عارف قزوینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

هوای تازه در ‏۱ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۴۳

2021-10-23T07:43:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۱۳
خط ۵۸:		خط ۵۸:
	[[پرونده:Kolonpa.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Kolonpa.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
	[[پرونده:Arfdarj.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Arfdarj.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Mehdipakdel02.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkmagenta>مهدی پاکدل در نقش عارف قزوینی</font></center>]]
			[[پرونده:Khanearef.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkmagenta>خانهٔ عارف نیست!</font></center>]]
	'''عارف قزوینی''' تصنیف‌ساز، موسیقی‌دان و شاعر انقلابی بود.		'''عارف قزوینی''' تصنیف‌ساز، موسیقی‌دان و شاعر انقلابی بود.
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>

هوای تازه در ‏۱ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۳۹

2021-10-23T07:39:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۷۶:		خط ۷۶:

	در سال‌های آخر عمر در همدان زیست. در همین شهر هم درگذشت. گورش در جوار آرامگاه ابن سینا در همدان است.<ref>{{پک\|کامیار عابدی\|۱۳۹۴\|ک= مقدمه‌ای بر شعر فارسی در سدهٔ بیستم میلادی\|ص= ۲۰۹-۲۱۵}}</ref>		در سال‌های آخر عمر در همدان زیست. در همین شهر هم درگذشت. گورش در جوار آرامگاه ابن سینا در همدان است.<ref>{{پک\|کامیار عابدی\|۱۳۹۴\|ک= مقدمه‌ای بر شعر فارسی در سدهٔ بیستم میلادی\|ص= ۲۰۹-۲۱۵}}</ref>
			[[پرونده:Kariaref.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Areefss.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Geryearef.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Vataanaer.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Khaterar.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]

	:<span style="color:#A2006D">'''''هنگام می و فصل گل و گشت و چمن شد'''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''هنگام می و فصل گل و گشت و چمن شد'''</span><noinclude>
خط ۱۱۳:		خط ۱۱۸:
	:<span style="color:#A2006D">'''''دل جز به سر زلف دلارام نداده است'''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''دل جز به سر زلف دلارام نداده است'''</span><noinclude>
	:<span style="color:#A2006D">'''''صد زندگی ننگ به یک نام نداده است'''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''صد زندگی ننگ به یک نام نداده است'''</span><noinclude>
			[[پرونده:Arefvadok.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Arefnasarbaz.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Arefista.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Naqsharef.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Arefkartt.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
	==از میان یادها==		==از میان یادها==
	===حنجرهٔ داوودی===		===حنجرهٔ داوودی===
خط ۱۸۹:		خط ۱۹۸:
	:<span style="color:darkcyan"> '''''مردم خیال می‌کردند تصنیف فقط برای ج...‌های دربار یا ببری خان گربهٔ شاه شهید است.''' </span><noinclude><ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص= ۲۹۳}}</ref> </span><noinclude>		:<span style="color:darkcyan"> '''''مردم خیال می‌کردند تصنیف فقط برای ج...‌های دربار یا ببری خان گربهٔ شاه شهید است.''' </span><noinclude><ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص= ۲۹۳}}</ref> </span><noinclude>

			[[پرونده:Arefsabz.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Arefyad.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Ardyyyy.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Dogsaref.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Arefabrn.jpg\|320px\|thumb\|چپ]]
	==زندگی و یادگار==		==زندگی و یادگار==
	===سالشمار زندگی عارف، مخالفت‌ها و همراهی‌های سیاسی===		===سالشمار زندگی عارف، مخالفت‌ها و همراهی‌های سیاسی===

هوای تازه در ‏۲۸ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۱۳

2021-10-20T00:13:17Z

نمایش تغییرات

هوای تازه در ‏۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۱۳

2021-10-19T23:13:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۴۳
خط ۱۳۸:		خط ۱۳۸:
	:<span style="color:#A2006D">'''''و اعتقادم این بوده است که بعد از سعدی و سایر اساتید، ''' </span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''و اعتقادم این بوده است که بعد از سعدی و سایر اساتید، ''' </span><noinclude>
	:<span style="color:#A2006D">'''''غلط است کسی در این زمینه اظهار وجود کند.'''<ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص= ۷۴}}</ref></span><noinclude>{{سخ}}		:<span style="color:#A2006D">'''''غلط است کسی در این زمینه اظهار وجود کند.'''<ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص= ۷۴}}</ref></span><noinclude>{{سخ}}

			===خانهٔ سپهدار ارزانی خودش===
			در روزگار سپهسالار اعظم، محمدولی‌خان تنکابنی، عارف در یکی از کنسرت‌هایش غزلی خواند و تلویحا از سپهسالار نکوهش کرد و باعث عصبانیت شدید او شد. سپهسالار از کوره در رفت و فورا به نوکران خود دستور داد که عارف را هر کجا که یافتند بکشند. نوکرها نیز با چوب و چماق در صدد تجسس عارف برآمدند و عاقبت او را در خیابان ناصریه یافتند و به او حمله‌ور شده و وی را به قصد کشتن زدند. عارف بیهوش به زمین افتاد. ضاربین حتم کردند او مرده بنابراین از او دست کشیدند و خبر کشته شدندش را به گوش سپهسالار رساندند. سپهسالار به زودی از کرده خوده پشیمان شد و با خرید خانه‌ای برای عارف در صدد دلجویی و جبران برآمد. اما عارف بااینکه خانه نداشت، با هر قدر خواهش و اصرار زیاد ، قبالهٔ خانه را قبول نکرد و گفت: «خانهٔ سپهسالار ارزانی خودش!»

	===ماترک عارف===		===ماترک عارف===
	عارف در تمام عمر بی‌چیز و نادار بود. صورتی از ماترک عارف در مجلهٔ آینده، به چاپ رسیده است. آنچه از عارف مانده است عبارت است از: چند قالیچه، سماور، بشقاب، قاشق و چنگال، چمدان و گلدان و استکان.<ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص= ۲۹۲}}</ref>		عارف در تمام عمر بی‌چیز و نادار بود. صورتی از ماترک عارف در مجلهٔ آینده، به چاپ رسیده است. آنچه از عارف مانده است عبارت است از: چند قالیچه، سماور، بشقاب، قاشق و چنگال، چمدان و گلدان و استکان.<ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص= ۲۹۲}}</ref>

هوای تازه در ‏۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۴۷

2021-10-19T22:47:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۱۷
خط ۷۷:		خط ۷۷:
	در سال‌های آخر عمر در همدان زیست. در همین شهر هم درگذشت. گورش در جوار آرامگاه ابن سینا در همدان است.<ref>{{پک\|کامیار عابدی\|۱۳۹۴\|ک= مقدمه‌ای بر شعر فارسی در سدهٔ بیستم میلادی\|ص= ۲۰۹-۲۱۵}}</ref>		در سال‌های آخر عمر در همدان زیست. در همین شهر هم درگذشت. گورش در جوار آرامگاه ابن سینا در همدان است.<ref>{{پک\|کامیار عابدی\|۱۳۹۴\|ک= مقدمه‌ای بر شعر فارسی در سدهٔ بیستم میلادی\|ص= ۲۰۹-۲۱۵}}</ref>

			:<span style="color:#A2006D">'''''هنگام می و فصل گل و گشت و چمن شد'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''در بار بهاری تهی از زاغ و زغن شد'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''از ابر کرم خطهٔ ری دشت ختن شد'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''دلتنگ چو من مرغ قفس بهر وطن شد'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''چه کج رفتاری ای چرخ/ چه بدکرداری ای چرخ'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''سر کین داری ای چرخ/ نه دین داری نه آیین داری ای چرخ'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''از خون جوانان وطن لاله دمیده'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''از ماتم سروقدشان سرو خمیده'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''در سایهٔ گل بلبل از این غصه خزیده'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''گل نیز چو من در غمشان جامه دریده'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''چه کج رفتاری ای چرخ/ چه بدکرداری ای چرخ'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''سر کین داری ای چرخ/ نه دین داری نه آیین داری ای چرخ'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''خوابند وکیلان و خرابند وزیران'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''بردند به سرقت همه سیم و زر ایران'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''ما را نگذارند به یک خانهٔ ویران'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''خیال می‌کنم از اول نبودی'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''یا رب بستان داد فقیران ز امیران'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''چه کج رفتاری ای چرخ/ چه بدکرداری ای چرخ'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">''سر کین داری ای چرخ/ نه دین داری نه آیین داری ای چرخ'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''تز اشک همه روی زمین زیر و زبر کن'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''مشتی گرت از خاک وطن هست به سر کن'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''غیرت کن و اندیشه ایام بتر کن'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''اندر جلو تیر عدو سینه سپر کن'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''چه کج رفتاری ای چرخ/ چه بدکرداری ای چرخ'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''سر کین داری ای چرخ/ نه دین داری نه آیین داری ای چرخ'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''از دست عدو نالهٔ من از سر درد است'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''اندیشه هر آن کس کند از مرگ نه مرد است'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''جان‌بازی عشاق نه چون بازی نرد است'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''مردی اگرت هست کنون وقت نبرد است'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''چه کج رفتاری ای چرخ/ چه بدکرداری ای چرخ'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''سر کین داری ای چرخ/ نه دین داری نه آیین داری ای چرخ'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''عارف ز ازل تکیه بر ایام نداده‌ است'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''جز جام به کس دست چو خیام نداده است'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''زنی برای رقص قرض می‌کنم'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''دل جز به سر زلف دلارام نداده است'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''صد زندگی ننگ به یک نام نداده است'''</span><noinclude>

	==از میان یادها==		==از میان یادها==

هوای تازه در ‏۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۰۸

2021-10-19T22:08:20Z

نمایش تغییرات

هوای تازه در ‏۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۵۸

2021-10-19T21:58:58Z

نمایش تغییرات

هوای تازه در ‏۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۱۵

2021-10-19T21:15:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۴۵
خط ۵۲۳:		خط ۵۲۳:

	===دیدگاه و اندیشه===		===دیدگاه و اندیشه===

	====دربارهٔ موسیقی ایرانی====		====دربارهٔ موسیقی ایرانی====
	در اینکه شعر و موسیقی از دیرباز در ایران دارای شکوه و عظمت بوده است شبهه‌ای نیست و زمان سلطنت خسروپرویز و افسانه‌های باربد شاهد این دعوی است. آوازهای ایرانی از صدها سال به این طرف در فشار متعصبین نادان فراموش شده و در واقع ارباب صنعت موسیقی در ایران با آن‌همه تحقیرها که دیده و به اسم «مطرب» در یک مفهوم استحقار نامیده شده‌اند، و برای سلامت نگه داشتن کاسهٔ تار، کاسهٔ سرشان در دست یک مشت اشرار یا آخوندهای بیعار شکسته است؛ جسارتی به کار برده‌اند که تاکنون این نغمه‌ها را در سینه نگه داشته و اقلا قسمتی را نگذاشته‌اند از میان برود.		در اینکه شعر و موسیقی از دیرباز در ایران دارای شکوه و عظمت بوده است شبهه‌ای نیست و زمان سلطنت خسروپرویز و افسانه‌های باربد شاهد این دعوی است. آوازهای ایرانی از صدها سال به این طرف در فشار متعصبین نادان فراموش شده و در واقع ارباب صنعت موسیقی در ایران با آن‌همه تحقیرها که دیده و به اسم «مطرب» در یک مفهوم استحقار نامیده شده‌اند، و برای سلامت نگه داشتن کاسهٔ تار، کاسهٔ سرشان در دست یک مشت اشرار یا آخوندهای بیعار شکسته است؛ جسارتی به کار برده‌اند که تاکنون این نغمه‌ها را در سینه نگه داشته و اقلا قسمتی را نگذاشته‌اند از میان برود.
خط ۵۷۳:		خط ۵۷۲:
	====فردوسی====		====فردوسی====
	عارف دربارهٔ ابوالقاسم فردوسی می‌گوید: «حالا فهمیدم تمام عمرم به خطا رفته! این ملت مرده‌پرست هم نیست اگر مرده‌پرست بود مزار بزرگترین شاعر ایران، فردوسی، تاکنون معلوم بود در کجاست.<ref name="عارف"/>		عارف دربارهٔ ابوالقاسم فردوسی می‌گوید: «حالا فهمیدم تمام عمرم به خطا رفته! این ملت مرده‌پرست هم نیست اگر مرده‌پرست بود مزار بزرگترین شاعر ایران، فردوسی، تاکنون معلوم بود در کجاست.<ref name="عارف"/>





	===مخالفت‌های سیاسی===		===مخالفت‌های سیاسی===
خط ۵۸۶:		خط ۵۸۱:
	عارف هنرمندی بود که با ردیف موسیقی ایران آشنایی کافی داشت. دستگاه‌ها یا مایه‌هایی را که برای ترانه‌های خود برمی‌گزید به‌خوبی می‌شناخت و هرگز ناآگاهانه مایه‌ای را به مایه دیگر نمی‌آمیخت.<ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص=۳۲۵}}</ref>		عارف هنرمندی بود که با ردیف موسیقی ایران آشنایی کافی داشت. دستگاه‌ها یا مایه‌هایی را که برای ترانه‌های خود برمی‌گزید به‌خوبی می‌شناخت و هرگز ناآگاهانه مایه‌ای را به مایه دیگر نمی‌آمیخت.<ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص=۳۲۵}}</ref>
	او تصنیف را تا حدّ شعر تعالی داده است و یک مقایسه میان تصنیف‌های او و تصنیف‌های رایج در زبان فارسی قبل از او، این حقیقت را روشن می‌کند که عارف چه سهم عظیمی در شکل دادن به ادبیات ملی عصر خویش و به ویژه در نوع تصنیف‌ها دارد. عارف نخستین کسی است که زمینه‌های ملی و وطن‌پرستانه را وارد این نوع ادبی کرده است.<ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص=۳۳و۴۱}}</ref>		او تصنیف را تا حدّ شعر تعالی داده است و یک مقایسه میان تصنیف‌های او و تصنیف‌های رایج در زبان فارسی قبل از او، این حقیقت را روشن می‌کند که عارف چه سهم عظیمی در شکل دادن به ادبیات ملی عصر خویش و به ویژه در نوع تصنیف‌ها دارد. عارف نخستین کسی است که زمینه‌های ملی و وطن‌پرستانه را وارد این نوع ادبی کرده است.<ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص=۳۳و۴۱}}</ref>

	==آثار و کتابشناسی==		==آثار و کتابشناسی==
	مجموعه آثار وی در حدود یکصد و پنجاه غزل و قطعه و قصیده و مثنوی و تصنیف و مقداری اشعار متفرقه از فکاهی و مطایبه و غیره است که هرکدام را در مقامی خاص سروده و اغلب تاریخ آن‌ها را هم یاد کرده است.		مجموعه آثار وی در حدود یکصد و پنجاه غزل و قطعه و قصیده و مثنوی و تصنیف و مقداری اشعار متفرقه از فکاهی و مطایبه و غیره است که هرکدام را در مقامی خاص سروده و اغلب تاریخ آن‌ها را هم یاد کرده است.
	قدیمی‌ترین شعری که از عارف به جای مانده تصنیفی است که در سال ۱۳۱۵ق و در ۱۸سالگی سروده و آخرین شعرش که دارای تاریخ است غزلی است به تاریخ دهم بهمن ۱۳۰۸ش. قدیمی‌ترین غزل او هم دارای تاریخ ۱۳۲۰ق است بنابراین می‌توان دریافت که قبل از اینکه به غزل‌سرایی توجه کند در کار ساختن تصنیف بوده است. آخرین تصنیف عارف در سال ۱۳۰۳ش سروده شده است. اوج شاعری عارف را باید سال‌های ۱۳۲۷-۱۳۳۸(یعنی سی تا چهل سالگی او) و آخرین سال‌های فعالیت شعری عارف را سال‌های حدود کودتای ضیاءالدین و یکی دو سال بعد از آن به شمار آوریم. پس از این تاریخ، عارف در درّهٔ مرادبیگ همدان، زندگی گیاهی خود را تا سال ۱۳۱۲ که سال مرگ اوست ادامه داده و در یأس مطلق بیزاری از همه عمر را سپری کرده است. در این مدت اگر شعری هم گفته است ظاهرا از میان برده و راضی به نشر آن نبوده است.<ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص= ۳۱-۴۰}}</ref>		قدیمی‌ترین شعری که از عارف به جای مانده تصنیفی است که در سال ۱۳۱۵ق و در ۱۸سالگی سروده و آخرین شعرش که دارای تاریخ است غزلی است به تاریخ دهم بهمن ۱۳۰۸ش. قدیمی‌ترین غزل او هم دارای تاریخ ۱۳۲۰ق است بنابراین می‌توان دریافت که قبل از اینکه به غزل‌سرایی توجه کند در کار ساختن تصنیف بوده است. آخرین تصنیف عارف در سال ۱۳۰۳ش سروده شده است. اوج شاعری عارف را باید سال‌های ۱۳۲۷-۱۳۳۸(یعنی سی تا چهل سالگی او) و آخرین سال‌های فعالیت شعری عارف را سال‌های حدود کودتای ضیاءالدین و یکی دو سال بعد از آن به شمار آوریم. پس از این تاریخ، عارف در درّهٔ مرادبیگ همدان، زندگی گیاهی خود را تا سال ۱۳۱۲ که سال مرگ اوست ادامه داده و در یأس مطلق بیزاری از همه عمر را سپری کرده است. در این مدت اگر شعری هم گفته است ظاهرا از میان برده و راضی به نشر آن نبوده است.<ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص= ۳۱-۴۰}}</ref>

			===نمونه‌ای از مطایبات عارف===
			{{شعر\|نستعلیق\|سبک=color:darkred}}
			{{ب\|'''خواندم امروز من نسیم شمال'''\|'''خوانده ناخوانده، کردمش پامال'''}}
			{{ب\|'''دردریّاتِ سید اشرف را'''\|'''نامهٔ سر به پا مزخرف را'''}}
			{{ب\|'''ای نسیم سحر باستعلاج'''\|'''کن سوالی تو از نسیم شمال'''}}
			{{ب\|'''پی تخریب کلمه‌های عوام'''\|'''از چه داری تو جد و جهد تمام'''}}
			{{ب\|'''روزنامه است یا که این شعر است؟'''\|'''یا طلسمات باطل السحر است'''}}
			{{ب\|'''روزنامه، نه خوانچه و خوان است'''\|'''که در او ماهی و فسنجان است'''}}
			{{ب\|'''گوئیا ای مدیر خر گردن'''\|'''منفعت برده‌ای ز خر کردن'''}}
			{{ب\|'''این همه ترهات بی سر و پا'''\|'''ماست دروازه از کجا به کجا'''}}
			{{ب\|'''ای خر! از این خران چه می‌خواهی؟'''\|'''تو ز خود بدتران چه می‌خواهی'''}}
			{{ب\|'''اهل این ملک بی‌لجام خرند'''\|'''به خدا جمله خاص و عام خرند'''}}
			{{ب\|'''این همه خر مگر تو را بس نیست؟'''\|'''خر چه جویی؟ بغیر خر کس نیست'''}}{{پایان شعر}}

	==کارنامهٔ آثار==		==کارنامهٔ آثار==

هوای تازه در ‏۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۵۶

2021-10-19T20:56:40Z

نمایش تغییرات

هوای تازه در ‏۲۷ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۴۵

2021-10-19T20:45:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۱۵
خط ۶۴۷:		خط ۶۴۷:
	* آواره آزادی؛ مجموعه آثار عارف قزوینی: دیوان، شرح دورهٔ آزادی‌خواهی، نامه‌ها/ سعید پورعظیمی، تهران: نشر فرهنگ نو، ۱۴۰۰		* آواره آزادی؛ مجموعه آثار عارف قزوینی: دیوان، شرح دورهٔ آزادی‌خواهی، نامه‌ها/ سعید پورعظیمی، تهران: نشر فرهنگ نو، ۱۴۰۰

			===سبک و لحن و ویژگی آثار===
			====اسلوب شعر عارف====
			{{بلی}} عارف نیز همچون شاعران زمانه‌اش، گرفتار واژگان، عبارات و حتی مطالب و مضامین تکراری است. او نیز برای بیان مضامین وطن و ملت و آزادی، از قالب غزل استفاده می‌کند و در زنجیزی از بحرها و اوزان و قافیه‌های دست و پاگیر گرفتار می‌شود و با همان اصطلاحات کلیشه‌ای ناگزیر در یکی دو بیت به مقصود اصلی اشاره می‌کند و از آن می‌گذرد؛ اما در مجموع، برخی از شعرهای عارف روان و ساده و خوش‌آهنگ است. او واژگان را به‌خوبی بر می‌گزیند و هر یک را در جای خودش قرار داده و گاه از اصطلاحات و لغات عامیانه که مناسب مقصود اوست استفاده می‌کند.

	~~===کارنامهٔ آثار===~~

	~~===سبک و لحن و ویژگی آثار===~~

	{{بلی}} بعد از تصنیف‌ها، بهترین و بیشترین نمونه‌های شعر عارف غزل‌های اوست. این غزل‌های سیاسی که در قیاس با غزل‌های [[لاهوتی]] و [[بهار]] و [[فرخی یزدی]]، دارای ضعف‌های دستوری فاحشی است، هم به دلیل صدق عاطفی گوینده و هم به دلیل همراه شدن با صدای خوش و نوای موسیقی کنسرت‌های عارف، محبوب‌ترین شعرهای عصر مشروطیت را تشکیل می‌دهد.		{{بلی}} بعد از تصنیف‌ها، بهترین و بیشترین نمونه‌های شعر عارف غزل‌های اوست. این غزل‌های سیاسی که در قیاس با غزل‌های [[لاهوتی]] و [[بهار]] و [[فرخی یزدی]]، دارای ضعف‌های دستوری فاحشی است، هم به دلیل صدق عاطفی گوینده و هم به دلیل همراه شدن با صدای خوش و نوای موسیقی کنسرت‌های عارف، محبوب‌ترین شعرهای عصر مشروطیت را تشکیل می‌دهد.
خط ۶۶۲:		خط ۶۶۲:
	{{بلی}} شعر عارف ساده و روان است، تکلف و الزام به آوردن صنایع لفظی و معنوی در آن دیده نمی‌شود. به اقتضای غزل از معشوق و روی و موی او و دیگر مناسبات معهود اینگونه مضامین سخن می‌رود اما در خلال ابیات با اشارات کوتاه به منظور اصلی، نکته‌های مورد نظر را به شنوندگان و خوانندگان خاطرنشان می‌کند. اینگونه اشارات جاندار و پوشیده، هم با خوانندگی و قالب غزل متناسب است و هم در عین ایجاز بسیار پرمعنی از آب درآمده است.		{{بلی}} شعر عارف ساده و روان است، تکلف و الزام به آوردن صنایع لفظی و معنوی در آن دیده نمی‌شود. به اقتضای غزل از معشوق و روی و موی او و دیگر مناسبات معهود اینگونه مضامین سخن می‌رود اما در خلال ابیات با اشارات کوتاه به منظور اصلی، نکته‌های مورد نظر را به شنوندگان و خوانندگان خاطرنشان می‌کند. اینگونه اشارات جاندار و پوشیده، هم با خوانندگی و قالب غزل متناسب است و هم در عین ایجاز بسیار پرمعنی از آب درآمده است.
	عارف در آثار ادبی فارسی چندان تتبع نداشت. سادگی و بی‌پیرایگی شعرها و ترانه‌های او نیز از همین رهگذر است که به زبان مردم منتهی با ترکیبی لطیف و شاعرانه سخن گفته و آنچه به ضمیر او گذشته و به قلم آورده یا با صدای دلنوازش به گوش‌ها رسیده همگان دریافته‌اند و بر دل‌ها نشسته است.<ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص= ۸۱}}</ref>		عارف در آثار ادبی فارسی چندان تتبع نداشت. سادگی و بی‌پیرایگی شعرها و ترانه‌های او نیز از همین رهگذر است که به زبان مردم منتهی با ترکیبی لطیف و شاعرانه سخن گفته و آنچه به ضمیر او گذشته و به قلم آورده یا با صدای دلنوازش به گوش‌ها رسیده همگان دریافته‌اند و بر دل‌ها نشسته است.<ref>{{پک\|مهدی به خیال\|۱۳۷۶\|ک= یادنامهٔ عارف قزوینی، سرایندهٔ رهایی ایران\|ص= ۸۱}}</ref>

			====اسلوب نثر====
			اثر نثری عارف، همان شرح‌حال مختصرش است که خود نوشته و در مقدمهٔ دیوان او چاپ شده است. نثر عارف، ساده و روان و بی‌تکلف است. شاعر شرح حال خود را به سال ۱۳۰۲ یا ۱۳۰۳ خورشیدی نوشته و در آن، دورنمایی از دورهٔ کودکی و نوجوانی، همنشینی با اشراف، عضویتش در حزب‌ها و مسافرت‌ها و دربدری‌هایش شرح داده است. لحن بیان این شرح‌حال همانگونه است که در شعرها، نامه‌ها و تصنیف‌هایش به کار برده است؛ یعنی همان انتقادهای تند و شوخی‌های گاه بی‌پرده و رکیک که تصویری از اجتماع آن روز است و در سطرسطر آن روح آزرده و سرکش شاعر که از وضعیت فاسد حکومت و رنج و سختی مردم به وجود آمده، نمایان است. عارف حتی در بیان مسائل شخصی و خانوادگی خود از انتقاد‌های سیاسی و اجتماعی دور نمی‌ماند.