عزاداران بیل - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی در ‏۲۷ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۱۷

2019-07-18T12:17:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۴۷
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}


	'''عزاداران بَیَل''' مجموعه هشت داستان به‌هم‌پیوسته است که همهٔ اتفاقات آن در روستایی به نام «بَیَل» می‌گذرد. «گاو» یکی از به یادماندنی‌ترین آثار سینمای ایران، براساس یکی از داستان‌های عزاداران بیل ساخته شده است. <ref name=''ساعدی''/>		'''عزاداران بَیَل''' مجموعه هشت داستان به‌هم‌پیوسته است که همهٔ اتفاقات آن در روستایی به نام «بَیَل» می‌گذرد. «گاو» یکی از به یادماندنی‌ترین آثار سینمای ایران، براساس یکی از داستان‌های عزاداران بیل ساخته شده است. <ref name=''ساعدی''/>
خط ۱۱۸:		خط ۱۱۷:
	تنها خانواده کامل ده یعنی خانواده کدخدا با مرگ همسر و سپس فرزندش «رمضان» از هم می‌پاشد. پس از تجربه جنگ‌های ناپلئونی بیشتر فیلسوفان پست‌مدرن به مانند فرهنگ شرف، گریزی به مرگ‌اندیشی دارند اما در فرهنگ شرق اصولا مرگ‌اندیشی غلبه دارد. تحت سیطره چنین تفکری است که قهرمان یا دست به عصیان می‌زند (عباس) و یا سر در لاک خویش فرو می‌برد (اسلام). <ref name=''شهرزاد''/>		تنها خانواده کامل ده یعنی خانواده کدخدا با مرگ همسر و سپس فرزندش «رمضان» از هم می‌پاشد. پس از تجربه جنگ‌های ناپلئونی بیشتر فیلسوفان پست‌مدرن به مانند فرهنگ شرف، گریزی به مرگ‌اندیشی دارند اما در فرهنگ شرق اصولا مرگ‌اندیشی غلبه دارد. تحت سیطره چنین تفکری است که قهرمان یا دست به عصیان می‌زند (عباس) و یا سر در لاک خویش فرو می‌برد (اسلام). <ref name=''شهرزاد''/>
	===علت ماندگاری و تاثیر عمیق عزاداران بیل بر مخاطبان===		===علت ماندگاری و تاثیر عمیق عزاداران بیل بر مخاطبان===
	عزاداران بیل توانسته است بر تفاوت نسل‌ها، دیدگاه‌ها، ذوق‌ها و در یک کلام بر تفاوت در روح دوران‌ها پل بزند و تاثیر زیبایی‌شناختی خود را به فراسوی مرزهای روزمرگی و پسندهای گذرای دست‌کم دو دوره گسترش دهد. عزاداران بیل یکی از معدود آثار شاخص دهه طلایی چهل است. در سال ۱۳۴۳ هنوز صدسال تنهایی به ایران نرسیده بود، هنوز مرشد و مارگریتا نامی ناآشنا بود، هنوز معیارهای زیبایی‌شناختی برای ارزیابی آثار از کلیشه‌های فرمایشی ژدانف، الگوبرداری می‌کرد.<ref name=''فتاح''/>		عزاداران بیل توانسته است بر تفاوت نسل‌ها، دیدگاه‌ها، ذوق‌ها و در یک کلام بر تفاوت در روح دوران‌ها پل بزند و تاثیر زیبایی‌شناختی خود را به فراسوی مرزهای روزمرگی و پسندهای گذرای دست‌کم دو دوره گسترش دهد. عزاداران بیل یکی از معدود آثار شاخص دهه طلایی چهل است. در سال ۱۳۴۳ هنوز صدسال تنهایی به ایران نرسیده بود، هنوز مرشد و مارگریتا نامی ناآشنا بود، هنوز معیارهای زیبایی‌شناختی برای ارزیابی آثار از کلیشه‌های فرمایشی ژدانف، الگوبرداری می‌کرد.<ref name=''فتاح''>{{یادکرد وب\|نشانی = https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/339053/%D8%B9%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D9%84?q=%D8%B9%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86%20%D8%A8%DB%8C%D9%84&score=228.27994&rownumber=1\|عنوان= عزاداران بیل}}</ref>


	===اظهارنظرها===		===اظهارنظرها===
خط ۱۳۶:		خط ۱۳۴:
	آدم‌های بیل حرف‌های ساده می‌زنند و از مسائل بسیار ساده. از دزدی شبانه «پوروسی»‌ها، از بیماری عمومی ده مجاور، از عشق ساده یک زن، از کشت و کار،... اما مشکلات اصلی مملکت را با همین حرف‌های ساده طرح می‌کنند. عراداران بیل سفره دل یک روشنفکر درمانده نیست که روی بساط کتاب‌فروشی‌ها باز شده باشد. اداواطوار ندارد. لاهوت و ناسوت نیست. صحبت از آب می‌کند و از گاو و از بدوی‌ترین وسایل زندگی ده یعنب اساسی‌ترین مشکل مملکت.{{سخ}}		آدم‌های بیل حرف‌های ساده می‌زنند و از مسائل بسیار ساده. از دزدی شبانه «پوروسی»‌ها، از بیماری عمومی ده مجاور، از عشق ساده یک زن، از کشت و کار،... اما مشکلات اصلی مملکت را با همین حرف‌های ساده طرح می‌کنند. عراداران بیل سفره دل یک روشنفکر درمانده نیست که روی بساط کتاب‌فروشی‌ها باز شده باشد. اداواطوار ندارد. لاهوت و ناسوت نیست. صحبت از آب می‌کند و از گاو و از بدوی‌ترین وسایل زندگی ده یعنب اساسی‌ترین مشکل مملکت.{{سخ}}
	اما این آدم‌ها حرف که می‌زنند جالب است. یکی چیزی می‌گوید. دومی همان را به صورت سوال می‌پرسد و سومی باز همان گفته را به تایید یا به شک به نفر اول بازمی‌گرداند. و به‌همین‌سادگی که «واقعه» پیش می‌آید. یعنی مسئله طرح می‌شود. در فوت و فنی که ساعدی به‌کار برده اگر سادگی دهاتی گاهی به حماقت می‌زند و گاهی کلافه‌ات می‌کند یا سخت اغراق‌آمیز می‌نماید به همان علت است که ساعدی با ایشان فقط نشسته.		اما این آدم‌ها حرف که می‌زنند جالب است. یکی چیزی می‌گوید. دومی همان را به صورت سوال می‌پرسد و سومی باز همان گفته را به تایید یا به شک به نفر اول بازمی‌گرداند. و به‌همین‌سادگی که «واقعه» پیش می‌آید. یعنی مسئله طرح می‌شود. در فوت و فنی که ساعدی به‌کار برده اگر سادگی دهاتی گاهی به حماقت می‌زند و گاهی کلافه‌ات می‌کند یا سخت اغراق‌آمیز می‌نماید به همان علت است که ساعدی با ایشان فقط نشسته.
	<ref name=''~~آل احمد~~''/>}}		<ref name=''آل‌احمد''/>}}
	[[پرونده:Gavfilm.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''عزت‌الله انتظامی در فیلم گاو'''</center>]]		[[پرونده:Gavfilm.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''عزت‌الله انتظامی در فیلم گاو'''</center>]]

	===اقتباس از اعزادارن بیل===		===اقتباس از اعزادارن بیل===
	در سال ۱۳۴۸ بر‌اساس یکی از قصه‌های عزاداران بیل ساعدی فیلمنامه «گاو» را نوشت و داریوش مهرجویی از آن فیلمی ساخت که خود یکی از آثار شاخص سینمای نوین ایران و بلکه طلایه دار این جنبش است. <ref name=''فتاح''~~>{{یادکرد وب\|نشانی = https:~~//www.noormags.ir/view/fa/articlepage/339053/%D8%B9%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D9%84?q=%D8%B9%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86%20%D8%A8%DB%8C%D9%84&score=228.27994&rownumber=1\|عنوان=عزاداران بیل}}</ref>		در سال ۱۳۴۸ بر‌اساس یکی از قصه‌های عزاداران بیل ساعدی فیلمنامه «گاو» را نوشت و داریوش مهرجویی از آن فیلمی ساخت که خود یکی از آثار شاخص سینمای نوین ایران و بلکه طلایه دار این جنبش است.<ref name=''فتاح''/>

	===فهرست اماکن نام‌گذاری‌شده از روی نام کتاب===		===فهرست اماکن نام‌گذاری‌شده از روی نام کتاب===
خط ۱۵۰:		خط ۱۴۸:

	==پیوند به بیرون==		==پیوند به بیرون==
			[[محمدرضا شفیعی‌ کدکنی]]
			[[محمدرضا شفیعی کدکنی]]

آزاده در ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۲۴

2019-06-10T19:24:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۵۴
خط ۸۹:		خط ۸۹:
	در بیل همه دارند راه می‌روند. نگاه می‌کنند. بهت زده می‌شوند و آخر سر می‌گریزند و به جایی و کسی پناه می‌برند. این جایی که آن‌ها به آن گریز می‌زنند یا مسجد بیل است با علم‌هاش یا شهر است با بیمارستان ‌ای فاسدش و آن‌کس هم یا «اسلام» است یا فلان آقای بیل یا هر جای دیگر.		در بیل همه دارند راه می‌روند. نگاه می‌کنند. بهت زده می‌شوند و آخر سر می‌گریزند و به جایی و کسی پناه می‌برند. این جایی که آن‌ها به آن گریز می‌زنند یا مسجد بیل است با علم‌هاش یا شهر است با بیمارستان ‌ای فاسدش و آن‌کس هم یا «اسلام» است یا فلان آقای بیل یا هر جای دیگر.
	<ref name=''اسدی''/>		<ref name=''اسدی''/>
			[[پرونده:Azadaranjeldold.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نام انتشارات مشخص نیست'''</center>]]

	===شخصیت‌پردازی===		===شخصیت‌پردازی===
	جنبه‌های جهان هول‌آور ساعدی را بدیهیاتی می‌سازند مثل مواجهه آدم‌های ساده از هر نظر فقیر یا چیزی ناشناخته که چون آواری ناگاه بر سرشان فرو می‌ریزد. تمام داستان‌های ساعدی روایت رودررویی با ناشناخته‌هاست. روستاهای او روستاهایی داستانی هستند با آدم‌های داستانی. الگوی واقعی آدم‌هایش شاید همان دهقانان ناآشنا با ماشین باشد. ماشینی که شاه برد به روستا تا انقلاب سفیدش را شخم بزند ولی وحشت از خاک بیرون کشید. اما ساعدی باهوش تر از آن است که خود و جهانش را محدود به این چیزها کند هرچند آثاری دارد که پاسخ به واقعیت‌های روزمره است ولی روی هم رفته ساعدی با خلق جهانی خاص خودش از واقعیت فرا می‌رود و آدم‌های خودش را خلق می‌کند؛ آدم‌هایی که سال‌ها بعد، از کتاب‌های او بیرون می‌آیند و همه چیز را به هم می‌ریزند تا برگردند به قبل و بر هم می‌گردند و خالقشان را هم فراری می‌دهند و این آدم‌ها همان آدم‌های بی‌پناه نیازمند بودند، نیازمند قهرمان، قهرمانی که در جهان ساعدی نبود و او از آدم‌هایش دریغ کرده بود.<ref name=''اسدی''/>{{سخ}}		جنبه‌های جهان هول‌آور ساعدی را بدیهیاتی می‌سازند مثل مواجهه آدم‌های ساده از هر نظر فقیر یا چیزی ناشناخته که چون آواری ناگاه بر سرشان فرو می‌ریزد. تمام داستان‌های ساعدی روایت رودررویی با ناشناخته‌هاست. روستاهای او روستاهایی داستانی هستند با آدم‌های داستانی. الگوی واقعی آدم‌هایش شاید همان دهقانان ناآشنا با ماشین باشد. ماشینی که شاه برد به روستا تا انقلاب سفیدش را شخم بزند ولی وحشت از خاک بیرون کشید. اما ساعدی باهوش تر از آن است که خود و جهانش را محدود به این چیزها کند هرچند آثاری دارد که پاسخ به واقعیت‌های روزمره است ولی روی هم رفته ساعدی با خلق جهانی خاص خودش از واقعیت فرا می‌رود و آدم‌های خودش را خلق می‌کند؛ آدم‌هایی که سال‌ها بعد، از کتاب‌های او بیرون می‌آیند و همه چیز را به هم می‌ریزند تا برگردند به قبل و بر هم می‌گردند و خالقشان را هم فراری می‌دهند و این آدم‌ها همان آدم‌های بی‌پناه نیازمند بودند، نیازمند قهرمان، قهرمانی که در جهان ساعدی نبود و او از آدم‌هایش دریغ کرده بود.<ref name=''اسدی''/>{{سخ}}

آزاده در ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۲۱

2019-06-10T19:21:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۵۱
خط ۱۱۰:		خط ۱۱۰:
	آنچه از آغاز هم در قصه‌های عزاداران بیل توجه را جلب می‌کند همان عوامل فراتر از مرز واقعیات قصه‌هاست. در داستان قحطی، بادی که به تصرف بیل می‌آید و خمیره‌ای آنچنان غیر عینی دارد که هراس انگیز است، بادی که با خودش مقدار زیادی کهنه می‌آورد و توی تمام کوچه‌های بیل ولو می‌کند و به درخت‌ها می‌آویزد و در همین قصه مادری که پسرش را نمی‌شناسد و پسرش یک‌ پارچه سیاهی است که از حاشیه دیوار پاورچین پاورچین می‌رود و قوز می‌کند، قیافه «پیرمرد خنزرپنزری» [[صادق هدایت]] را به خودش می‌گیرد و همان‌طور بدون‌ِعلت قاه قاه می‌خندد و در همین قصه قضیه چاه پوروسی‌ها و صدای گوسفندی که در انتهای چاه می‌پیچد از همان قبیل تصویر سازی‌هاست. در پایان قصه گاو، جایی که ظاهرا دیگر حرفی برای زدن نمانده است و مشهدی حسن و گاوش هر دو از بین رفته‌اند «نعره درماند گاوی از درون طویله» یک‌باره جو واقعی داستان را عوض می‌کند و درد را سنگین‌تر و فضا را تیره‌تر.{{سخ}}		آنچه از آغاز هم در قصه‌های عزاداران بیل توجه را جلب می‌کند همان عوامل فراتر از مرز واقعیات قصه‌هاست. در داستان قحطی، بادی که به تصرف بیل می‌آید و خمیره‌ای آنچنان غیر عینی دارد که هراس انگیز است، بادی که با خودش مقدار زیادی کهنه می‌آورد و توی تمام کوچه‌های بیل ولو می‌کند و به درخت‌ها می‌آویزد و در همین قصه مادری که پسرش را نمی‌شناسد و پسرش یک‌ پارچه سیاهی است که از حاشیه دیوار پاورچین پاورچین می‌رود و قوز می‌کند، قیافه «پیرمرد خنزرپنزری» [[صادق هدایت]] را به خودش می‌گیرد و همان‌طور بدون‌ِعلت قاه قاه می‌خندد و در همین قصه قضیه چاه پوروسی‌ها و صدای گوسفندی که در انتهای چاه می‌پیچد از همان قبیل تصویر سازی‌هاست. در پایان قصه گاو، جایی که ظاهرا دیگر حرفی برای زدن نمانده است و مشهدی حسن و گاوش هر دو از بین رفته‌اند «نعره درماند گاوی از درون طویله» یک‌باره جو واقعی داستان را عوض می‌کند و درد را سنگین‌تر و فضا را تیره‌تر.{{سخ}}
	درمجموع می‌شود گفت این راهیست که ساعدی می‌تواند در آن پیش برود. زمینه خاص کارهای اوست. آن چیزی است که به قصه‌های ساعدی ویژگی می‌دهد و آن را از قصه‌های فراوان متشابه جدا می‌کند.<ref name=''مجابی''/>		درمجموع می‌شود گفت این راهیست که ساعدی می‌تواند در آن پیش برود. زمینه خاص کارهای اوست. آن چیزی است که به قصه‌های ساعدی ویژگی می‌دهد و آن را از قصه‌های فراوان متشابه جدا می‌کند.<ref name=''مجابی''/>
			[[پرونده:Gavfajr.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''پوستر جشنواره‌ای فیلم گاو در جشنواره فیلم فجر'''</center>]]
	===ویژگی‌های مهم سبک کتاب===		===ویژگی‌های مهم سبک کتاب===
	صحنه‌های مشمئز‌کننده و وهم‌انگیز داستان، مثل غذا خوردن «موسرخه»، گاری بی‌صاحب، صدای شکستن استخوان‌های موش‌ها با گذشتن چرخ گاری از رویشان، اسب‌های «مشد رقیه» با دهان‌های خون‌آلود و از این قبیل صحنه‌های مهوع، نه‌تنها خواننده را بر نمی‌انگیزد، بلکه با توصیف چهره کریه زندگی بیلی‌ها، نگاه نه‌چندان خوش‌بینانه ساعدی به آدم‌ها را نشان می‌دهد. آدم‌هایی که عاری از هرگونه حرکت و شور و التهاب و آرمان‌خواهی به تصویر کشیده می‌شوند و اگر هم حرکتی می‌کنند یا در جهت یافتن غذاست و یا به خاک سپردن مردگان.{{سخ}}		صحنه‌های مشمئز‌کننده و وهم‌انگیز داستان، مثل غذا خوردن «موسرخه»، گاری بی‌صاحب، صدای شکستن استخوان‌های موش‌ها با گذشتن چرخ گاری از رویشان، اسب‌های «مشد رقیه» با دهان‌های خون‌آلود و از این قبیل صحنه‌های مهوع، نه‌تنها خواننده را بر نمی‌انگیزد، بلکه با توصیف چهره کریه زندگی بیلی‌ها، نگاه نه‌چندان خوش‌بینانه ساعدی به آدم‌ها را نشان می‌دهد. آدم‌هایی که عاری از هرگونه حرکت و شور و التهاب و آرمان‌خواهی به تصویر کشیده می‌شوند و اگر هم حرکتی می‌کنند یا در جهت یافتن غذاست و یا به خاک سپردن مردگان.{{سخ}}

آزاده در ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۱۸

2019-06-10T19:18:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۴۸
خط ۱۳۴:		خط ۱۳۴:
	اما این آدم‌ها حرف که می‌زنند جالب است. یکی چیزی می‌گوید. دومی همان را به صورت سوال می‌پرسد و سومی باز همان گفته را به تایید یا به شک به نفر اول بازمی‌گرداند. و به‌همین‌سادگی که «واقعه» پیش می‌آید. یعنی مسئله طرح می‌شود. در فوت و فنی که ساعدی به‌کار برده اگر سادگی دهاتی گاهی به حماقت می‌زند و گاهی کلافه‌ات می‌کند یا سخت اغراق‌آمیز می‌نماید به همان علت است که ساعدی با ایشان فقط نشسته.		اما این آدم‌ها حرف که می‌زنند جالب است. یکی چیزی می‌گوید. دومی همان را به صورت سوال می‌پرسد و سومی باز همان گفته را به تایید یا به شک به نفر اول بازمی‌گرداند. و به‌همین‌سادگی که «واقعه» پیش می‌آید. یعنی مسئله طرح می‌شود. در فوت و فنی که ساعدی به‌کار برده اگر سادگی دهاتی گاهی به حماقت می‌زند و گاهی کلافه‌ات می‌کند یا سخت اغراق‌آمیز می‌نماید به همان علت است که ساعدی با ایشان فقط نشسته.
	<ref name=''آل احمد''/>}}		<ref name=''آل احمد''/>}}
			[[پرونده:Gavfilm.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''عزت‌الله انتظامی در فیلم گاو'''</center>]]

	===اقتباس از اعزادارن بیل===		===اقتباس از اعزادارن بیل===
	در سال ۱۳۴۸ بر‌اساس یکی از قصه‌های عزاداران بیل ساعدی فیلمنامه «گاو» را نوشت و داریوش مهرجویی از آن فیلمی ساخت که خود یکی از آثار شاخص سینمای نوین ایران و بلکه طلایه دار این جنبش است. <ref name=''فتاح''>{{یادکرد وب\|نشانی = https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/339053/%D8%B9%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D9%84?q=%D8%B9%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86%20%D8%A8%DB%8C%D9%84&score=228.27994&rownumber=1\|عنوان=عزاداران بیل}}</ref>		در سال ۱۳۴۸ بر‌اساس یکی از قصه‌های عزاداران بیل ساعدی فیلمنامه «گاو» را نوشت و داریوش مهرجویی از آن فیلمی ساخت که خود یکی از آثار شاخص سینمای نوین ایران و بلکه طلایه دار این جنبش است. <ref name=''فتاح''>{{یادکرد وب\|نشانی = https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/339053/%D8%B9%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%DB%8C%D9%84?q=%D8%B9%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86%20%D8%A8%DB%8C%D9%84&score=228.27994&rownumber=1\|عنوان=عزاداران بیل}}</ref>

	===فهرست اماکن نام‌گذاری‌شده از روی نام کتاب===		===فهرست اماکن نام‌گذاری‌شده از روی نام کتاب===

آزاده در ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۱۴

2019-06-10T19:14:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۴۴
خط ۹۴:		خط ۹۴:
	آدم‌های تنها و اسیر دست حوادث ناخواسته و ناشناس همیشه به دنبال پشت و پناهند. این بی‌پناهی آن‌ها را وامی‌دارد تا به دنبال کسی یا پناهگاهی بگردند این پناهگاه گاه مسجد وَرَزیل می‌تواند باشد و آنکس همان «اسلام» عزاداران بیل که نمی‌خواهد جامه قهرمانی این قوم را بر تن کند و دست آخر از «بیل» می‌رود یا به عبارتی می‌گریزد و کتاب بیل با رفتن او به پایان می‌رسد.		آدم‌های تنها و اسیر دست حوادث ناخواسته و ناشناس همیشه به دنبال پشت و پناهند. این بی‌پناهی آن‌ها را وامی‌دارد تا به دنبال کسی یا پناهگاهی بگردند این پناهگاه گاه مسجد وَرَزیل می‌تواند باشد و آنکس همان «اسلام» عزاداران بیل که نمی‌خواهد جامه قهرمانی این قوم را بر تن کند و دست آخر از «بیل» می‌رود یا به عبارتی می‌گریزد و کتاب بیل با رفتن او به پایان می‌رسد.
	<ref name=''اسدی''/>		<ref name=''اسدی''/>
			[[پرونده:Azadaranjelds.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''طراحی جلدی دیگر، نام انتشارات مشخص نیست'''</center>]]
	===پر‌رنگ ترین شخصیت===		===پر‌رنگ ترین شخصیت===
	تنها شخصیت کارساز و اندکی روشنفکر داستان که در هر هشت قصه حضوری پررنگ دارد، «اسلام» است. تاکید نویسنده بر چاره‌گری وی را از زبان کدخدا می‌خوانیم: «مشدی اسلام بهتر می‌دونه»{{سخ}}		تنها شخصیت کارساز و اندکی روشنفکر داستان که در هر هشت قصه حضوری پررنگ دارد، «اسلام» است. تاکید نویسنده بر چاره‌گری وی را از زبان کدخدا می‌خوانیم: «مشدی اسلام بهتر می‌دونه»{{سخ}}

آزاده در ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۰۹

2019-06-10T19:09:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۳۹
خط ۷۵:		خط ۷۵:
	نخستین‌بار در سال ۱۹۷۴ میلادی برابر با ۱۳۴۳ هجری شمسی به چاپ رسید.انتشارات نیل تهران در ۲۴۵ صفحه وظیفه نشر را به عهده گرفت.هم‌چنین برای اولین مرتبه در سال ۱۳۵۴ توسط [[شمس‌الدین بدیع]] تحت عنوان ت‍رائ‍ور و ب‍ای‍ال‍ه‌ در مسکو به روسی ترجمه و توسط نشر نائوکا، شعبه ادبیات شرق، در دسترس قرار گرفت.		نخستین‌بار در سال ۱۹۷۴ میلادی برابر با ۱۳۴۳ هجری شمسی به چاپ رسید.انتشارات نیل تهران در ۲۴۵ صفحه وظیفه نشر را به عهده گرفت.هم‌چنین برای اولین مرتبه در سال ۱۳۵۴ توسط [[شمس‌الدین بدیع]] تحت عنوان ت‍رائ‍ور و ب‍ای‍ال‍ه‌ در مسکو به روسی ترجمه و توسط نشر نائوکا، شعبه ادبیات شرق، در دسترس قرار گرفت.
	<ref name=''گودرید''>{{یادکرد وب\|نشانی = https://www.goodreads.com/review/show/21077516\|عنوان= عزاداران بیل}}</ref>		<ref name=''گودرید''>{{یادکرد وب\|نشانی = https://www.goodreads.com/review/show/21077516\|عنوان= عزاداران بیل}}</ref>
			[[پرونده:Azadaranvoice.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''کتاب گویا، انتشارات نگاه'''</center>]]
	===سبک کتاب===		===سبک کتاب===
	در کتاب عزادران بیل با وجود رگه‌هایی از رئالیسم و حتی سورئالیسم به شیوه خاصی از ادبیات می‌رسیم که «ادبیات سیاه» نامیده می‌شود. دو جنگ جهانی اول و دوم و کارکرد مارکسیسم که باعث گرویدن بسیاری از نمایشنامه‌نویسان به سیاه‌نویسی شد، نفوذ روزافزون این مکتب را به ایران و نویسنده مورد بحث ما نیز کشانید. فضای مبهم و تاریک قصه‌ها، شخصیت‌های سایه‌وار داستان، لحن غمگین راوی، زمینه توهم‌آمیز و خرافات و آفرینش‌های غیر حقیقی، یکایک از ویژگی‌های ادبیات سیاه است که در این کتاب رخ نمایانده است. روشنفکر ایرانی در پی عقیم ماندن تلاش‌هایش به منظور ساختن جامعه آرمانی (مدینه فاضله) در دوره رضاشاهی، به ذهنیت خود پناه می‌برد و در سال‌های پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، قهرمانی خلق می‌کند که بدبین است و گوشه گیر و غربت زده و تنها و سرخورده.		در کتاب عزادران بیل با وجود رگه‌هایی از رئالیسم و حتی سورئالیسم به شیوه خاصی از ادبیات می‌رسیم که «ادبیات سیاه» نامیده می‌شود. دو جنگ جهانی اول و دوم و کارکرد مارکسیسم که باعث گرویدن بسیاری از نمایشنامه‌نویسان به سیاه‌نویسی شد، نفوذ روزافزون این مکتب را به ایران و نویسنده مورد بحث ما نیز کشانید. فضای مبهم و تاریک قصه‌ها، شخصیت‌های سایه‌وار داستان، لحن غمگین راوی، زمینه توهم‌آمیز و خرافات و آفرینش‌های غیر حقیقی، یکایک از ویژگی‌های ادبیات سیاه است که در این کتاب رخ نمایانده است. روشنفکر ایرانی در پی عقیم ماندن تلاش‌هایش به منظور ساختن جامعه آرمانی (مدینه فاضله) در دوره رضاشاهی، به ذهنیت خود پناه می‌برد و در سال‌های پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، قهرمانی خلق می‌کند که بدبین است و گوشه گیر و غربت زده و تنها و سرخورده.

آزاده در ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۰۵

2019-06-10T19:05:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۳۵
خط ۵۹:		خط ۵۹:
	'''''داستان چهارم''''': گاو «مشدی حسن» می‌میرد. مشدی حسن به گاوش وابستگی بیمارگونه‌ای دارد: «اگه مشدی حسن برگرده و ببینه که گاوش مرده، جا‌به‌جا می‌افته و سکته می‌کنه.» مشدی حسن بر می‌گردد. مدتی سکوت می‌کند و بر اثر شوک ناشی از مرگ گاو در خود فرو می‌رود. سپس مجنون شده، علف می‌خورد و همچون گاوی نعره می‌زند.{{سخ}}		'''''داستان چهارم''''': گاو «مشدی حسن» می‌میرد. مشدی حسن به گاوش وابستگی بیمارگونه‌ای دارد: «اگه مشدی حسن برگرده و ببینه که گاوش مرده، جا‌به‌جا می‌افته و سکته می‌کنه.» مشدی حسن بر می‌گردد. مدتی سکوت می‌کند و بر اثر شوک ناشی از مرگ گاو در خود فرو می‌رود. سپس مجنون شده، علف می‌خورد و همچون گاوی نعره می‌زند.{{سخ}}
	'''''داستان پنجم''''': سگ «حمزه» از اهالی خاتون آباد «زخمی که شد و دیگه نتونست خوب بدوه» توسط صاحبش رها می‌شود به دنبال عباس راه می‌افتد و به بیل می‌آید. «پاپاخ» سگ کدخدا و دیگر سگ‌های ده حضور این تازه وارد را بر نمی‌تابند، مردم نیز. با وجود مخالفت تنگ نظرانه و بی‌دلیل بیلی‌ها عباس نمی‌تواند از سگ بگذرد، خاله عباس هم خاتون آبادی را نمی‌پذیرد و می‌گوید: «من میدونم کی این کارو کرده، میدونم کی کمر این زبون بسته رو شیکسته، حالا تلافیشو می‌کنم، کمرشو می‌شکنم.» با کلنگ در جستجوی پسر مشدی صفر به «هه زه وان» می‌رود. اما او «نرفته هه زه وان، تو بیل تو خونه خودشونه.»{{سخ}}		'''''داستان پنجم''''': سگ «حمزه» از اهالی خاتون آباد «زخمی که شد و دیگه نتونست خوب بدوه» توسط صاحبش رها می‌شود به دنبال عباس راه می‌افتد و به بیل می‌آید. «پاپاخ» سگ کدخدا و دیگر سگ‌های ده حضور این تازه وارد را بر نمی‌تابند، مردم نیز. با وجود مخالفت تنگ نظرانه و بی‌دلیل بیلی‌ها عباس نمی‌تواند از سگ بگذرد، خاله عباس هم خاتون آبادی را نمی‌پذیرد و می‌گوید: «من میدونم کی این کارو کرده، میدونم کی کمر این زبون بسته رو شیکسته، حالا تلافیشو می‌کنم، کمرشو می‌شکنم.» با کلنگ در جستجوی پسر مشدی صفر به «هه زه وان» می‌رود. اما او «نرفته هه زه وان، تو بیل تو خونه خودشونه.»{{سخ}}
	'''''داستان ششم''''': شیء عجیبی وسط جاده افتاده، بیلی‌ها به راهنمایی پیرزنان بیل آن را چیز مقدس می‌پندارند. همچون امامزاده‌ای دورش را دیوار می‌کشند و با علم و شمایل می‌آرایند. چندی بعد آمریکایی‌ها سر می‌رسند. دیوارها را خراب می‌کنند و صندوق را با کامیون می‌برند. «بیلی‌ها های‌های گریه می‌کنند.»{{سخ}}		'''''داستان ششم''''': شیء عجیبی وسط جاده افتاده، بیلی‌ها به راهنمایی پیرزنان بیل آن را چیز مقدس می‌پندارند. همچون امامزاده‌ای دورش را دیوار می‌کشند و با علم و شمایل می‌آرایند. چندی بعد آمریکایی‌ها سر می‌رسند. دیوارها را خراب می‌کنند و صندوق را با کامیون می‌برند. «بیلی‌ها های‌های گریه می‌کنند.»{{سخ}} [[پرونده:Azadaranposhtjeld.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''اولین طرح پشت جلد، انتشارات نگاه'''</center>]]

	'''''داستان هفتم''''': «موسرخه» به مرض جوع مبتلا می‌شود. ترفند بیلی‌ها برای اسیر کردن و یا دور کردنش ثمر نمی‌بخشد، بیلی‌ها، سیدآبادی‌ها و حسن‌آبادی‌ها، همه او را می‌رانند: «گدا خانم میگه نذارین بیاد تو ده بیرونش بکنین بلاس نذارین بیاد توی سید آباد»{{سخ}}		'''''داستان هفتم''''': «موسرخه» به مرض جوع مبتلا می‌شود. ترفند بیلی‌ها برای اسیر کردن و یا دور کردنش ثمر نمی‌بخشد، بیلی‌ها، سیدآبادی‌ها و حسن‌آبادی‌ها، همه او را می‌رانند: «گدا خانم میگه نذارین بیاد تو ده بیرونش بکنین بلاس نذارین بیاد توی سید آباد»{{سخ}}
	«پیرزن‌ها جلو موسرخه زانو زدند و التماس کردند: بیا به خاطر خدا و رسول از اینجا برو. بیاد از حسن اباد برو.»{{سخ}}		«پیرزن‌ها جلو موسرخه زانو زدند و التماس کردند: بیا به خاطر خدا و رسول از اینجا برو. بیاد از حسن اباد برو.»{{سخ}}

آزاده در ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۰۱

2019-06-10T19:01:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۳۱
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	ساعدی قدرت غریبی دارد در نشان دادن چیزهایی که نخستین‌بار است به چشم می‌آیند. در سرزمین داستان‌های ساعدی شناخت و آگاهی وجود ندارد یعنی دو وجهی که لازمه نام نهادن بر چیزها هستند. ساعدی این قدرت را دارد که بدیهی‌ترین چیزهای جهان را جوری وصف کند که انگار اولین‌بار است که در هستی دارند رخ می‌نمایند. وحشت جهان ساعدی مدیون این جنبه از کار اوست. آدم‌های او نمی‌دانند بر این آدم یا این واقعه غریب که دارد پیش چشمشان می‌گذرد چه نامی بگذارند و چون نمی‌شناسندش راحت گرفتارش می‌شوند و گرفتاری خصیصه آدم‌های ساعدی است و این گرفتاری آغاز یک سلسله حادثه است که سرزمین هرز و هول ساعدی را ویران می‌سازد و ویران می‌کنند. می‌شود گفت که عزاداران بیل کلیدی‌ترین کار ساعدی است. تمام آثار بعدی ساعدی به گونه‌ای دنباله عزاداران بیل است.		ساعدی قدرت غریبی دارد در نشان دادن چیزهایی که نخستین‌بار است به چشم می‌آیند. در سرزمین داستان‌های ساعدی شناخت و آگاهی وجود ندارد یعنی دو وجهی که لازمه نام نهادن بر چیزها هستند. ساعدی این قدرت را دارد که بدیهی‌ترین چیزهای جهان را جوری وصف کند که انگار اولین‌بار است که در هستی دارند رخ می‌نمایند. وحشت جهان ساعدی مدیون این جنبه از کار اوست. آدم‌های او نمی‌دانند بر این آدم یا این واقعه غریب که دارد پیش چشمشان می‌گذرد چه نامی بگذارند و چون نمی‌شناسندش راحت گرفتارش می‌شوند و گرفتاری خصیصه آدم‌های ساعدی است و این گرفتاری آغاز یک سلسله حادثه است که سرزمین هرز و هول ساعدی را ویران می‌سازد و ویران می‌کنند. می‌شود گفت که عزاداران بیل کلیدی‌ترین کار ساعدی است. تمام آثار بعدی ساعدی به گونه‌ای دنباله عزاداران بیل است.
	<ref name=''اسدی''/>		<ref name=''اسدی''/>
			[[پرونده:Azadaranjeldnext.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''اولین طرح روی جلد عزاداران بیل، انتشارات نگاه'''</center>]]

	===خلاصه‌ای از هشت داستان عزاداران بیل===		===خلاصه‌ای از هشت داستان عزاداران بیل===

آزاده: /* داستان انتشار کتاب (اوّلین بار در کجا و چگونه بوده است) */

2019-06-10T18:52:42Z

داستان انتشار کتاب (اوّلین بار در کجا و چگونه بوده است)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۲۲
خط ۷۲:		خط ۷۲:
	<ref name=''شهرزاد''/>		<ref name=''شهرزاد''/>
	===داستان انتشار کتاب (اوّلین بار در کجا و چگونه بوده است)===		===داستان انتشار کتاب (اوّلین بار در کجا و چگونه بوده است)===
	نخستین‌بار در سال ۱۹۷۴ میلادی برابر با ۱۳۴۳ هجری شمسی به چاپ رسید.انتشارات نیل تهران در ۲۴۵ صفحه وظیفه نشر را به عهده گرفت.هم‌چنین برای اولین مرتبه در سال ۱۳۵۴ توسط [[شمس‌الدین بدیع]] تحت عنوان ت‍رائ‍ور و ب‍ای‍ال‍ه‌ در مسکو به روسی ترجمه و توسط نشر نائوکا، شعبه ادبیات شرق، در دسترس قرار گرفت. {{یادکرد وب\|نشانی = https://www.goodreads.com/review/show/21077516\|عنوان=~~Ahmad Sharabiani's Reviews >~~ عزاداران بیل}}</ref>		نخستین‌بار در سال ۱۹۷۴ میلادی برابر با ۱۳۴۳ هجری شمسی به چاپ رسید.انتشارات نیل تهران در ۲۴۵ صفحه وظیفه نشر را به عهده گرفت.هم‌چنین برای اولین مرتبه در سال ۱۳۵۴ توسط [[شمس‌الدین بدیع]] تحت عنوان ت‍رائ‍ور و ب‍ای‍ال‍ه‌ در مسکو به روسی ترجمه و توسط نشر نائوکا، شعبه ادبیات شرق، در دسترس قرار گرفت.
			<ref name=''گودرید''>{{یادکرد وب\|نشانی = https://www.goodreads.com/review/show/21077516\|عنوان= عزاداران بیل}}</ref>

	===سبک کتاب===		===سبک کتاب===

آزاده: /* داستان انتشار کتاب (اوّلین بار در کجا و چگونه بوده است) */

2019-06-10T18:46:55Z

داستان انتشار کتاب (اوّلین بار در کجا و چگونه بوده است)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۱۶
خط ۷۲:		خط ۷۲:
	<ref name=''شهرزاد''/>		<ref name=''شهرزاد''/>
	===داستان انتشار کتاب (اوّلین بار در کجا و چگونه بوده است)===		===داستان انتشار کتاب (اوّلین بار در کجا و چگونه بوده است)===
			نخستین‌بار در سال ۱۹۷۴ میلادی برابر با ۱۳۴۳ هجری شمسی به چاپ رسید.انتشارات نیل تهران در ۲۴۵ صفحه وظیفه نشر را به عهده گرفت.هم‌چنین برای اولین مرتبه در سال ۱۳۵۴ توسط [[شمس‌الدین بدیع]] تحت عنوان ت‍رائ‍ور و ب‍ای‍ال‍ه‌ در مسکو به روسی ترجمه و توسط نشر نائوکا، شعبه ادبیات شرق، در دسترس قرار گرفت. {{یادکرد وب\|نشانی = https://www.goodreads.com/review/show/21077516\|عنوان=Ahmad Sharabiani's Reviews > عزاداران بیل}}</ref>

	===سبک کتاب===		===سبک کتاب===