سیاوش کسرایی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

احسان رضایی در ‏۲ مرداد ۱۴۰۱، ساعت ۰۶:۲۱

2022-07-24T06:21:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مرداد ۱۴۰۱، ساعت ۰۹:۵۱
خط ۱۲۵:		خط ۱۲۵:
	<ref name="ReferenceB">کسرایی، سیاوش. بدون تاریخ، احتمالاً اواسط دههٔ شصت. شرح زندگی. اسناد خصوصی کسرایی.</ref> سه سال بعد، کسرایی کارمند سازمان همکاری بهداشت، وابسته به برنامه اصل چهار ترومن شد و در نشریه‌های ''بهداشت همگانی در ناحیهٔ دریای خزر'' و ''زندگی و بهداشت'' قلم‌فرسایی کرد. طی بیست سالِ متمادی یعنی از اواسط دههٔ سی تا اواخر دههٔ پنجاه در سازمان‌های مربوط به مسکن عمومی که بانک ساختمانی، وزارت آبادانی و مسکن و نیز وزارت مسکن و شهرسازی را شامل می‌شد، تقریباً بی‌وقفه شاغل بود. صرفاً یک دوره به‌حالت تعلیق خدمت اداری درآمد که در بخش تبلیغات گروه صنعتی بهشهر کار کرد و البته همیشه در کنار مشاغل دائمی، به درس ادبیات در دانشگاه‌های تهران و زاهدان نیز پرداخت.<ref name="ReferenceA"/><ref name="ReferenceB"/>{{سخ}}		<ref name="ReferenceB">کسرایی، سیاوش. بدون تاریخ، احتمالاً اواسط دههٔ شصت. شرح زندگی. اسناد خصوصی کسرایی.</ref> سه سال بعد، کسرایی کارمند سازمان همکاری بهداشت، وابسته به برنامه اصل چهار ترومن شد و در نشریه‌های ''بهداشت همگانی در ناحیهٔ دریای خزر'' و ''زندگی و بهداشت'' قلم‌فرسایی کرد. طی بیست سالِ متمادی یعنی از اواسط دههٔ سی تا اواخر دههٔ پنجاه در سازمان‌های مربوط به مسکن عمومی که بانک ساختمانی، وزارت آبادانی و مسکن و نیز وزارت مسکن و شهرسازی را شامل می‌شد، تقریباً بی‌وقفه شاغل بود. صرفاً یک دوره به‌حالت تعلیق خدمت اداری درآمد که در بخش تبلیغات گروه صنعتی بهشهر کار کرد و البته همیشه در کنار مشاغل دائمی، به درس ادبیات در دانشگاه‌های تهران و زاهدان نیز پرداخت.<ref name="ReferenceA"/><ref name="ReferenceB"/>{{سخ}}
	کسرایی در تمام طیف‌های فعالیتش از عرصهٔ علمی گرفته تا فرهنگی‌هنری، ثابت کرده که همواره پشتکار داشته است. این ویژگی در زندگی سیاسی‌اش نیز نمایان بود؛ همراهی‌با حزب توده را که از سال۱۳۲۷ آغاز کرد تا چهل سال بعد همچنان ادامه داد و تبعات گاه سنگینی نیز متحمل شد. پس از کودتای ۲۸مرداد۱۳۳۲، مدت کوتاهی، در زندان به‌سر برد و در ۱۳۶۲، هم‌زمان با سرکوبی حزب توده، وطن را ترک کرد. زندگی در کابل تا ۱۳۶۶ و در مسکو تا ۱۳۷۴ و سپس اقامت در وین تا پایان عمر، بخشی از این تبعات است. از ۱۳۶۵ تا زمان استعفایش از حزب توده در ۱۳۶۷، کسرایی عضو هیئت سیاسی حزب بود؛ اما سرانجام در ۱۳۶۹ از کمیته مرکزی حزب نیز کناره گرفت. جدایی از این تشکیلات نیز با چنان اطمینانی رخ داد که آخرین مجموعهٔ شعرش، [[مهرهٔ سرخ]] را در اعتراض علنی به سیاست حزب توده و عواقب آن سُرود و در سال۱۳۷۴ چاپ و منتشر کرد.<ref name="ReferenceA"/>		کسرایی در تمام طیف‌های فعالیتش از عرصهٔ علمی گرفته تا فرهنگی‌هنری، ثابت کرده که همواره پشتکار داشته است. این ویژگی در زندگی سیاسی‌اش نیز نمایان بود؛ همراهی‌با حزب توده را که از سال۱۳۲۷ آغاز کرد تا چهل سال بعد همچنان ادامه داد و تبعات گاه سنگینی نیز متحمل شد. پس از کودتای ۲۸مرداد۱۳۳۲، مدت کوتاهی، در زندان به‌سر برد و در ۱۳۶۲، هم‌زمان با سرکوبی حزب توده، وطن را ترک کرد. زندگی در کابل تا ۱۳۶۶ و در مسکو تا ۱۳۷۴ و سپس اقامت در وین تا پایان عمر، بخشی از این تبعات است. از ۱۳۶۵ تا زمان استعفایش از حزب توده در ۱۳۶۷، کسرایی عضو هیئت سیاسی حزب بود؛ اما سرانجام در ۱۳۶۹ از کمیته مرکزی حزب نیز کناره گرفت. جدایی از این تشکیلات نیز با چنان اطمینانی رخ داد که آخرین مجموعهٔ شعرش، [[مهرهٔ سرخ]] را در اعتراض علنی به سیاست حزب توده و عواقب آن سُرود و در سال۱۳۷۴ چاپ و منتشر کرد.<ref name="ReferenceA"/>
	<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://10mehr.com/maghaleh/19052015/1073\|عنوان= متن نطق در پلنوم فروردین ۱۳۶۹}}</ref> ناسپاسی‌ِ اطرافیان دور و نزدیک همراه‌با بدگمانی به حزبی که جان برایش می‌داد و شاید از همه تلخ‌تر دوری از وطن و بی‌خبری از عزیزان، روح کسرایی را چندان خراشید که بیماریِ ریوی و تنگی‌نفس که از بدو تولد بدان مبتلا بود، در کنار عارضهٔ قلبی که سال‌ها به آن بی‌اعتنا بود، گریبانش را گرفت و سرانجام پس از جراحی قلب، به‌سبب ذات‌الریه درگذشت.		<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://10mehr.com/maghaleh/19052015/1073\|عنوان= متن نطق در پلنوم فروردین ۱۳۶۹}}</ref>

	~~===یادمان و بزرگداشت‌ها===~~
	~~====سال۷۴ و سه رویداد مهم====~~
	کوشش کسرایی برای ترک مسکو سرانجام در سال۱۳۷۴ به‌نتیجه رسید و سکونتش در وین به‌صورت پناهنده، میسر شد. وین اما نگاهش به کسرایی، نگاهی از جنس مهاجر نبود و انجمن فرهنگی ایرانیان مقیم اتریش، آبان همان سال، باورش از سیاوش را با برگزاری شب شعری باشکوه به‌نمایش گذاشت. شب شعری به‌دور از سیاست و حزب و سازمان و... و بدین‌ترتیب، امید بار دیگر در روحیهٔ شبانش بهبود یافت:		کوشش کسرایی برای ترک مسکو سرانجام در سال۱۳۷۴ به‌نتیجه رسید و سکونتش در وین به‌صورت پناهنده، میسر شد. وین اما نگاهش به کسرایی، نگاهی از جنس مهاجر نبود و انجمن فرهنگی ایرانیان مقیم اتریش، آبان همان سال، باورش از سیاوش را با برگزاری شب شعری باشکوه به‌نمایش گذاشت. شب شعری به‌دور از سیاست و حزب و سازمان و... و بدین‌ترتیب، امید بار دیگر در روحیهٔ شبانش بهبود یافت:
	{{شعر\|نستعلیق\|سبک=color: purple}}{{ب\|باور نمی‌کند دل من مرگ خویش را\|نه نه من این یقین را باور نمی‌کنم}}		{{شعر\|نستعلیق\|سبک=color: purple}}{{ب\|باور نمی‌کند دل من مرگ خویش را\|نه نه من این یقین را باور نمی‌کنم}}
	{{ب\|تا همدم من است نفس‌های زندگی\|من با خیال مرگ دمی سر نمی‌کنم}}		{{ب\|تا همدم من است نفس‌های زندگی\|من با خیال مرگ دمی سر نمی‌کنم}}
	{{پایان شعر}}		{{پایان شعر}}
	امیدی که دیری نپایید و این نه رویداد که حادثهٔ نهایی، سال۷۴ برای سیاوش بود: آتش درون خاموش شد.<ref name=''مدح‌و نکوهش''>{{پک\|عابدی\|۱۳۹۵\|ک=شبانِ بزرگْ امید\|ص=۲۹تا۳۱}}</ref><ref name=''جست‌وجوی خورشید''/>		امیدی که دیری نپایید و این نه رویداد که حادثهٔ نهایی، سال۷۴ برای سیاوش بود: آتش درون خاموش شد.<ref name=''مدح‌و نکوهش''>{{پک\|عابدی\|۱۳۹۵\|ک=شبانِ بزرگْ امید\|ص=۲۹تا۳۱}}</ref><ref name=''جست‌وجوی خورشید''/> ناسپاسی‌ِ اطرافیان دور و نزدیک همراه‌با بدگمانی به حزبی که جان برایش می‌داد و شاید از همه تلخ‌تر دوری از وطن و بی‌خبری از عزیزان، روح کسرایی را چندان خراشید که بیماریِ ریوی و تنگی‌نفس که از بدو تولد بدان مبتلا بود، در کنار عارضهٔ قلبی که سال‌ها به آن بی‌اعتنا بود، گریبانش را گرفت و سرانجام پس از جراحی قلب، به‌سبب ذات‌الریه درگذشت.

	====~~زیباترین شعر~~ در رثای کسرایی<ref name=''مدح‌و نکوهش''/>====		====در رثای کسرایی<ref name=''مدح‌و نکوهش''/>====
	<span style="color:purple{{{1\|}}};background:oreng{{{2\|}}}">'''حمید مصدق'''</span><noinclude>		<span style="color:purple{{{1\|}}};background:oreng{{{2\|}}}">'''حمید مصدق'''</span><noinclude>
	:آنجا کنار باغی		:آنجا کنار باغی
خط ۲۷۹:		خط ۲۷۷:

	===بررسی چند اثر===		===بررسی چند اثر===
	====~~آشنایی با~~ [[آرش کمان‌گیر]]====		====دربارۀ [[آرش کمان‌گیر]]====

	~~====نقد و نظرها====~~
	=====[[ه‍.ا.سایه\|سایه]] و [[آرش کمان‌گیر\|آرش]] سیاوش=====		=====[[ه‍.ا.سایه\|سایه]] و [[آرش کمان‌گیر\|آرش]] سیاوش=====
	سایه در گفت‌وگو با نگارندگان کتاب [[پیر پرنیان‌اندیش]]، آرشِ سیاوش را چنین توصیف می‌کند:		سایه در گفت‌وگو با نگارندگان کتاب [[پیر پرنیان‌اندیش]]، آرشِ سیاوش را چنین توصیف می‌کند:

احسان رضایی در ‏۲ مرداد ۱۴۰۱، ساعت ۰۶:۱۷

2022-07-24T06:17:46Z

@@ خط ۱۲۶: / خط ۱۲۶: @@
 کسرایی در تمام طیف‌های فعالیتش از عرصهٔ علمی گرفته تا فرهنگی‌هنری، ثابت کرده که همواره پشتکار داشته است. این ویژگی در زندگی سیاسی‌اش نیز نمایان بود؛ همراهی‌با حزب توده را که از سال۱۳۲۷ آغاز کرد تا چهل سال بعد همچنان ادامه داد و تبعات گاه سنگینی نیز متحمل شد. پس از کودتای ۲۸مرداد۱۳۳۲، مدت کوتاهی، در زندان به‌سر برد و در ۱۳۶۲، هم‌زمان با سرکوبی حزب توده، وطن را ترک کرد. زندگی در کابل تا ۱۳۶۶ و در مسکو تا ۱۳۷۴ و سپس اقامت در وین تا پایان عمر، بخشی از این تبعات است. از ۱۳۶۵ تا زمان استعفایش از حزب  توده در ۱۳۶۷، کسرایی عضو هیئت سیاسی حزب بود؛ اما سرانجام در ۱۳۶۹ از کمیته مرکزی حزب نیز کناره گرفت. جدایی از این تشکیلات نیز با چنان اطمینانی رخ داد که آخرین مجموعهٔ شعرش، [[مهرهٔ سرخ]] را در اعتراض علنی به سیاست حزب توده و عواقب آن سُرود و در سال۱۳۷۴ چاپ و منتشر کرد.<ref name="ReferenceA"/>
 <ref>{{یادکرد وب|نشانی =http://10mehr.com/maghaleh/19052015/1073|عنوان= متن نطق در پلنوم فروردین ۱۳۶۹}}</ref> ناسپاسی‌ِ اطرافیان دور و نزدیک همراه‌با بدگمانی به حزبی که جان برایش می‌داد و شاید از همه تلخ‌تر دوری از وطن و بی‌خبری از عزیزان، روح کسرایی را چندان خراشید که بیماریِ ریوی و تنگی‌نفس که از بدو تولد بدان مبتلا بود، در کنار عارضهٔ قلبی که سال‌ها به آن بی‌اعتنا بود، گریبانش را گرفت و سرانجام پس از جراحی قلب، به‌سبب ذات‌الریه درگذشت.
 ===یادمان و بزرگداشت‌ها===
-====سال۷۴ و ۳ رویدادش====
+====سال۷۴ و سه رویداد مهم====
 کوشش کسرایی برای ترک مسکو سرانجام در سال۱۳۷۴ به‌نتیجه رسید و سکونتش در وین به‌صورت پناهنده، میسر شد. وین اما نگاهش به کسرایی، نگاهی از جنس مهاجر نبود و انجمن فرهنگی ایرانیان مقیم اتریش، آبان همان سال، باورش از سیاوش را با برگزاری شب شعری باشکوه به‌نمایش گذاشت. شب شعری به‌دور از سیاست و حزب و سازمان و... و بدین‌ترتیب، امید بار دیگر در روحیهٔ شبانش بهبود یافت:
 {{شعر|نستعلیق|سبک=color: purple}}{{ب|باور نمی‌کند دل من مرگ خویش را|نه نه من این یقین را باور نمی‌کنم}}
@@ خط ۲۱۹: / خط ۲۱۴: @@
 [[پرونده:Dastkhat syavash.png|210px|thumb|بندانگشتی|چپ|<center>رباعیِ [[نیما]] برای [[مرتضی کیوان|مرتضی]]{{سخ}}به دست‌خط سیاوش</center>]]
 ===از دل خاطرات ابوالفضل محققی===
@@ خط ۲۴۸: / خط ۲۳۳: @@
 روابط اجتماعی گسترده، مصاحبت و همیاری، خصلت‌هایی است که کسرایی را بدان‌ها می‌شناسند. در بین چهره‌های ادبی زمان خودش، [[هوشنگ ابتهاج]]، [[احمدرضا احمدی]]، [[به‌آذین]]، [[ایرج افشار]]، [[فروغ فرخزاد]]، [[مرتضی کیوان]]، [[شاهرخ مسکوب]]، [[فریدون مشیری]]، [[نادر نادرپور]]، [[نیما یوشیج]] و [[ابراهیم یونسی]] از نزدیکان اویند. از اوائل دهه۱۳۴۰ تا اوائل دهه۱۳۶۰، تقریباً هر روز، در دفتر یا منزل، کسرایی محیطی باز برای دورهم‌آیی فراهم می‌کرد.{{سخ}}
 سیاوش خوش‌معاشرت و خوش‌برخورد بود و همه او را دوست داشتند. کسانی که دوستش نداشتند صرفاً از باب ملاحظات سیاسی بود نه ملاحظات دیگری. آغوش او برای پذیرایی از همه باز بود... دوستان غالباً می‌گفتند که ما زنگ تفریحمان پیش شما می‌آییم.<ref name=حسن‌خلق/>
 ===تأثیرپذیری‌ها===
 [[ه‍.ا.سایه|سایه]] که از سال۱۳۳۰ تا پایان عمر همراهِ همیشگی کسرایی است در وصف تأثیرپذیریِ او از [[نیما یوشیج|یوشیج]] می‌گوید:
 :''عکس معروفی که همگی دور کرسی نشسته‌ایم در خانهٔ کسرایی گرفته شده و او کنار نیماست. سیاوش خیلی شیفتهٔ نیما بود. خیلی شدید.''
 ===آرش، شهرت‌آفرین سیاوش===
@@ خط ۲۷۲: / خط ۲۴۶: @@
 بیستمین سالگرد درگذشت سیاوش کسرایی، یعنی سال۲۰۱۶، جمشید برزگر مستندی ساخت به نام «در جست‌وجوی خورشید». این فیلم از بخش فارسی تلویزیون بی.بی.سی پخش شد.<ref name=دوقلب/>
@@ خط ۳۱۵: / خط ۲۷۷: @@
 * شعر کسرایی شعر دلتنگی‌های اجتماعی و امید به بهروزی‌ است. شعری سرشار از نمادهای طبیعی، زمزمه‌پذیر و به‌لحاظ زبانی منزه.<ref name= ''روزگار برزخی''>{{یادکرد وب|نشانی= https://www.radiozamaneh.com/259055|عنوان= روزگار دوزخی اشعار سیاوش کسرایی|ناشر= زمانه|تاریخ انتشار= ۱۷بهمن۱۳۹۴|تاریخ بازدید= ۱۹بهمن۱۳۹۸}}</ref>
 ===بررسی چند اثر===
@@ خط ۳۳۷: / خط ۲۹۸: @@
 :کوشش‌هایی که در سال‌های اخیر برای بازخوانی و تحقیق در اساطیر ایرانی از [ابراهیم] پورداوود به‌بعد آغاز شده، زمینه را برای توجه به اساطیر ملی آماده کرده [است] و جوانه‌هایی از ادب حماسی در شعر معاصر به ظهور پیوسته که از نظر احیای یک اسطوره، می‌توان از آرش کمانگیر اثر سیاوش کسرایی نام برد که با همهٔ ایرادهایی که به نحوهٔ سرودن آن گرفته‌اند، [به‌لحاظ] نفسْ حادثه و نفسْ اسطوره، زمینهٔ کامل دارد؛ زیرا هم مایهٔ قومی و ملی دارد و هم حادثهٔ غیرطبیعی در آن دیده می‌شود.<ref name= ''روزگار برزخی''/>}}

احسان رضایی در ‏۵ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۰۶:۵۹

2021-01-24T06:59:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۲۹
خط ۵۲:		خط ۵۲:
	}}		}}

	'''سیاوش کسرایی''' شاعر، ~~نقاشی~~ و از بنیان‌گذاران [[کانون نویسندگان ایران]]<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2012/01/120130_l44_tudeh_party_writers_association.shtml\|عنوان= حزب توده و کانون نویسندگان ایران}}</ref> بود که ~~نامش در شمار فعالان سیاسی چپ‌گرای تاریخ معاصر ایران نیز آورده می‌شود~~.		'''سیاوش کسرایی''' شاعر، نویسنده، منتقد، نقاش و از بنیان‌گذاران [[کانون نویسندگان ایران]]<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2012/01/120130_l44_tudeh_party_writers_association.shtml\|عنوان= حزب توده و کانون نویسندگان ایران}}</ref> بود که معرروفترین شعرش، منظومه «آرش کمانگیر» است.
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
	سیاوش کسرایی حماسه‌سرای برخاسته از عمارت هشت‌بهشت اصفهان، سُرایندهٔ اولین منظومهٔ حماسی به‌سبک [[نیمایی]] با نام «[[آرش کمان‌گیر]]»<ref name="dw-world.de">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.dw.com/fa-ir/%D8%B3%D8%A7%D9%84%DA%AF%D8%B1%D8%AF-%D8%AE%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B4%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B4-%DA%A9%D8%B3%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C-br%D8%B4%D8%A7%D8%B9%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8-%D9%88-%D8%BA%D8%B1%D8%A8%D8%AA/a-6431463\|عنوان= سالگرد خاموشی سیاوش کسرایی، شاعر انقلاب و غربت}}</ref>از شاگردان [[نیما یوشیج]] بود که به سبک شعریِ او وفادار ماند. «آوا»، «در هوای مرغ آمین»، «با دماوند خاموش» و «خون سیاوش» تعدادی از مجموعه‌شعرهای به‌جامانده از سیاوش است.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://www.radiofarda.com/content/f4_art_culture_review/377466.html\|عنوان= پنج دری؛ فرهنگ و هنر ایران در هفته گذشته}}</ref>{{سخ}}		سیاوش کسرایی حماسه‌سرای برخاسته از عمارت هشت‌بهشت اصفهان، سُرایندهٔ اولین منظومهٔ حماسی به‌سبک [[نیمایی]] با نام «[[آرش کمان‌گیر]]»<ref name="dw-world.de">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.dw.com/fa-ir/%D8%B3%D8%A7%D9%84%DA%AF%D8%B1%D8%AF-%D8%AE%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B4%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B4-%DA%A9%D8%B3%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C-br%D8%B4%D8%A7%D8%B9%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8-%D9%88-%D8%BA%D8%B1%D8%A8%D8%AA/a-6431463\|عنوان= سالگرد خاموشی سیاوش کسرایی، شاعر انقلاب و غربت}}</ref>از شاگردان [[نیما یوشیج]] بود که به سبک شعریِ او وفادار ماند. «آوا»، «در هوای مرغ آمین»، «با دماوند خاموش» و «خون سیاوش» تعدادی از مجموعه‌شعرهای به‌جامانده از سیاوش است.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://www.radiofarda.com/content/f4_art_culture_review/377466.html\|عنوان= پنج دری؛ فرهنگ و هنر ایران در هفته گذشته}}</ref>{{سخ}}

طراوت بارانی در ‏۲۰ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۰۰:۴۴

2020-02-09T00:44:54Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۱۹ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۲۵

2020-02-08T14:25:49Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۳ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۳۳

2019-10-25T11:33:38Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۱۸ تیر ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۰۴

2019-07-09T17:04:50Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۲۰ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۵۵

2019-03-11T13:55:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۲۵
خط ۳۵۶:		خط ۳۵۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	* {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی =عابدی\|نام =کامیار \| پیوند نویسنده = \|عنوان = شبانِ بزرگْ امید\| ترجمه = \| جلد = \| سال = ۱۳۹۵\| ناشر=ثالث\|مکان = تهران\| شابک = ۹۷۸-۶۰۰-۴۰۵-۰۷۶-۰\| صفحه =۹۵\| پیوند = \| تاریخ بازبینی =}}		* {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی =عابدی\|نام =کامیار \| پیوند نویسنده = \|عنوان = شبانِ بزرگْ امید\| ترجمه = \| جلد = \| سال = ۱۳۹۵\| ناشر=ثالث\|مکان = تهران\| شابک = ۹۷۸-۶۰۰-۴۰۵-۰۷۶-۰\| صفحه =۹۵\| پیوند = \| تاریخ بازبینی =}}
			* {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی =\|نام =\| پیوند نویسنده = \|عنوان = گزینهٔ اشعار سیاوش کسرایی\| ترجمه = \| جلد = \| سال = ۱۳۹۱\| ناشر=انتشارات مروارید\|مکان=تهران\| شابک = \|چاپ=هشتم\|صفحه=۲۶\| پیوند = \| تاریخ بازبینی =}}
	* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=عظیمی\|نام=میلاد\|نام خانوادگی۲=طیه\|نام۲=عاطفه\|پیوند نویسنده=میلاد عظیمی\|عنوان=پیر پرنیان‌اندیش \|جلد=۲\|سال=۱۳۹۱\|ناشر=سخن\|مکان=تهران\|شابک=۹۷۸۹۶۴۳۷۲۵۹۸۳\|چاپ=اول\|صفحه=۹۹۴\|تاریخ بازبینی=}}		* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=عظیمی\|نام=میلاد\|نام خانوادگی۲=طیه\|نام۲=عاطفه\|پیوند نویسنده=میلاد عظیمی\|عنوان=پیر پرنیان‌اندیش \|جلد=۲\|سال=۱۳۹۱\|ناشر=سخن\|مکان=تهران\|شابک=۹۷۸۹۶۴۳۷۲۵۹۸۳\|چاپ=اول\|صفحه=۹۹۴\|تاریخ بازبینی=}}
			* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=اتحاد\|نام=هوشنگ\|پیوند نویسنده=هوشنگ اتحاد\|عنوان=پژوهشگران معاصر ایران\|جلد=۷\|سال=۱۳۹۰\|ناشر=فرهنگ معاصر\|مکان=تهران\|شابک=۹۷۸۹۶۴۵۵۴۵۹۴۷\|چاپ=دوم\|صفحه=۳۶۹\|تاریخ بازبینی=}}
			* {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی =\|نام =\| پیوند نویسنده = \|عنوان = از هر دری (م.ا.به‌آذین)\| ترجمه = \| جلد =اول\| سال = ۱۳۳۰\| ناشر=انتشارات جامی\|مکان=تهران\| شابک = \|چاپ=\| صفحه=۱۴۹\| پیوند = \| تاریخ بازبینی =}}

طراوت بارانی در ‏۲۰ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۳۵

2019-03-11T13:35:18Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۱۲ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۴۶

2019-03-03T17:46:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۱۶
خط ۲۰۶:		خط ۲۰۶:
	====عبدالعلی دستغیب====		====عبدالعلی دستغیب====
	تعبیرات و تصویرهای بسیار تازه و ابداع‌آمیز در وصف‌ها و تغزلاتِ کسرایی از ویژگی‌های شیوهٔ شاعری اوست. درعین‌حال مجموعهٔ [[خون سیاوش]] حاوی قطعه‌هایی است که غالباً شعر شمرده نمی‌شود. تصویرها و تعبیرها یا کهنه و قدیمی است و به درد شعر امروز نمی‌خورد مثل قطعهٔ نامزدی یا مصنوعی ساخته شده است و در سرودن آن‌ها پیش‌اندیشی به‌چشم می‌خورد؛ مثل قطعه‌های جهان پهلوان، مرغ توفان و قلوه‌سنگ. بعضی شعرهای کسرایی عجولانه ساخته شده است. مثلاً در کتاب «خانگی» هم قطعهٔ خانگی را می‌بینیم که شعری است کامل و هم قطعهٔ «یاد دوست» که نظم بی‌لطفی، بیش نیست.<ref name=>{{پک\|انتشارات مروارید\|۱۳۹۱\|ک=گزینهٔ اشعار سیاوش کسرایی\|چ=۸\|ص=۲۶}}</ref>		تعبیرات و تصویرهای بسیار تازه و ابداع‌آمیز در وصف‌ها و تغزلاتِ کسرایی از ویژگی‌های شیوهٔ شاعری اوست. درعین‌حال مجموعهٔ [[خون سیاوش]] حاوی قطعه‌هایی است که غالباً شعر شمرده نمی‌شود. تصویرها و تعبیرها یا کهنه و قدیمی است و به درد شعر امروز نمی‌خورد مثل قطعهٔ نامزدی یا مصنوعی ساخته شده است و در سرودن آن‌ها پیش‌اندیشی به‌چشم می‌خورد؛ مثل قطعه‌های جهان پهلوان، مرغ توفان و قلوه‌سنگ. بعضی شعرهای کسرایی عجولانه ساخته شده است. مثلاً در کتاب «خانگی» هم قطعهٔ خانگی را می‌بینیم که شعری است کامل و هم قطعهٔ «یاد دوست» که نظم بی‌لطفی، بیش نیست.<ref name=>{{پک\|انتشارات مروارید\|۱۳۹۱\|ک=گزینهٔ اشعار سیاوش کسرایی\|چ=۸\|ص=۲۶}}</ref>

			====[[م.ا.به‌آذین\|محمود اعتمادزاده]]====
			اعتمادزاده که تندخویی و بدبینی مفرط زبانزد بود، همواره به سیاوش که انسانی بود مهرورز، خرده‌ای ارتباطی می‌گرفت:
			:«از حلقهٔ بی‌جفت‌وبست دوستان رنگارنگ که سیاوش را همیشه در میان دارند» خشمگین بود. <ref>{{پک\|انتشارات جامی\|۱۳۳۰\|ک=از هر دری (م.ا.به‌آذین)\|چ=\|ج=۱\|ص=۱۴۹}}</ref>

	===نظرات فرد دربارهٔ خود و آثارش===		===نظرات فرد دربارهٔ خود و آثارش===

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اسفند ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۲۵
خط ۳۵۶:		خط ۳۵۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	* {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی =عابدی\|نام =کامیار \| پیوند نویسنده = \|عنوان = شبانِ بزرگْ امید\| ترجمه = \| جلد = \| سال = ۱۳۹۵\| ناشر=ثالث\|مکان = تهران\| شابک = ۹۷۸-۶۰۰-۴۰۵-۰۷۶-۰\| صفحه =۹۵\| پیوند = \| تاریخ بازبینی =}}		* {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی =عابدی\|نام =کامیار \| پیوند نویسنده = \|عنوان = شبانِ بزرگْ امید\| ترجمه = \| جلد = \| سال = ۱۳۹۵\| ناشر=ثالث\|مکان = تهران\| شابک = ۹۷۸-۶۰۰-۴۰۵-۰۷۶-۰\| صفحه =۹۵\| پیوند = \| تاریخ بازبینی =}}
			* {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی =\|نام =\| پیوند نویسنده = \|عنوان = گزینهٔ اشعار سیاوش کسرایی\| ترجمه = \| جلد = \| سال = ۱۳۹۱\| ناشر=انتشارات مروارید\|مکان=تهران\| شابک = \|چاپ=هشتم\|صفحه=۲۶\| پیوند = \| تاریخ بازبینی =}}
	* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=عظیمی\|نام=میلاد\|نام خانوادگی۲=طیه\|نام۲=عاطفه\|پیوند نویسنده=میلاد عظیمی\|عنوان=پیر پرنیان‌اندیش \|جلد=۲\|سال=۱۳۹۱\|ناشر=سخن\|مکان=تهران\|شابک=۹۷۸۹۶۴۳۷۲۵۹۸۳\|چاپ=اول\|صفحه=۹۹۴\|تاریخ بازبینی=}}		* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=عظیمی\|نام=میلاد\|نام خانوادگی۲=طیه\|نام۲=عاطفه\|پیوند نویسنده=میلاد عظیمی\|عنوان=پیر پرنیان‌اندیش \|جلد=۲\|سال=۱۳۹۱\|ناشر=سخن\|مکان=تهران\|شابک=۹۷۸۹۶۴۳۷۲۵۹۸۳\|چاپ=اول\|صفحه=۹۹۴\|تاریخ بازبینی=}}
			* {{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی=اتحاد\|نام=هوشنگ\|پیوند نویسنده=هوشنگ اتحاد\|عنوان=پژوهشگران معاصر ایران\|جلد=۷\|سال=۱۳۹۰\|ناشر=فرهنگ معاصر\|مکان=تهران\|شابک=۹۷۸۹۶۴۵۵۴۵۹۴۷\|چاپ=دوم\|صفحه=۳۶۹\|تاریخ بازبینی=}}
			* {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی =\|نام =\| پیوند نویسنده = \|عنوان = از هر دری (م.ا.به‌آذین)\| ترجمه = \| جلد =اول\| سال = ۱۳۳۰\| ناشر=انتشارات جامی\|مکان=تهران\| شابک = \|چاپ=\| صفحه=۱۴۹\| پیوند = \| تاریخ بازبینی =}}