فریدون رهنما - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی در ‏۲ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۱۹:۵۱

2020-05-22T19:51:46Z

آقای مستقیم در ‏۲۹ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۰۶:۰۰

2019-10-21T06:00:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۳۰
خط ۲۱۴:		خط ۲۱۴:
	{{گفتاورد تزیینی\|بی‌اعتنایی‌ها او را از کار کردن باز نمی‌داشت. پی‌درپی کار می‌کرد و بازیادداشت‌های او گواه این ادعا است.زحمت می‌کشید، پایبند هنر خود بود و آن‌را گرامی می‌داشت. به کار و آفرینش خود ارزش می‌گذاشت. برای همین صداقت کم‌نظیری داشت. با این‌که غرور به‌جایی در او بود، خیلی آمادهٔ تازگی بود. زندگی و پدیده‌های زنده‌ٔ آن‌ را نه با حرف بلکه با عکس‌العملی که نشان می‌داد دوست می‌داشت. می‌دانست که هیچ‌گاه در هیچ‌کار پایانی نیست و هرکس چنین وانمود کند خود را گول زده‌ است و یا قصد عوام فریبی دارد و میان یادداشت‌ها و نامه‌هایش، نت‌های گوناگونی می‌توان یافت که پشت قوطی کبریت، پشت یک کاغذ زرد بیهوده، پشت یک نامهٔ رسمی یا حتّی روزنامه و مجلّه نوشته است. حتّی یک تصنیف یافتم که به نظرم از تصنیف‌های اخیر است و مربوط به قمر مصنوعی است و جنبهٔ شوخی دارد. لابد آواز آن‌ را در کوچه شنیده بوده... برای او که مردی مسن و مشهور بود بسیار قابل ستایش است که استعداد زندهٔ خود را با تازه‌های روز آبیاری کند و همواره در پی آموختن باشد.<ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=رهنما \|نام۱=فریدون\|عنوان=شخصیت استاد صبا\|}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|بی‌اعتنایی‌ها او را از کار کردن باز نمی‌داشت. پی‌درپی کار می‌کرد و بازیادداشت‌های او گواه این ادعا است.زحمت می‌کشید، پایبند هنر خود بود و آن‌را گرامی می‌داشت. به کار و آفرینش خود ارزش می‌گذاشت. برای همین صداقت کم‌نظیری داشت. با این‌که غرور به‌جایی در او بود، خیلی آمادهٔ تازگی بود. زندگی و پدیده‌های زنده‌ٔ آن‌ را نه با حرف بلکه با عکس‌العملی که نشان می‌داد دوست می‌داشت. می‌دانست که هیچ‌گاه در هیچ‌کار پایانی نیست و هرکس چنین وانمود کند خود را گول زده‌ است و یا قصد عوام فریبی دارد و میان یادداشت‌ها و نامه‌هایش، نت‌های گوناگونی می‌توان یافت که پشت قوطی کبریت، پشت یک کاغذ زرد بیهوده، پشت یک نامهٔ رسمی یا حتّی روزنامه و مجلّه نوشته است. حتّی یک تصنیف یافتم که به نظرم از تصنیف‌های اخیر است و مربوط به قمر مصنوعی است و جنبهٔ شوخی دارد. لابد آواز آن‌ را در کوچه شنیده بوده... برای او که مردی مسن و مشهور بود بسیار قابل ستایش است که استعداد زندهٔ خود را با تازه‌های روز آبیاری کند و همواره در پی آموختن باشد.<ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=رهنما \|نام۱=فریدون\|عنوان=شخصیت استاد صبا\|}}</ref>}}

	====دربارهٔ [[مهدی ~~اخوان‌ثالث~~]]====		====دربارهٔ [[مهدی اخوان‌ ثالث]]====
	{{گفتاورد تزیینی\|«[[سر کوه بلند]]» او زمزمهٔ نیاکانش بود. نیاکانمان. دیگر این‌جا مهدی ~~اخوان‌ثالث~~ سخن نمی‌گوید، بلکه نوزاد روشن‌دل و پاکیزه‌تخمی است که همشهری‌هایش را به آواز می‌آورد. این شعر خدا کند آغاز شیوه‌ٔ تازه‌اش باشد. دیگر اینجاست که می‌روم در آغوشش می‌گیرم و می‌گویم: برادرم، همشهری‌ام. اینجا دیگر جای لبخند و روشنفکری نیست. شاعر با همگان ـ بی‌آن‌که پیوند خود را با درون راستین و پیچیدهٔ خود از دست بدهد ـ هم‌داستان می‌شود.<ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=رهنما \|نام۱=فریدون\|عنوان=اخوان و آخر شاهنامه\|}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|«[[سر کوه بلند]]» او زمزمهٔ نیاکانش بود. نیاکانمان. دیگر این‌جا مهدی اخوان‌ ثالث سخن نمی‌گوید، بلکه نوزاد روشن‌دل و پاکیزه‌تخمی است که همشهری‌هایش را به آواز می‌آورد. این شعر خدا کند آغاز شیوه‌ٔ تازه‌اش باشد. دیگر اینجاست که می‌روم در آغوشش می‌گیرم و می‌گویم: برادرم، همشهری‌ام. اینجا دیگر جای لبخند و روشنفکری نیست. شاعر با همگان ـ بی‌آن‌که پیوند خود را با درون راستین و پیچیدهٔ خود از دست بدهد ـ هم‌داستان می‌شود.<ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=رهنما \|نام۱=فریدون\|عنوان=اخوان و آخر شاهنامه\|}}</ref>}}
	====دربارهٔ [[مروانبیلی]] و [[بیژن الهی]]====		====دربارهٔ [[مروانبیلی]] و [[بیژن الهی]]====
	'''دو نوزاد باورنکردنی'''{{سخ}}		'''دو نوزاد باورنکردنی'''{{سخ}}

آقای مستقیم در ‏۲۱ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۰۴

2019-08-12T10:04:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۳۴
خط ۱۶۵:		خط ۱۶۵:
	===رهنما و بسترآفرینی برای شعر مدرن===		===رهنما و بسترآفرینی برای شعر مدرن===
	پس از شکست‌ تلاش افرادی مثل [[هوشنگ ایرانی]] و [[شمس‌الدین تندرکیا\|تندرکیا]]، برای نوآوری همه‌جانبه در شعر فارسی، در دههٔ چهل این‌بار این گونه تلاش‌ها بار دیگر به همّت افرادی مثل [[احمدرضا احمدی]]، [[بیژن الهی]]، [[بهرام اردبیلی]] و... به بار نشست و جریان‌هایی در شعر معاصر فارسی، مثل [[موج نو]]، [[شعر دیگر]] و [[شعر حجم]] به وجود آمد. دفتر شعر «طرح» از احمدرضا احمدی از اولین دفاتر شعری است که از این فضا برخاست. اشعار احمدی توسط رهنما، که از او و دیگر شاعران جوان حمایت همه‌جانبه می‌کرد، «موج نو» نام گرفت.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= حسین‌پور\|نام۱= علی\|عنوان= شعر موج نو و شعر حجم‌گرای معاصر فارسی\|}}</ref> به گفتهٔ [[محمدرضا اصلانی]] عنوان «شعر دیگر» را خود رهنما روی این جریان گذاشته بود.<ref name= "kouleh"/> دربارهٔ تأثیر فریدون رهنما بر شاعران جوان نسل خود، می‌توان به این حرف از بیژن الهی رجوع کرد:		پس از شکست‌ تلاش افرادی مثل [[هوشنگ ایرانی]] و [[شمس‌الدین تندرکیا\|تندرکیا]]، برای نوآوری همه‌جانبه در شعر فارسی، در دههٔ چهل این‌بار این گونه تلاش‌ها بار دیگر به همّت افرادی مثل [[احمدرضا احمدی]]، [[بیژن الهی]]، [[بهرام اردبیلی]] و... به بار نشست و جریان‌هایی در شعر معاصر فارسی، مثل [[موج نو]]، [[شعر دیگر]] و [[شعر حجم]] به وجود آمد. دفتر شعر «طرح» از احمدرضا احمدی از اولین دفاتر شعری است که از این فضا برخاست. اشعار احمدی توسط رهنما، که از او و دیگر شاعران جوان حمایت همه‌جانبه می‌کرد، «موج نو» نام گرفت.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= حسین‌پور\|نام۱= علی\|عنوان= شعر موج نو و شعر حجم‌گرای معاصر فارسی\|}}</ref> به گفتهٔ [[محمدرضا اصلانی]] عنوان «شعر دیگر» را خود رهنما روی این جریان گذاشته بود.<ref name= "kouleh"/> دربارهٔ تأثیر فریدون رهنما بر شاعران جوان نسل خود، می‌توان به این حرف از بیژن الهی رجوع کرد:
	{{گفتاورد تزیینی دیگر\|\|آن زمان‌ها خیلی‌ها به ریش ما ~~خندیند،~~ لج خیلی‌ها بالا آمد، که طفل اول باید برود سواد یاد بگیرد، بعد فلان و بهمان بکند! فریدون رهنما ولی، به طفل پناهی داد. خدا بیامرزد. گفت: «غلط کرده‌اند! «الوار» گفته مهرورزی راه شناسایی است!»\|بیژن الهی\|این شماره با تأخیر۶، ص۵۵}}		{{گفتاورد تزیینی دیگر\|\|آن زمان‌ها خیلی‌ها به ریش ما خندیدند، لج خیلی‌ها بالا آمد، که طفل اول باید برود سواد یاد بگیرد، بعد فلان و بهمان بکند! فریدون رهنما ولی، به طفل پناهی داد. خدا بیامرزد. گفت: «غلط کرده‌اند! «الوار» گفته مهرورزی راه شناسایی است!»\|بیژن الهی\|این شماره با تأخیر۶، ص۵۵}}
	[[پرونده:Ahmadirahnamahandwriting.png\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''شعری از [[احمدرضا احمدی]] به دست‌خط فریدون رهنما'''</center>]]		[[پرونده:Ahmadirahnamahandwriting.png\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''شعری از [[احمدرضا احمدی]] به دست‌خط فریدون رهنما'''</center>]]
	===زمینهٔ فعالیت===		===زمینهٔ فعالیت===

آقای مستقیم در ‏۱۹ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۱۷

2019-08-10T14:17:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۴۷
خط ۱۶۵:		خط ۱۶۵:
	===رهنما و بسترآفرینی برای شعر مدرن===		===رهنما و بسترآفرینی برای شعر مدرن===
	پس از شکست‌ تلاش افرادی مثل [[هوشنگ ایرانی]] و [[شمس‌الدین تندرکیا\|تندرکیا]]، برای نوآوری همه‌جانبه در شعر فارسی، در دههٔ چهل این‌بار این گونه تلاش‌ها بار دیگر به همّت افرادی مثل [[احمدرضا احمدی]]، [[بیژن الهی]]، [[بهرام اردبیلی]] و... به بار نشست و جریان‌هایی در شعر معاصر فارسی، مثل [[موج نو]]، [[شعر دیگر]] و [[شعر حجم]] به وجود آمد. دفتر شعر «طرح» از احمدرضا احمدی از اولین دفاتر شعری است که از این فضا برخاست. اشعار احمدی توسط رهنما، که از او و دیگر شاعران جوان حمایت همه‌جانبه می‌کرد، «موج نو» نام گرفت.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= حسین‌پور\|نام۱= علی\|عنوان= شعر موج نو و شعر حجم‌گرای معاصر فارسی\|}}</ref> به گفتهٔ [[محمدرضا اصلانی]] عنوان «شعر دیگر» را خود رهنما روی این جریان گذاشته بود.<ref name= "kouleh"/> دربارهٔ تأثیر فریدون رهنما بر شاعران جوان نسل خود، می‌توان به این حرف از بیژن الهی رجوع کرد:		پس از شکست‌ تلاش افرادی مثل [[هوشنگ ایرانی]] و [[شمس‌الدین تندرکیا\|تندرکیا]]، برای نوآوری همه‌جانبه در شعر فارسی، در دههٔ چهل این‌بار این گونه تلاش‌ها بار دیگر به همّت افرادی مثل [[احمدرضا احمدی]]، [[بیژن الهی]]، [[بهرام اردبیلی]] و... به بار نشست و جریان‌هایی در شعر معاصر فارسی، مثل [[موج نو]]، [[شعر دیگر]] و [[شعر حجم]] به وجود آمد. دفتر شعر «طرح» از احمدرضا احمدی از اولین دفاتر شعری است که از این فضا برخاست. اشعار احمدی توسط رهنما، که از او و دیگر شاعران جوان حمایت همه‌جانبه می‌کرد، «موج نو» نام گرفت.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= حسین‌پور\|نام۱= علی\|عنوان= شعر موج نو و شعر حجم‌گرای معاصر فارسی\|}}</ref> به گفتهٔ [[محمدرضا اصلانی]] عنوان «شعر دیگر» را خود رهنما روی این جریان گذاشته بود.<ref name= "kouleh"/> دربارهٔ تأثیر فریدون رهنما بر شاعران جوان نسل خود، می‌توان به این حرف از بیژن الهی رجوع کرد:
	{{گفتاورد تزیینی دیگر\|~~right~~\|آن زمان‌ها خیلی‌ها به ریش ما خندیند، لج خیلی‌ها بالا آمد، که طفل اول باید برود سواد یاد بگیرد، بعد فلان و بهمان بکند! فریدون رهنما ولی، به طفل پناهی داد. خدا بیامرزد. گفت: «غلط کرده‌اند! «الوار» گفته مهرورزی راه شناسایی است!»\|بیژن الهی\|این شماره با تأخیر۶، ص۵۵}}		{{گفتاورد تزیینی دیگر\|\|آن زمان‌ها خیلی‌ها به ریش ما خندیند، لج خیلی‌ها بالا آمد، که طفل اول باید برود سواد یاد بگیرد، بعد فلان و بهمان بکند! فریدون رهنما ولی، به طفل پناهی داد. خدا بیامرزد. گفت: «غلط کرده‌اند! «الوار» گفته مهرورزی راه شناسایی است!»\|بیژن الهی\|این شماره با تأخیر۶، ص۵۵}}
	[[پرونده:Ahmadirahnamahandwriting.png\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''شعری از [[احمدرضا احمدی]] به دست‌خط فریدون رهنما'''</center>]]		[[پرونده:Ahmadirahnamahandwriting.png\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''شعری از [[احمدرضا احمدی]] به دست‌خط فریدون رهنما'''</center>]]
	===زمینهٔ فعالیت===		===زمینهٔ فعالیت===

آقای مستقیم در ‏۱۹ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۱۲

2019-08-10T14:12:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۴۲
خط ۸۰:		خط ۸۰:
	===بورژوآ===		===بورژوآ===
	[[محمدرضا اصلانی]]، از شاگردان رهنما، در رابطه با چاپ یکی از کتاب‌های رهنما چنین می‌گوید:		[[محمدرضا اصلانی]]، از شاگردان رهنما، در رابطه با چاپ یکی از کتاب‌های رهنما چنین می‌گوید:
	{{گفتاورد تزیینی\|او (فریدون رهنما) می‌توانست به هر دو زبان (فرانسوی و فارسی) فکر کند. او از دوازده سالگی تا بیست و چند سالگی و دوره آخر دانشجویی در فرانسه بود. کتاب «واقعیت گرایی سینما» نیز تز او بود که من تشویقش کردم به ترجمهٔ آن که بعد از ترجمه هم باز منتشرش نکرد و دوباره من پیگیر انتشار آن شدم. [[سعید سلطان‌پور]] چپ مارکسیست بود و جلوی انتشار کتاب را گرفت و به رهنما دشنام داد و او را بورژوآ خطاب کرد.<ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=نوری \|نام۱=عطیه \|عنوان=مردی با کوله‌بار فرهنگی\|}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|او (فریدون رهنما) می‌توانست به هر دو زبان (فرانسوی و فارسی) فکر کند. او از دوازده سالگی تا بیست و چند سالگی و دوره آخر دانشجویی در فرانسه بود. کتاب «واقعیت گرایی سینما» نیز تز او بود که من تشویقش کردم به ترجمهٔ آن که بعد از ترجمه هم باز منتشرش نکرد و دوباره من پیگیر انتشار آن شدم. [[سعید سلطان‌پور]] چپ مارکسیست بود و جلوی انتشار کتاب را گرفت و به رهنما دشنام داد و او را بورژوآ خطاب کرد.<ref name= "kouleh">{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=نوری \|نام۱=عطیه \|عنوان=مردی با کوله‌بار فرهنگی\|}}</ref>}}
	===شمایل فرانسوی===		===شمایل فرانسوی===
	{{گفتاورد تزیینی\|پرویز کلانتری تعریف می‌کند: [[منوچهر شیبانی]] در تهران اجاره‌نشین سرگردان بود... هر بار که برای دیدن کارهای جدیدش به خانه‌اش می‌رفتم، فریدون رهنما را می‌دیدم که با هیجان دربارهٔ نقاشی‌های شیبانی حرف می‌زند. در این دیدارها گاه کسان دیگری هم همراه رهنما بودند که در خاطرم نمانده‌ است؛ اما سرووضع و لباس پوشیدن فریدون رهنما که تازه از پاریس آمده بود و مثل فرانسوی‌ها رفتار می‌کرد و حرف‌های شنیدنی تازه داشت، بسیار جلب‌ نظر می‌کرد.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= کلانتری\|نام۱=پرویز\| \|عنوان= پرداختن به شیوه‌ای شاعرانه در نقاشی}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|پرویز کلانتری تعریف می‌کند: [[منوچهر شیبانی]] در تهران اجاره‌نشین سرگردان بود... هر بار که برای دیدن کارهای جدیدش به خانه‌اش می‌رفتم، فریدون رهنما را می‌دیدم که با هیجان دربارهٔ نقاشی‌های شیبانی حرف می‌زند. در این دیدارها گاه کسان دیگری هم همراه رهنما بودند که در خاطرم نمانده‌ است؛ اما سرووضع و لباس پوشیدن فریدون رهنما که تازه از پاریس آمده بود و مثل فرانسوی‌ها رفتار می‌کرد و حرف‌های شنیدنی تازه داشت، بسیار جلب‌ نظر می‌کرد.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= کلانتری\|نام۱=پرویز\| \|عنوان= پرداختن به شیوه‌ای شاعرانه در نقاشی}}</ref>}}
خط ۱۶۳:		خط ۱۶۳:
	[[آیدین آغداشلو]] باور دارد :		[[آیدین آغداشلو]] باور دارد :
	{{نقل‌قول\|او آدم بسیار باسوادی بود، بی آن‌که گمان کنیم دارد ادای باسواد بودن را درمی‌آورد. او به نسبت عمر کوتاهش کار زیادی کرد. وجه روشنفکری رهنما، اگر به نوشته‌هایش نگاه کنیم کاملاً آشکار است. یعنی به ادبیات فرانسه مسلّط است و تحصیل‌کردهٔ فرانسه است، نیمی از عمرش را در خارج از ایران گذرانده است و به فرانسه شعر می‌گوید. علاقهٔ او به سینما است و به آن‌چه که در جهان می‌گذرد. معاصر بودنش وجه اساسی او بود، اما در عین حال به عنوان یک هنرمند لازم نبود با جهان روشنفکر فاصله گیرد و نظر پالودهٔ خود را غلبه دهد.<ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=آغداشلو \|نام۱=آیدین \|عنوان=دوجهانه بودن فریدون رهنما}}</ref>}}		{{نقل‌قول\|او آدم بسیار باسوادی بود، بی آن‌که گمان کنیم دارد ادای باسواد بودن را درمی‌آورد. او به نسبت عمر کوتاهش کار زیادی کرد. وجه روشنفکری رهنما، اگر به نوشته‌هایش نگاه کنیم کاملاً آشکار است. یعنی به ادبیات فرانسه مسلّط است و تحصیل‌کردهٔ فرانسه است، نیمی از عمرش را در خارج از ایران گذرانده است و به فرانسه شعر می‌گوید. علاقهٔ او به سینما است و به آن‌چه که در جهان می‌گذرد. معاصر بودنش وجه اساسی او بود، اما در عین حال به عنوان یک هنرمند لازم نبود با جهان روشنفکر فاصله گیرد و نظر پالودهٔ خود را غلبه دهد.<ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=آغداشلو \|نام۱=آیدین \|عنوان=دوجهانه بودن فریدون رهنما}}</ref>}}
			===رهنما و بسترآفرینی برای شعر مدرن===
			پس از شکست‌ تلاش افرادی مثل [[هوشنگ ایرانی]] و [[شمس‌الدین تندرکیا\|تندرکیا]]، برای نوآوری همه‌جانبه در شعر فارسی، در دههٔ چهل این‌بار این گونه تلاش‌ها بار دیگر به همّت افرادی مثل [[احمدرضا احمدی]]، [[بیژن الهی]]، [[بهرام اردبیلی]] و... به بار نشست و جریان‌هایی در شعر معاصر فارسی، مثل [[موج نو]]، [[شعر دیگر]] و [[شعر حجم]] به وجود آمد. دفتر شعر «طرح» از احمدرضا احمدی از اولین دفاتر شعری است که از این فضا برخاست. اشعار احمدی توسط رهنما، که از او و دیگر شاعران جوان حمایت همه‌جانبه می‌کرد، «موج نو» نام گرفت.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= حسین‌پور\|نام۱= علی\|عنوان= شعر موج نو و شعر حجم‌گرای معاصر فارسی\|}}</ref> به گفتهٔ [[محمدرضا اصلانی]] عنوان «شعر دیگر» را خود رهنما روی این جریان گذاشته بود.<ref name= "kouleh"/> دربارهٔ تأثیر فریدون رهنما بر شاعران جوان نسل خود، می‌توان به این حرف از بیژن الهی رجوع کرد:
			{{گفتاورد تزیینی دیگر\|right\|آن زمان‌ها خیلی‌ها به ریش ما خندیند، لج خیلی‌ها بالا آمد، که طفل اول باید برود سواد یاد بگیرد، بعد فلان و بهمان بکند! فریدون رهنما ولی، به طفل پناهی داد. خدا بیامرزد. گفت: «غلط کرده‌اند! «الوار» گفته مهرورزی راه شناسایی است!»\|بیژن الهی\|این شماره با تأخیر۶، ص۵۵}}
			[[پرونده:Ahmadirahnamahandwriting.png\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''شعری از [[احمدرضا احمدی]] به دست‌خط فریدون رهنما'''</center>]]
	===زمینهٔ فعالیت===		===زمینهٔ فعالیت===
	====شعر====		====شعر====
خط ۲۹۲:		خط ۲۹۵:
	# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= رهنما\|نام۱= فریدون \|تاریخ= فروردین۱۳۳۹\|عنوان= نیما و دلش که می‌تپید\|ژورنال= یغما\|شماره= ۱۴۱\|تاریخ بازبینی= ۸مرداد۱۳۹۸}}		# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= رهنما\|نام۱= فریدون \|تاریخ= فروردین۱۳۳۹\|عنوان= نیما و دلش که می‌تپید\|ژورنال= یغما\|شماره= ۱۴۱\|تاریخ بازبینی= ۸مرداد۱۳۹۸}}
	# {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی= یوشیج\|نام= نیما\|عنوان= یادداشت‌های روزانهٔ نیما یوشیج\|ناشر= مروارید\|شهر= تهران\|سال= ۱۳۹۶\|شابک= ۹۷۸۹۶۴۸۸۳۸۹۲۳}}		# {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی= یوشیج\|نام= نیما\|عنوان= یادداشت‌های روزانهٔ نیما یوشیج\|ناشر= مروارید\|شهر= تهران\|سال= ۱۳۹۶\|شابک= ۹۷۸۹۶۴۸۸۳۸۹۲۳}}
			# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= حسین‌پور\|نام۱= علی \|تاریخ= پاییز ۱۳۸۹\|عنوان= شعر موج نو و شعر حجم‌گرای معاصر فارسی\|ژورنال= زبان و ادب فارسی\|شماره= ۱۸۸\|تاریخ بازبینی= ۱۸مرداد۱۳۹۸}}
	==پیوند به بیرون==		==پیوند به بیرون==
	* {{یادکرد وب\|نشانی= http://www.doublag.ir/index.php/fa/%D8%AF%D9%88%D8%A8%D9%84%D9%87-%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C/%D9%86%D8%B8%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D9%85%D9%86%D8%AA%D9%82%D8%AF%DB%8C%D9%86\|عنوان= رهنما از موافقان دوبله\|ناشر= دوبله‌فیلم\|تاریخ بازبینی= ۱۶مرداد۱۳۹۸}}		* {{یادکرد وب\|نشانی= http://www.doublag.ir/index.php/fa/%D8%AF%D9%88%D8%A8%D9%84%D9%87-%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C/%D9%86%D8%B8%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D9%85%D9%86%D8%AA%D9%82%D8%AF%DB%8C%D9%86\|عنوان= رهنما از موافقان دوبله\|ناشر= دوبله‌فیلم\|تاریخ بازبینی= ۱۶مرداد۱۳۹۸}}

طراوت بارانی در ‏۱۶ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۲۹

2019-08-07T13:29:12Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی: /* ابو‌الحسن صبا */

2019-08-05T05:23:55Z

ابو‌الحسن صبا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۵۳
خط ۲۰۵:		خط ۲۰۵:
	{{گفتاورد تزیینی\|نخستین اندیشه‌ای که پس از مرگش به سرم آمد، آن بود که طرح‌هایش ناتمام خواهد ماند. به ویژه طرح فیلمی بر پایهٔ زندگی خودش. و این شاید از هم مهم‌تر باشد.{{سخ}} صمیمیت و راستکاری رو به فزونی داشت و نیز گونه‌ای پافشاری که به چشم من از گران‌بهاترین صفت‌هاست. و گویی به راستی همین است راز یک نویسنده، یک کشت‌ورز امید، یک دیوانهٔ جنبش، که همه را بشنود و باز راه خویش را بسپارد. در یکی از پسین شعرهایش گفته است: «چرا توقف کنم؟» و راز بزرگ او، اهمیّت کار و وجودش در توقف نکردن بود.{{سخ}} او پیوسته به راه بود. گاه می‌دوید، بسیار می‌دوید. برای لذّت بادی که به گونه‌ها می‌خورد، و برای فرونرفتن به زمین، رام نشدن، اهلی نشدن و به جا ماندن، برای رهایی. او همواره رهایی را می‌جست. رهایی خود و دیگران. در هر زمان و در هر چیز. و این را بسیاری درنیافتند و برای آن، به کوته‌بینی، تفسیرهای دیگر کردند. <ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=رهنما \|نام۱=فریدون \|عنوان=فروغ فرخزاد\|پیوند= }}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|نخستین اندیشه‌ای که پس از مرگش به سرم آمد، آن بود که طرح‌هایش ناتمام خواهد ماند. به ویژه طرح فیلمی بر پایهٔ زندگی خودش. و این شاید از هم مهم‌تر باشد.{{سخ}} صمیمیت و راستکاری رو به فزونی داشت و نیز گونه‌ای پافشاری که به چشم من از گران‌بهاترین صفت‌هاست. و گویی به راستی همین است راز یک نویسنده، یک کشت‌ورز امید، یک دیوانهٔ جنبش، که همه را بشنود و باز راه خویش را بسپارد. در یکی از پسین شعرهایش گفته است: «چرا توقف کنم؟» و راز بزرگ او، اهمیّت کار و وجودش در توقف نکردن بود.{{سخ}} او پیوسته به راه بود. گاه می‌دوید، بسیار می‌دوید. برای لذّت بادی که به گونه‌ها می‌خورد، و برای فرونرفتن به زمین، رام نشدن، اهلی نشدن و به جا ماندن، برای رهایی. او همواره رهایی را می‌جست. رهایی خود و دیگران. در هر زمان و در هر چیز. و این را بسیاری درنیافتند و برای آن، به کوته‌بینی، تفسیرهای دیگر کردند. <ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=رهنما \|نام۱=فریدون \|عنوان=فروغ فرخزاد\|پیوند= }}</ref>}}
	====ابو‌الحسن صبا====		====ابو‌الحسن صبا====
	{{~~گقتاورد~~ تزیینی\|بی‌اعتنایی‌ها او را از کار کردن باز نمی‌داشت. پی‌درپی کار می‌کرد و بازیادداشت‌های او گواه این ادعا است.زحمت می‌کشید، پایبند هنر خود بود و آن‌را گرامی می‌داشت. به کار و آفرینش خود ارزش می‌گذاشت. برای همین صداقت کم‌نظیری داشت. با این‌که غرور به‌جایی در او بود، خیلی آمادهٔ تازگی بود. زندگی و پدیده‌های زنده‌ٔ آن‌ را نه با حرف بلکه با عکس‌العملی که نشان می‌داد دوست می‌داشت. می‌دانست که هیچ‌گاه در هیچ‌کار پایانی نیست و هرکس چنین وانمود کند خود را گول زده‌ است و یا قصد عوام فریبی دارد و میان یادداشت‌ها و نامه‌هایش، نت‌های گوناگونی می‌توان یافت که پشت قوطی کبریت، پشت یک کاغذ زرد بیهوده، پشت یک نامهٔ رسمی یا حتّی روزنامه و مجلّه نوشته است. حتّی یک تصنیف یافتم که به نظرم از تصنیف‌های اخیر است و مربوط به قمر مصنوعی است و جنبهٔ شوخی دارد. لابد آواز آن‌ را در کوچه شنیده بوده... برای او که مردی مسن و مشهور بود بسیار قابل ستایش است که استعداد زندهٔ خود را با تازه‌های روز آبیاری کند و همواره در پی آموختن باشد.<ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=رهنما \|نام۱=فریدون\|عنوان=شخصیت استاد صبا\|}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|بی‌اعتنایی‌ها او را از کار کردن باز نمی‌داشت. پی‌درپی کار می‌کرد و بازیادداشت‌های او گواه این ادعا است.زحمت می‌کشید، پایبند هنر خود بود و آن‌را گرامی می‌داشت. به کار و آفرینش خود ارزش می‌گذاشت. برای همین صداقت کم‌نظیری داشت. با این‌که غرور به‌جایی در او بود، خیلی آمادهٔ تازگی بود. زندگی و پدیده‌های زنده‌ٔ آن‌ را نه با حرف بلکه با عکس‌العملی که نشان می‌داد دوست می‌داشت. می‌دانست که هیچ‌گاه در هیچ‌کار پایانی نیست و هرکس چنین وانمود کند خود را گول زده‌ است و یا قصد عوام فریبی دارد و میان یادداشت‌ها و نامه‌هایش، نت‌های گوناگونی می‌توان یافت که پشت قوطی کبریت، پشت یک کاغذ زرد بیهوده، پشت یک نامهٔ رسمی یا حتّی روزنامه و مجلّه نوشته است. حتّی یک تصنیف یافتم که به نظرم از تصنیف‌های اخیر است و مربوط به قمر مصنوعی است و جنبهٔ شوخی دارد. لابد آواز آن‌ را در کوچه شنیده بوده... برای او که مردی مسن و مشهور بود بسیار قابل ستایش است که استعداد زندهٔ خود را با تازه‌های روز آبیاری کند و همواره در پی آموختن باشد.<ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=رهنما \|نام۱=فریدون\|عنوان=شخصیت استاد صبا\|}}</ref>}}

	====دربارهٔ [[مهدی اخوان‌ثالث]]====		====دربارهٔ [[مهدی اخوان‌ثالث]]====
	{{گفتاورد تزیینی\|«[[سر کوه بلند]]» او زمزمهٔ نیاکانش بود. نیاکانمان. دیگر این‌جا مهدی اخوان‌ثالث سخن نمی‌گوید، بلکه نوزاد روشن‌دل و پاکیزه‌تخمی است که همشهری‌هایش را به آواز می‌آورد. این شعر خدا کند آغاز شیوه‌ٔ تازه‌اش باشد. دیگر اینجاست که می‌روم در آغوشش می‌گیرم و می‌گویم: برادرم، همشهری‌ام. اینجا دیگر جای لبخند و روشنفکری نیست. شاعر با همگان ـ بی‌آن‌که پیوند خود را با درون راستین و پیچیدهٔ خود از دست بدهد ـ هم‌داستان می‌شود.<ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=رهنما \|نام۱=فریدون\|عنوان=اخوان و آخر شاهنامه\|}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|«[[سر کوه بلند]]» او زمزمهٔ نیاکانش بود. نیاکانمان. دیگر این‌جا مهدی اخوان‌ثالث سخن نمی‌گوید، بلکه نوزاد روشن‌دل و پاکیزه‌تخمی است که همشهری‌هایش را به آواز می‌آورد. این شعر خدا کند آغاز شیوه‌ٔ تازه‌اش باشد. دیگر اینجاست که می‌روم در آغوشش می‌گیرم و می‌گویم: برادرم، همشهری‌ام. اینجا دیگر جای لبخند و روشنفکری نیست. شاعر با همگان ـ بی‌آن‌که پیوند خود را با درون راستین و پیچیدهٔ خود از دست بدهد ـ هم‌داستان می‌شود.<ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=رهنما \|نام۱=فریدون\|عنوان=اخوان و آخر شاهنامه\|}}</ref>}}

آقای مستقیم در ‏۹ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۲۱

2019-07-31T11:21:44Z

نمایش تغییرات

آقای مستقیم در ‏۹ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۰۴

2019-07-31T10:04:15Z

نمایش تغییرات

آقای مستقیم در ‏۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۴۶

2019-07-30T17:46:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۱۶
خط ۱۹۳:		خط ۱۹۳:
	===از چشم رهنما===		===از چشم رهنما===
	====دربارهٔ [[نیما یوشیج\|نیما]]====		====دربارهٔ [[نیما یوشیج\|نیما]]====
	شاعر بود. زنده بود. چیزهایی که می‌دید در دلش می‌نشست و در چشمش نقش می‌بست. به پاکی رودخانه‌ها و کوه‌ها و دشت‌هایی که دیده‌بود می‌اندیشید و می‌سرود. دروغ نمی‌گفت. شعرش را از این‌جا و آن‌جا نمی‌دزدید. صحنه‌آرای زبردست شعرها و اندیشه‌های دیگران نبود. اطوار نداشت. گفت‌وگو می‌کرد همان‌گونه که حس می‌کرد و همان‌گونه که می‌گریست و یا می‌خندید. مرزی میان زبان و چشم و اندیشه‌اش نداشت. او از آنِ مرزها نبود. از آن هستی بود که بی‌مرز و بی‌پایان است. جهانی با خود آورد و با خود برد. جهانی که مهربان بود و آمادهٔ گسترش. در جهان او آدمی بایست به درخت‌ها و مرغ‌ها رشک ببرد و حتّی خشم به گله بدل می‌شد. شگفت‌آور است که این مرد، مردی که بارها در شعرهایش کوشیده است مزه و بوی خوش سپیده‌دم را به خفتگان و همگان جداافتاده بچشاند، همگان گفتارش را درنیافتند. اما او همگان را بیشتر از آن دوست می‌داشت که از ناشناس ماندن خود بهراسد. نیما یوشیج در راه گذشتگان سنگین ما گام برمی‌داشت و روزی که حجاب‌ها برداشته شود، ارزش او نمایان‌تر خواهد شد.		شاعر بود. زنده بود. چیزهایی که می‌دید در دلش می‌نشست و در چشمش نقش می‌بست. به پاکی رودخانه‌ها و کوه‌ها و دشت‌هایی که دیده‌بود می‌اندیشید و می‌سرود. دروغ نمی‌گفت. شعرش را از این‌جا و آن‌جا نمی‌دزدید. صحنه‌آرای زبردست شعرها و اندیشه‌های دیگران نبود. اطوار نداشت. گفت‌وگو می‌کرد همان‌گونه که حس می‌کرد و همان‌گونه که می‌گریست و یا می‌خندید. مرزی میان زبان و چشم و اندیشه‌اش نداشت. او از آنِ مرزها نبود. از آن هستی بود که بی‌مرز و بی‌پایان است. جهانی با خود آورد و با خود برد. جهانی که مهربان بود و آمادهٔ گسترش. در جهان او آدمی بایست به درخت‌ها و مرغ‌ها رشک ببرد و حتّی خشم به گله بدل می‌شد. شگفت‌آور است که این مرد، مردی که بارها در شعرهایش کوشیده است مزه و بوی خوش سپیده‌دم را به خفتگان و همگان جداافتاده بچشاند، همگان گفتارش را درنیافتند. اما او همگان را بیشتر از آن دوست می‌داشت که از ناشناس ماندن خود بهراسد. نیما یوشیج در راه گذشتگان سنگین ما گام برمی‌داشت و روزی که حجاب‌ها برداشته شود، ارزش او نمایان‌تر خواهد شد.<ref>{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=رهنما \|نام۱=فریدون\|عنوان=نیما و دل‌اش که می‌تپید}}</ref>
	====[[صادق هدایت]]====		====[[صادق هدایت]]====
	فریدون رهنما پس از دیدار با صادق هدایت، در دوران دانشجویی‌اش در پاریس، هدایت را چنین توصیف کرده‌ است:		فریدون رهنما پس از دیدار با صادق هدایت، در دوران دانشجویی‌اش در پاریس، هدایت را چنین توصیف کرده‌ است:
خط ۳۳۱:		خط ۳۳۱:
	#{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=کلانتری \|نام۱=پرویز \|تاریخ= ۱۱ خرداد ۱۳۸۹ \|عنوان=پرداختن به شیوه‌ای شاعرانه در نقاشی\|پیوند= \|ژورنال= تندیس\|دوره= \|شماره=۱۷۵ \|صفحات=۵۰ \|doi= \|تاریخ بازبینی= ۵ مرداد ۱۳۹۸}}		#{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=کلانتری \|نام۱=پرویز \|تاریخ= ۱۱ خرداد ۱۳۸۹ \|عنوان=پرداختن به شیوه‌ای شاعرانه در نقاشی\|پیوند= \|ژورنال= تندیس\|دوره= \|شماره=۱۷۵ \|صفحات=۵۰ \|doi= \|تاریخ بازبینی= ۵ مرداد ۱۳۹۸}}
	#{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=نوری \|نام۱=عطیه \|تاریخ= ۲۴ مرداد ۱۳۹۲ \|عنوان=مردی با کوله‌بار فرهنگی\|پیوند= \|ژورنال= اعتماد\|دوره= \|شماره=۲۷۵۲ \|صفحات= \|doi= \|تاریخ بازبینی= ۷ مرداد ۱۳۹۸}}		#{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=نوری \|نام۱=عطیه \|تاریخ= ۲۴ مرداد ۱۳۹۲ \|عنوان=مردی با کوله‌بار فرهنگی\|پیوند= \|ژورنال= اعتماد\|دوره= \|شماره=۲۷۵۲ \|صفحات= \|doi= \|تاریخ بازبینی= ۷ مرداد ۱۳۹۸}}
			#{{یادکرد ژورنال \|نام خانوادگی۱=رهنما \|نام۱=فریدون \|تاریخ= فروردین ۱۳۳۹\|عنوان=نیما و دل‌اش که می‌تپید\|پیوند= \|ژورنال=یغما \|دوره= \|شماره=۱۴۱ \|صفحات= \|doi= \|تاریخ بازبینی= ۸ مرداد ۱۳۹۸}}

	==پیوند به بیرون==		==پیوند به بیرون==