانی‌بودن را فراموش کرد. نخیر، نمی‌شود! حتی بابت نمی‌دانم تخمه‌ژاپنی و آش‌رشته هم که شده، فراموش نمی‌شود. ما ایرانی زاده شدیم و هر جا که باشیم ایرانی هستیم.»		علی دهباشی در مراسم '''شب محمدجعفر محجوب''' جمله‌ای از ایشان خواند: «ما اولاً کی هستیم که پیام داشته باشیم. ثانیاْ چه پیامی! مردم دنبال کار و زندگی‌شان هستند. بنده چه بگویم؟ ما اینجا هستیم، هیچ منتی هم بر سر کسی نداریم. یک چیزهایی یاد گرفته‌ایم، تازه منت‌پذیرِ آن بزرگانی هستیم که این‌ها را به ما یاد داده‌اند. سعی می‌کنیم تا آنجا که ممکن است این‌ها را به دیگران منتقل کنیم و وام به گردن خودمان نگیریم و من امیدوارم که هموطنان در داخل کشور و ایرانیان خارج کشور هیچ‌گاه ایرانی‌بودنِ خود را فراموش نکنند. این حرف به‌معنای آن نیست که می‌شود ایرانی‌بودن را فراموش کرد. نخیر، نمی‌شود! حتی بابت نمی‌دانم تخمه‌ژاپنی و آش‌رشته هم که شده، فراموش نمی‌شود. ما ایرانی زاده شدیم و هر جا که باشیم ایرانی هستیم.»
	<ref> {{یادکرد وب\|نشانی =https://www.isna.ir/news/94111308760/%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%81%D8%B1%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D8%AE%D8%AC%D8%A7%D9%84%D8%AA-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D8%B4%DB%8C%D8%AF\|عنوان= استادی که از «اوستاهای فرنگی» خجالت می‌کشید}}</ref>		<ref> {{یادکرد وب\|نشانی =https://www.isna.ir/news/94111308760/%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%81%D8%B1%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D8%AE%D8%AC%D8%A7%D9%84%D8%AA-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D8%B4%DB%8C%D8%AF\|عنوان= استادی که از «اوستاهای فرنگی» خجالت می‌کشید}}</ref>

آشتی ایرانی در ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۵۰

2019-02-05T13:50:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۲۰
خط ۱۶۸:		خط ۱۶۸:

	===کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری===		===کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری===
	{{جعبه نقل‌قول \|نقل‌قول= خدا بیامرزد مادر مرحوم مرا، زبان سخنگو داشت (برخلاف پدرم که خیلی حرف‌بزن نبود) و در آوردن شعر و ضرب‌المثل دارای ید طولا بود. می‌گفت هرکس از تو (یعنی مخلص) آبستن شود سال می‌زاید. مقصود از این مثل بیان دل‌گندگی و پشت‌گوش فراخی و تنبلی ارادتمند بود.{{سخ}}{{---}}''از نامهٔ ۱۹بهمن۱۳۶۱، هشتم فوریه ۱۹۸۳، استراسبورگ''<ref>{{پک\|محجوب\|۱۳۶۱~~}}{{پک~~\|اتحاد\|۱۳۸۷\|ک=پژوهشگران معاصر ایران\|ص=۴۹۶}}</ref>		{{جعبه نقل‌قول \|نقل‌قول= خدا بیامرزد مادر مرحوم مرا، زبان سخنگو داشت (برخلاف پدرم که خیلی حرف‌بزن نبود) و در آوردن شعر و ضرب‌المثل دارای ید طولا بود. می‌گفت هرکس از تو (یعنی مخلص) آبستن شود سال می‌زاید. مقصود از این مثل بیان دل‌گندگی و پشت‌گوش فراخی و تنبلی ارادتمند بود.{{سخ}}{{---}}''از نامهٔ ۱۹بهمن۱۳۶۱، هشتم فوریه ۱۹۸۳، استراسبورگ''<ref>{{پک\|محجوب\|۱۳۶۱\|اتحاد\|۱۳۸۷\|ک=پژوهشگران معاصر ایران\|ص=۴۹۶}}</ref>
	\|تراز=چپ\|عرض=۲۰%\|رنگ پس‌زمینه = #d5fdf4}}		\|تراز=چپ\|عرض=۲۰%\|رنگ پس‌زمینه = #d5fdf4}}
	زائیدهٔ تهران بود. بچه‌تهران، پدر و مادرش هم زائیدهٔ تهران بودند. پدرش از سه چهارپشت پیش‌تر بختیاری بود و در سال ۱۲۸۸ قمری، حدود اواسطِ سلطنت ناصرالدین‌شاه به دنیا آمده بود. منزل پدری‌اش در پامنار بود؛ دروازه شمیران. پدرش سوادکی داشت و دواسازی می‌کرد. دواخانه داشت در شاه‌آباد، کوچهٔ ظهیرالاسلام و به این قرار سرشناس بود. مادرش هم از شمیرانات بود. ظاهراْ پدرش یا جدش در دستگاه امین‌الدوله و پدر امین‌الدوله از خدم و حشم بودند. محجوب در منزلی در سه‌راه ‌ژاله به دنیا آمد؛ در مدرسهٔ دخترانه‌ای به نام طیّبات. در آن دوران مردم با سرمایه و همتِ خودشان مدرسه تأسیس می‌کردند چون بیشتر مردم بی‌سواد بودند. اسم این مدرسه‌ها مدرسه ملی بود. عمه‌اش که به او خانم مدیر می‌گفتند و از پدرش چندسالی بزرگ‌تر بود، کت و شلیته می‌پوشید و عینک بادامی به چشم می‌زد و در اتاقی پنج‌دری که حکم دفترش را داشت می‌نشست و مدرسه را اداره می‌کرد. مدرسه اندرونی و بیرونی داشته که در اتاقی که صندوق‌خانه‌ای دراز و تاریک داشت و راهرویی که به پشت‌بام منتهی بود پدر و مادر محجوب زندگی می‌کردند. مادر محجوب در آن مدرسه درس می‌داد و ازدواجِ دیرهنگامِ پدر محجوب، که در آن سال‌ها حدود ۵۲ سال سن داشت، در نتیجهٔ پادرمیانی عمه بود. پدرش مجرد و دیرسال مانده بود چون خود را متعهد مخارج مادر و خواهرش می‌دانست.		زائیدهٔ تهران بود. بچه‌تهران، پدر و مادرش هم زائیدهٔ تهران بودند. پدرش از سه چهارپشت پیش‌تر بختیاری بود و در سال ۱۲۸۸ قمری، حدود اواسطِ سلطنت ناصرالدین‌شاه به دنیا آمده بود. منزل پدری‌اش در پامنار بود؛ دروازه شمیران. پدرش سوادکی داشت و دواسازی می‌کرد. دواخانه داشت در شاه‌آباد، کوچهٔ ظهیرالاسلام و به این قرار سرشناس بود. مادرش هم از شمیرانات بود. ظاهراْ پدرش یا جدش در دستگاه امین‌الدوله و پدر امین‌الدوله از خدم و حشم بودند. محجوب در منزلی در سه‌راه ‌ژاله به دنیا آمد؛ در مدرسهٔ دخترانه‌ای به نام طیّبات. در آن دوران مردم با سرمایه و همتِ خودشان مدرسه تأسیس می‌کردند چون بیشتر مردم بی‌سواد بودند. اسم این مدرسه‌ها مدرسه ملی بود. عمه‌اش که به او خانم مدیر می‌گفتند و از پدرش چندسالی بزرگ‌تر بود، کت و شلیته می‌پوشید و عینک بادامی به چشم می‌زد و در اتاقی پنج‌دری که حکم دفترش را داشت می‌نشست و مدرسه را اداره می‌کرد. مدرسه اندرونی و بیرونی داشته که در اتاقی که صندوق‌خانه‌ای دراز و تاریک داشت و راهرویی که به پشت‌بام منتهی بود پدر و مادر محجوب زندگی می‌کردند. مادر محجوب در آن مدرسه درس می‌داد و ازدواجِ دیرهنگامِ پدر محجوب، که در آن سال‌ها حدود ۵۲ سال سن داشت، در نتیجهٔ پادرمیانی عمه بود. پدرش مجرد و دیرسال مانده بود چون خود را متعهد مخارج مادر و خواهرش می‌دانست.

آشتی ایرانی در ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۴۴

2019-02-05T13:44:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۱۴
خط ۱۶۸:		خط ۱۶۸:

	===کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری===		===کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری===
			{{جعبه نقل‌قول \|نقل‌قول= خدا بیامرزد مادر مرحوم مرا، زبان سخنگو داشت (برخلاف پدرم که خیلی حرف‌بزن نبود) و در آوردن شعر و ضرب‌المثل دارای ید طولا بود. می‌گفت هرکس از تو (یعنی مخلص) آبستن شود سال می‌زاید. مقصود از این مثل بیان دل‌گندگی و پشت‌گوش فراخی و تنبلی ارادتمند بود.{{سخ}}{{---}}''از نامهٔ ۱۹بهمن۱۳۶۱، هشتم فوریه ۱۹۸۳، استراسبورگ''<ref>{{پک\|محجوب\|۱۳۶۱}}{{پک\|اتحاد\|۱۳۸۷\|ک=پژوهشگران معاصر ایران\|ص=۴۹۶}}</ref>
			\|تراز=چپ\|عرض=۲۰%\|رنگ پس‌زمینه = #d5fdf4}}
	زائیدهٔ تهران بود. بچه‌تهران، پدر و مادرش هم زائیدهٔ تهران بودند. پدرش از سه چهارپشت پیش‌تر بختیاری بود و در سال ۱۲۸۸ قمری، حدود اواسطِ سلطنت ناصرالدین‌شاه به دنیا آمده بود. منزل پدری‌اش در پامنار بود؛ دروازه شمیران. پدرش سوادکی داشت و دواسازی می‌کرد. دواخانه داشت در شاه‌آباد، کوچهٔ ظهیرالاسلام و به این قرار سرشناس بود. مادرش هم از شمیرانات بود. ظاهراْ پدرش یا جدش در دستگاه امین‌الدوله و پدر امین‌الدوله از خدم و حشم بودند. محجوب در منزلی در سه‌راه ‌ژاله به دنیا آمد؛ در مدرسهٔ دخترانه‌ای به نام طیّبات. در آن دوران مردم با سرمایه و همتِ خودشان مدرسه تأسیس می‌کردند چون بیشتر مردم بی‌سواد بودند. اسم این مدرسه‌ها مدرسه ملی بود. عمه‌اش که به او خانم مدیر می‌گفتند و از پدرش چندسالی بزرگ‌تر بود، کت و شلیته می‌پوشید و عینک بادامی به چشم می‌زد و در اتاقی پنج‌دری که حکم دفترش را داشت می‌نشست و مدرسه را اداره می‌کرد. مدرسه اندرونی و بیرونی داشته که در اتاقی که صندوق‌خانه‌ای دراز و تاریک داشت و راهرویی که به پشت‌بام منتهی بود پدر و مادر محجوب زندگی می‌کردند. مادر محجوب در آن مدرسه درس می‌داد و ازدواجِ دیرهنگامِ پدر محجوب، که در آن سال‌ها حدود ۵۲ سال سن داشت، در نتیجهٔ پادرمیانی عمه بود. پدرش مجرد و دیرسال مانده بود چون خود را متعهد مخارج مادر و خواهرش می‌دانست.		زائیدهٔ تهران بود. بچه‌تهران، پدر و مادرش هم زائیدهٔ تهران بودند. پدرش از سه چهارپشت پیش‌تر بختیاری بود و در سال ۱۲۸۸ قمری، حدود اواسطِ سلطنت ناصرالدین‌شاه به دنیا آمده بود. منزل پدری‌اش در پامنار بود؛ دروازه شمیران. پدرش سوادکی داشت و دواسازی می‌کرد. دواخانه داشت در شاه‌آباد، کوچهٔ ظهیرالاسلام و به این قرار سرشناس بود. مادرش هم از شمیرانات بود. ظاهراْ پدرش یا جدش در دستگاه امین‌الدوله و پدر امین‌الدوله از خدم و حشم بودند. محجوب در منزلی در سه‌راه ‌ژاله به دنیا آمد؛ در مدرسهٔ دخترانه‌ای به نام طیّبات. در آن دوران مردم با سرمایه و همتِ خودشان مدرسه تأسیس می‌کردند چون بیشتر مردم بی‌سواد بودند. اسم این مدرسه‌ها مدرسه ملی بود. عمه‌اش که به او خانم مدیر می‌گفتند و از پدرش چندسالی بزرگ‌تر بود، کت و شلیته می‌پوشید و عینک بادامی به چشم می‌زد و در اتاقی پنج‌دری که حکم دفترش را داشت می‌نشست و مدرسه را اداره می‌کرد. مدرسه اندرونی و بیرونی داشته که در اتاقی که صندوق‌خانه‌ای دراز و تاریک داشت و راهرویی که به پشت‌بام منتهی بود پدر و مادر محجوب زندگی می‌کردند. مادر محجوب در آن مدرسه درس می‌داد و ازدواجِ دیرهنگامِ پدر محجوب، که در آن سال‌ها حدود ۵۲ سال سن داشت، در نتیجهٔ پادرمیانی عمه بود. پدرش مجرد و دیرسال مانده بود چون خود را متعهد مخارج مادر و خواهرش می‌دانست.
	تاریخ تولد محجوب ۲۲محرم۱۳۴۳ معادل ۱شهریور۱۳۰۳ شمسی است. <ref name=''مصاحبهٔ محجوب''> تاریخ شفاهی بنیاد مطالعات ایران: گفتگو با محمدجعفر محجوب، بهمن۱۳۶۳</ref> اما در شناسنامه‌اش این‌طور نوشته نشده است، یعنی حدود دوسال بزرگ‌تر به تاریخ خرداد۱۳۰۱ است. دلیلش هم این است چون می‌خواست کار قضایی بگیرد باید سنش ۲۵ سال می‌بود، بنابراین شناسنامه‌اش را دو سال بزرگ‌تر کرد.		تاریخ تولد محجوب ۲۲محرم۱۳۴۳ معادل ۱شهریور۱۳۰۳ شمسی است. <ref name=''مصاحبهٔ محجوب''> تاریخ شفاهی بنیاد مطالعات ایران: گفتگو با محمدجعفر محجوب، بهمن۱۳۶۳</ref> اما در شناسنامه‌اش این‌طور نوشته نشده است، یعنی حدود دوسال بزرگ‌تر به تاریخ خرداد۱۳۰۱ است. دلیلش هم این است چون می‌خواست کار قضایی بگیرد باید سنش ۲۵ سال می‌بود، بنابراین شناسنامه‌اش را دو سال بزرگ‌تر کرد.