روایت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

محمد ایذجی در ‏۱۹ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۶:۰۷

2022-03-10T06:07:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۳۷
خط ۲۷۷:		خط ۲۷۷:
	* هر روایت به گونه ای عمل می کند که مخاطب شاهد رخدادهایی باشد که از نظر زمانی و مکانی از او دورند.		* هر روایت به گونه ای عمل می کند که مخاطب شاهد رخدادهایی باشد که از نظر زمانی و مکانی از او دورند.

	در نهایت از دیدگاه تولان، روایت بازگویی اموری است که به لحاظ زمانی و مکانی از ما فاصله دارند. گوینده حاضر و ظاهرا به مخاطب و قصه نزدیک است، اما رخدادها غایب و دور هستند(تولان، ~~۱۳۸۳:~~ ۱۹-۶۱). بنابراین از نظر تولان، هر روایت دو جزء بنیادین دارد: یکی رویدادی که روایت می شود و دیگری گوینده ای که آن رویداد را بازگو می کند.		در نهایت از دیدگاه تولان، روایت بازگویی اموری است که به لحاظ زمانی و مکانی از ما فاصله دارند. گوینده حاضر و ظاهرا به مخاطب و قصه نزدیک است، اما رخدادها غایب و دور هستند.<ref>{{پک\|تولان، مایکل\|۱۳۸۶\|ک= روایت شناسی\|ص=۱۹-۶۱}}</ref>
			بنابراین از نظر تولان، هر روایت دو جزء بنیادین دارد: یکی رویدادی که روایت می شود و دیگری گوینده ای که آن رویداد را بازگو می کند.

	==پانویس==		==پانویس==

محمد ایذجی در ‏۱۹ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۶:۰۵

2022-03-10T06:05:54Z

نمایش تغییرات

محمد ایذجی: /* زاویه دید */

2022-03-09T11:18:28Z

زاویه دید

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۴۸
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	{{بلی}} '''زاویه دید اول شخص:'''		{{بلی}} '''زاویه دید اول شخص:'''

	در این دیدگاه راوی یکی از شخصیت های داستان است. در دیدگاه اول شخص یا متکلم وحده، داستان از قول یکی از شخصیت های آن روایت می شود، این شخصیت می تواند اصلی و یا فرعی باشد.این زاویه دید به دلایل روانشناسانه، مخاطب را با سهولت بیشتری در متن داستان فرو می‌برد، در واقع خواننده احساس می کند که یکی از اشخاص داستان در حال گفتگو و نقل داستانی برای اوست از این رو به این دیدگاه، دیدگاه درونی هم می گویند، طبیعت چنین شیوه‌ای از روایت ایجاب می کند، تا خواننده وقایع داستان را حتی اگر تا حدی غیر قابل باور باشند باورپذیر بینگارند، از سویی این عامل در افزودن صمیمیت داستان و تهییج حس همذات پنداری مخاطب کمک فراوانی می کند. ( مستور، ۱۳۷۹: ۴۲). غالبا این زاویه دید را قوی ترین نوع شمرده اند، زیرا همچون شاهدی مورد اعتماد می تواند حقیقت ماجرا را بیان دارد، معمولا راوی شخصیت اصلی داستان قرار می گیرد که با قدرت و نفوذ کامل در همه اموری که خود محور آن است احاطه و سلطه کامل دارد (فرزاد، ~~۱۳۸۰:~~ ۱۴۶).		در این دیدگاه راوی یکی از شخصیت های داستان است. در دیدگاه اول شخص یا متکلم وحده، داستان از قول یکی از شخصیت های آن روایت می شود، این شخصیت می تواند اصلی و یا فرعی باشد.این زاویه دید به دلایل روانشناسانه، مخاطب را با سهولت بیشتری در متن داستان فرو می‌برد، در واقع خواننده احساس می کند که یکی از اشخاص داستان در حال گفتگو و نقل داستانی برای اوست از این رو به این دیدگاه، دیدگاه درونی هم می گویند، طبیعت چنین شیوه‌ای از روایت ایجاب می کند، تا خواننده وقایع داستان را حتی اگر تا حدی غیر قابل باور باشند باورپذیر بینگارند، از سویی این عامل در افزودن صمیمیت داستان و تهییج حس همذات پنداری مخاطب کمک فراوانی می کند. ( مستور، ۱۳۷۹: ۴۲). غالبا این زاویه دید را قوی ترین نوع شمرده اند، زیرا همچون شاهدی مورد اعتماد می تواند حقیقت ماجرا را بیان دارد، معمولا راوی شخصیت اصلی داستان قرار می گیرد که با قدرت و نفوذ کامل در همه اموری که خود محور آن است احاطه و سلطه کامل دارد.<ref>{{پک\|فرزاد، عبدالحسین\|۱۳۸۸\|ک= درباره نقد ادبی\|ص= ۱۴۶}}</ref>


	نقادان معتقدند که هر چند زاویه دید اول شخص به وسیله شخصیت اصلی در انسجام داستان تأثیر مهمی دارد، اما خالی از عیب نیست، از محدودیت ها و اشکال های نقل داستان توسط شخصیت اصلی در زاویه دید اول شخص، می توان به موارد زیر اشاره کرد:		نقادان معتقدند که هر چند زاویه دید اول شخص به وسیله شخصیت اصلی در انسجام داستان تأثیر مهمی دارد، اما خالی از عیب نیست، از محدودیت ها و اشکال های نقل داستان توسط شخصیت اصلی در زاویه دید اول شخص، می توان به موارد زیر اشاره کرد:

محمد ایذجی در ‏۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۱۷

2022-03-09T11:17:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۴۷
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	{{بلی}} '''زاویه دید سوم شخص یا دانای کل:'''		{{بلی}} '''زاویه دید سوم شخص یا دانای کل:'''

	در این نوع از زاویه دید، نویسنده همه شخصیت ها را با ضمیر سوم شخص می آورد. مقصود از دانای كل در این دیدگاه، تعبیری محتوایی است و از نظر صوری به این دیدگاه، دیدگاه سوم شخص گفته می شود، علت این نامگذاری این است که راوی در خلال روایتش با ضمایر سوم شخص، به شخصیت های داستان رجوع می کند، در این شیوه از روایت، راوی همه چیز را که در مجموعه فضای داستان اتفاق می افتد را می داند، او گاه در تفسير و اظهار نظر درباره وقایع و اشخاص داستان مداخله می کند، درباره اشخاص داوری می کند، آنها را محکوم و یا تأیید می کند. به عبارت دیگر این راوی است که اعمال و رفتار و همه امور داستان را روایت می کند، او بر همه چیز آگاه است، او به راحتی می تواند به درون اندیشه شخصیت ها بخزد و آن چه را که در ذهن آنان می گذرد به ما گزارش دهد، غالب نویسندگان از این زاویه دید بهره می جویند زیرا در این مورد، دست نویسنده برای هر گونه حرکتی باز است و او می تواند در همه جا و در هر زمان که بخواهد حاضر باشد، در حقیقت راوی دانای کل، صفت مميزه اش این است که نویسنده ابتدا با چشم های همه جا بین مجهز به دوربین های برون نگرو درون نگر به جهان داستان می نگرد و سپس آنچه را که مایل است انتخاب می کند و به صورت تلخيص یاصحنه یا توصیف به خواننده گزارش می دهد(فرزاد، ۱۳۸۸: ۱۴۴).		در این نوع از زاویه دید، نویسنده همه شخصیت ها را با ضمیر سوم شخص می آورد. مقصود از دانای كل در این دیدگاه، تعبیری محتوایی است و از نظر صوری به این دیدگاه، دیدگاه سوم شخص گفته می شود، علت این نامگذاری این است که راوی در خلال روایتش با ضمایر سوم شخص، به شخصیت های داستان رجوع می کند، در این شیوه از روایت، راوی همه چیز را که در مجموعه فضای داستان اتفاق می افتد را می داند، او گاه در تفسير و اظهار نظر درباره وقایع و اشخاص داستان مداخله می کند، درباره اشخاص داوری می کند، آنها را محکوم و یا تأیید می کند. به عبارت دیگر این راوی است که اعمال و رفتار و همه امور داستان را روایت می کند، او بر همه چیز آگاه است، او به راحتی می تواند به درون اندیشه شخصیت ها بخزد و آن چه را که در ذهن آنان می گذرد به ما گزارش دهد، غالب نویسندگان از این زاویه دید بهره می جویند زیرا در این مورد، دست نویسنده برای هر گونه حرکتی باز است و او می تواند در همه جا و در هر زمان که بخواهد حاضر باشد، در حقیقت راوی دانای کل، صفت مميزه اش این است که نویسنده ابتدا با چشم های همه جا بین مجهز به دوربین های برون نگرو درون نگر به جهان داستان می نگرد و سپس آنچه را که مایل است انتخاب می کند و به صورت تلخيص یاصحنه یا توصیف به خواننده گزارش می دهد.<ref>{{پک\|فرزاد، عبدالحسین\|۱۳۸۸\|ک= درباره نقد ادبی\|ص= ۱۴۴}}</ref>
	بهره گیری از این نوع زاویه دید خالی از اشکال نیست، به خصوص که راوی داستان فقط آنچه را که شاهد یا شاهد های داستان دیده اند، نقل می‌کند و عقاید و نظریات خودش را در داستان دخالت نمی دهد و به توضیح آنچه در ذهن شخصیت های داستان می گذرد، نمی پردازد و به خواننده اجازه می دهد که خود از حوادث داستان، نتایج مورد نظر را بگیرد و در این صورت نویسنده ممکن است حکم دوربین فیلمبرداری را پیدا کند و البته دوربینی که فکر می کند و وقایع را انتخاب می کند.~~( میر صادقی،~~ ۱۳۷۶: ۳۹۲)		بهره گیری از این نوع زاویه دید خالی از اشکال نیست، به خصوص که راوی داستان فقط آنچه را که شاهد یا شاهد های داستان دیده اند، نقل می‌کند و عقاید و نظریات خودش را در داستان دخالت نمی دهد و به توضیح آنچه در ذهن شخصیت های داستان می گذرد، نمی پردازد و به خواننده اجازه می دهد که خود از حوادث داستان، نتایج مورد نظر را بگیرد و در این صورت نویسنده ممکن است حکم دوربین فیلمبرداری را پیدا کند و البته دوربینی که فکر می کند و وقایع را انتخاب می کند.<ref>{{پک\|میرصادقی\|۱۳۷۶\|ک= عناصر داستان\|ص= ۳۹۲}}</ref>


	{{بلی}} '''دیدگاه دانای کل محدود به ذهن:'''		{{بلی}} '''دیدگاه دانای کل محدود به ذهن:'''

	این دیدگاه، دیدگاهی نسبتا جدید در داستان نویسی است، نخستین بار هنری جیمز این دیدگاه را بسط و پرورش داد، او در این دیدگاه شخصیتی را به تعبير خودش به عنوان کانون و یا هسته اصلی آگاهی و اطلاع رسانی به مخاطب برمی گزیند و سپس شانه به شانه او در داستان حرکت می کند. در این شيوه راوی به جای حرکت در میان شخصیت ها، خود را محدود به یکی از اشخاص داستان می سازد و از دریچه نگاه او داستان را روایت می کند، در فرایند روایت به شيوه دانای کل محدود، مخاطب به شخصیت ها و وقایع داستان از صافی ذهن شخصیت کانونی می‌نگرد و به افکار و احساسات شخصيت كانونی از طریق راوی اشراف دارد (مستور، ۱۳۷۹~~: ۴۰-۳۹).~~ در حقیقت در این نوع روایتگری، نویسنده در پشت چهره یکی از شخصیت های داستان پنهان می‌شود و تمامی حوادث از دیدار بیان می شود و با احساس او همه چیز مورد داوری قرار می‌گیرد، در حقیقت همه شخصیت های دیگر داستان از دید این شخصیت معرفی می شوند.		این دیدگاه، دیدگاهی نسبتا جدید در داستان نویسی است، نخستین بار هنری جیمز این دیدگاه را بسط و پرورش داد، او در این دیدگاه شخصیتی را به تعبير خودش به عنوان کانون و یا هسته اصلی آگاهی و اطلاع رسانی به مخاطب برمی گزیند و سپس شانه به شانه او در داستان حرکت می کند. در این شيوه راوی به جای حرکت در میان شخصیت ها، خود را محدود به یکی از اشخاص داستان می سازد و از دریچه نگاه او داستان را روایت می کند، در فرایند روایت به شيوه دانای کل محدود، مخاطب به شخصیت ها و وقایع داستان از صافی ذهن شخصیت کانونی می‌نگرد و به افکار و احساسات شخصيت كانونی از طریق راوی اشراف دارد.<ref>{{پک\|مستور، مصطفی\|۱۳۷۹\|ک= مبانی داستان کوتاه\|ص= ۳۹و۴۰}}</ref>
			در حقیقت در این نوع روایتگری، نویسنده در پشت چهره یکی از شخصیت های داستان پنهان می‌شود و تمامی حوادث از دیدار بیان می شود و با احساس او همه چیز مورد داوری قرار می‌گیرد، در حقیقت همه شخصیت های دیگر داستان از دید این شخصیت معرفی می شوند.

	===تقسیم‌بندی‌های تاریخی روایت‌شناسی===		===تقسیم‌بندی‌های تاریخی روایت‌شناسی===
خط ۶۳:		خط ۶۵:
	* دوره ساختارگرا که در جست و جوی ساختار مشترک در متون است		* دوره ساختارگرا که در جست و جوی ساختار مشترک در متون است
	* دوره پساساختارگرا که در برگیرنده پژوهش های اخیر روایت شناسی است که از گرایش های انتقادی عصر حاضر متأثر است، فعالیتی میان رشته ای را رقم زده و از		* دوره پساساختارگرا که در برگیرنده پژوهش های اخیر روایت شناسی است که از گرایش های انتقادی عصر حاضر متأثر است، فعالیتی میان رشته ای را رقم زده و از
	روایت‌های ادبی صرف فراتر رفته است (مکاریک، ۱۳۸۵: ۱۴۸)		روایت‌های ادبی صرف فراتر رفته است.<ref>{{پک\|مکاریک، ایرنا\|۱۳۸۵\|ک=دانشنامه نظریه‌های ادبی معاصر \|ص= ۱۴۸}}</ref>


	در ادامه با بررسی هریک از این دوره، تعاریف و ویژگی‌های هریک را مرور و بررسی می‌کنیم.		در ادامه با بررسی هریک از این دوره، تعاریف و ویژگی‌های هریک را مرور و بررسی می‌کنیم.

محمد ایذجی در ‏۱۸ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۱۰

2022-03-09T11:10:31Z

نمایش تغییرات

محمد ایذجی: /* ولادیمیر پراپ: ریخت‌شناسی قصه‌های پریان */

2022-03-08T05:02:43Z

ولادیمیر پراپ: ریخت‌شناسی قصه‌های پریان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۳۲
خط ۹۳:		خط ۹۳:

	اساس کار پراپ، بررسی و طبقه بندی یک صد افسانه روسی، براساس قواعد صوری آنهاست، او روش خود را ریخت شناسی می نامد؛ اصطلاحی که از گیاه شناسی وام گرفته است و درباره آن چنين توضیح می دهد: در گیاه شناسی اصطلاح ريخت شناسی یعنی بررسی و شناخت اجزای تشکیل دهنده گیاه و ارتباط آنها با یکدیگر و با کل گیاه( پراپ، ۱۳۶۸: ۱۷). بنابراین به عقیده پراپ ریخت شناسی به معنای: توصيف قصه ها بر پایه اجزای سازه ای آنها و همبستگی این سازه ها، با یکدیگر و باكل قصه می باشد (همان، ۴۹).		اساس کار پراپ، بررسی و طبقه بندی یک صد افسانه روسی، براساس قواعد صوری آنهاست، او روش خود را ریخت شناسی می نامد؛ اصطلاحی که از گیاه شناسی وام گرفته است و درباره آن چنين توضیح می دهد: در گیاه شناسی اصطلاح ريخت شناسی یعنی بررسی و شناخت اجزای تشکیل دهنده گیاه و ارتباط آنها با یکدیگر و با کل گیاه( پراپ، ۱۳۶۸: ۱۷). بنابراین به عقیده پراپ ریخت شناسی به معنای: توصيف قصه ها بر پایه اجزای سازه ای آنها و همبستگی این سازه ها، با یکدیگر و باكل قصه می باشد (همان، ۴۹).
	پراپ، ضمن تلاش برای شناسایی عناصر پایدار و متغیر در مجموعه ای از صد حکایت پریان روسی به این اصل می رسد که هر چند پرسوناژهای یک حکایت متغيرند، کارکردهای آن ها در حکایت ها پایدار و محدود است؛ پراپ کارکرد را چنین توصیف کرده است: عمل یک شخصیت، که بر حسب میزان اهمیت آن در پیشبرد کنش تعریف می شود. او ضمن مقایسه پی در پی کارکردهای حکایت ها کشف کرد که جمع كل کار کردها هرگز از سی و یک تجاوز نمی کند، و در هر حکایت هر تعداد از این سی و یک کارکرد که وجود داشته باشد در هیچ کدام آنها همه سی و یک کارکرد وجود نداشت. این کارکردها همیشه به همان ترتیب می آیند. پس از موقعیت آغازین که در آن با نام اعضای یک خانواده آشنا می شویم یا قهرمان آینده معرفی می شود، حکایت آغاز می شود که شامل منتخبی از کارکردهایی، به ترتیب زیر است:		پراپ، ضمن تلاش برای شناسایی عناصر پایدار و متغیر در مجموعه ای از صد حکایت پریان روسی به این اصل می رسد که هر چند پرسوناژهای یک حکایت متغيرند، کارکردهای آن ها در حکایت ها پایدار و محدود است؛ پراپ کارکرد را چنین توصیف کرده است: عمل یک شخصیت، که بر حسب میزان اهمیت آن در پیشبرد کنش تعریف می شود. او ضمن مقایسه پی در پی کارکردهای حکایت ها کشف کرد که جمع كل کار کردها هرگز از سی و یک تجاوز نمی کند، و در هر حکایت هر تعداد از این سی و یک کارکرد که وجود داشته باشد در هیچ کدام آنها همه سی و یک کارکرد وجود نداشت. این کارکردها همیشه به همان ترتیب می آیند. پس از موقعیت آغازین که در آن با نام اعضای یک خانواده آشنا می شویم یا قهرمان آینده معرفی می شود، حکایت آغاز می شود که شامل منتخبی از کارکردهایی، به ترتیب زیر است:

	* یکی از اعضای خانواده، خانه را ترک می کند.		* یکی از اعضای خانواده، خانه را ترک می کند.

محمد ایذجی: /* زاویه دید */

2022-03-08T05:01:13Z

زاویه دید

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۳۱
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	درواقع در روایت چندین زاویه‌دید متفاوت وجود دارد که در ادامه به معرفی هریک از آن‌ها می‌پردازیم.		درواقع در روایت چندین زاویه‌دید متفاوت وجود دارد که در ادامه به معرفی هریک از آن‌ها می‌پردازیم.

	{{بلی}} زاویه دید اول شخص:		{{بلی}} '''زاویه دید اول شخص:'''

	در این دیدگاه راوی یکی از شخصیت های داستان است. در دیدگاه اول شخص یا متکلم وحده، داستان از قول یکی از شخصیت های آن روایت می شود، این شخصیت می تواند اصلی و یا فرعی باشد.این زاویه دید به دلایل روانشناسانه، مخاطب را با سهولت بیشتری در متن داستان فرو می‌برد، در واقع خواننده احساس می کند که یکی از اشخاص داستان در حال گفتگو و نقل داستانی برای اوست از این رو به این دیدگاه، دیدگاه درونی هم می گویند، طبیعت چنین شیوه‌ای از روایت ایجاب می کند، تا خواننده وقایع داستان را حتی اگر تا حدی غیر قابل باور باشند باورپذیر بینگارند، از سویی این عامل در افزودن صمیمیت داستان و تهییج حس همذات پنداری مخاطب کمک فراوانی می کند. ( مستور، ۱۳۷۹: ۴۲). غالبا این زاویه دید را قوی ترین نوع شمرده اند، زیرا همچون شاهدی مورد اعتماد می تواند حقیقت ماجرا را بیان دارد، معمولا راوی شخصیت اصلی داستان قرار می گیرد که با قدرت و نفوذ کامل در همه اموری که خود محور آن است احاطه و سلطه کامل دارد (فرزاد، ۱۳۸۰: ۱۴۶).		در این دیدگاه راوی یکی از شخصیت های داستان است. در دیدگاه اول شخص یا متکلم وحده، داستان از قول یکی از شخصیت های آن روایت می شود، این شخصیت می تواند اصلی و یا فرعی باشد.این زاویه دید به دلایل روانشناسانه، مخاطب را با سهولت بیشتری در متن داستان فرو می‌برد، در واقع خواننده احساس می کند که یکی از اشخاص داستان در حال گفتگو و نقل داستانی برای اوست از این رو به این دیدگاه، دیدگاه درونی هم می گویند، طبیعت چنین شیوه‌ای از روایت ایجاب می کند، تا خواننده وقایع داستان را حتی اگر تا حدی غیر قابل باور باشند باورپذیر بینگارند، از سویی این عامل در افزودن صمیمیت داستان و تهییج حس همذات پنداری مخاطب کمک فراوانی می کند. ( مستور، ۱۳۷۹: ۴۲). غالبا این زاویه دید را قوی ترین نوع شمرده اند، زیرا همچون شاهدی مورد اعتماد می تواند حقیقت ماجرا را بیان دارد، معمولا راوی شخصیت اصلی داستان قرار می گیرد که با قدرت و نفوذ کامل در همه اموری که خود محور آن است احاطه و سلطه کامل دارد (فرزاد، ۱۳۸۰: ۱۴۶).
خط ۴۲:		خط ۴۲:


	{{بلی}} زاویه دید سوم شخص یا دانای کل:		{{بلی}} '''زاویه دید سوم شخص یا دانای کل:'''

	در این نوع از زاویه دید، نویسنده همه شخصیت ها را با ضمیر سوم شخص می آورد. مقصود از دانای كل در این دیدگاه، تعبیری محتوایی است و از نظر صوری به این دیدگاه، دیدگاه سوم شخص گفته می شود، علت این نامگذاری این است که راوی در خلال روایتش با ضمایر سوم شخص، به شخصیت های داستان رجوع می کند، در این شیوه از روایت، راوی همه چیز را که در مجموعه فضای داستان اتفاق می افتد را می داند، او گاه در تفسير و اظهار نظر درباره وقایع و اشخاص داستان مداخله می کند، درباره اشخاص داوری می کند، آنها را محکوم و یا تأیید می کند. به عبارت دیگر این راوی است که اعمال و رفتار و همه امور داستان را روایت می کند، او بر همه چیز آگاه است، او به راحتی می تواند به درون اندیشه شخصیت ها بخزد و آن چه را که در ذهن آنان می گذرد به ما گزارش دهد، غالب نویسندگان از این زاویه دید بهره می جویند زیرا در این مورد، دست نویسنده برای هر گونه حرکتی باز است و او می تواند در همه جا و در هر زمان که بخواهد حاضر باشد، در حقیقت راوی دانای کل، صفت مميزه اش این است که نویسنده ابتدا با چشم های همه جا بین مجهز به دوربین های برون نگرو درون نگر به جهان داستان می نگرد و سپس آنچه را که مایل است انتخاب می کند و به صورت تلخيص یاصحنه یا توصیف به خواننده گزارش می دهد(فرزاد، ۱۳۸۸: ۱۴۴).		در این نوع از زاویه دید، نویسنده همه شخصیت ها را با ضمیر سوم شخص می آورد. مقصود از دانای كل در این دیدگاه، تعبیری محتوایی است و از نظر صوری به این دیدگاه، دیدگاه سوم شخص گفته می شود، علت این نامگذاری این است که راوی در خلال روایتش با ضمایر سوم شخص، به شخصیت های داستان رجوع می کند، در این شیوه از روایت، راوی همه چیز را که در مجموعه فضای داستان اتفاق می افتد را می داند، او گاه در تفسير و اظهار نظر درباره وقایع و اشخاص داستان مداخله می کند، درباره اشخاص داوری می کند، آنها را محکوم و یا تأیید می کند. به عبارت دیگر این راوی است که اعمال و رفتار و همه امور داستان را روایت می کند، او بر همه چیز آگاه است، او به راحتی می تواند به درون اندیشه شخصیت ها بخزد و آن چه را که در ذهن آنان می گذرد به ما گزارش دهد، غالب نویسندگان از این زاویه دید بهره می جویند زیرا در این مورد، دست نویسنده برای هر گونه حرکتی باز است و او می تواند در همه جا و در هر زمان که بخواهد حاضر باشد، در حقیقت راوی دانای کل، صفت مميزه اش این است که نویسنده ابتدا با چشم های همه جا بین مجهز به دوربین های برون نگرو درون نگر به جهان داستان می نگرد و سپس آنچه را که مایل است انتخاب می کند و به صورت تلخيص یاصحنه یا توصیف به خواننده گزارش می دهد(فرزاد، ۱۳۸۸: ۱۴۴).
	بهره گیری از این نوع زاویه دید خالی از اشکال نیست، به خصوص که راوی داستان فقط آنچه را که شاهد یا شاهد های داستان دیده اند، نقل می‌کند و عقاید و نظریات خودش را در داستان دخالت نمی دهد و به توضیح آنچه در ذهن شخصیت های داستان می گذرد، نمی پردازد و به خواننده اجازه می دهد که خود از حوادث داستان، نتایج مورد نظر را بگیرد و در این صورت نویسنده ممکن است حکم دوربین فیلمبرداری را پیدا کند و البته دوربینی که فکر می کند و وقایع را انتخاب می کند.( میر صادقی، ۱۳۷۶: ۳۹۲)		بهره گیری از این نوع زاویه دید خالی از اشکال نیست، به خصوص که راوی داستان فقط آنچه را که شاهد یا شاهد های داستان دیده اند، نقل می‌کند و عقاید و نظریات خودش را در داستان دخالت نمی دهد و به توضیح آنچه در ذهن شخصیت های داستان می گذرد، نمی پردازد و به خواننده اجازه می دهد که خود از حوادث داستان، نتایج مورد نظر را بگیرد و در این صورت نویسنده ممکن است حکم دوربین فیلمبرداری را پیدا کند و البته دوربینی که فکر می کند و وقایع را انتخاب می کند.( میر صادقی، ۱۳۷۶: ۳۹۲)

	{{بلی}} دیدگاه دانای کل محدود به ذهن:		{{بلی}} '''دیدگاه دانای کل محدود به ذهن:'''

	این دیدگاه، دیدگاهی نسبتا جدید در داستان نویسی است، نخستین بار هنری جیمز این دیدگاه را بسط و پرورش داد، او در این دیدگاه شخصیتی را به تعبير خودش به عنوان کانون و یا هسته اصلی آگاهی و اطلاع رسانی به مخاطب برمی گزیند و سپس شانه به شانه او در داستان حرکت می کند. در این شيوه راوی به جای حرکت در میان شخصیت ها، خود را محدود به یکی از اشخاص داستان می سازد و از دریچه نگاه او داستان را روایت می کند، در فرایند روایت به شيوه دانای کل محدود، مخاطب به شخصیت ها و وقایع داستان از صافی ذهن شخصیت کانونی می‌نگرد و به افکار و احساسات شخصيت كانونی از طریق راوی اشراف دارد (مستور، ۱۳۷۹: ۴۰-۳۹). در حقیقت در این نوع روایتگری، نویسنده در پشت چهره یکی از شخصیت های داستان پنهان می‌شود و تمامی حوادث از دیدار بیان می شود و با احساس او همه چیز مورد داوری قرار می‌گیرد، در حقیقت همه شخصیت های دیگر داستان از دید این شخصیت معرفی می شوند.		این دیدگاه، دیدگاهی نسبتا جدید در داستان نویسی است، نخستین بار هنری جیمز این دیدگاه را بسط و پرورش داد، او در این دیدگاه شخصیتی را به تعبير خودش به عنوان کانون و یا هسته اصلی آگاهی و اطلاع رسانی به مخاطب برمی گزیند و سپس شانه به شانه او در داستان حرکت می کند. در این شيوه راوی به جای حرکت در میان شخصیت ها، خود را محدود به یکی از اشخاص داستان می سازد و از دریچه نگاه او داستان را روایت می کند، در فرایند روایت به شيوه دانای کل محدود، مخاطب به شخصیت ها و وقایع داستان از صافی ذهن شخصیت کانونی می‌نگرد و به افکار و احساسات شخصيت كانونی از طریق راوی اشراف دارد (مستور، ۱۳۷۹: ۴۰-۳۹). در حقیقت در این نوع روایتگری، نویسنده در پشت چهره یکی از شخصیت های داستان پنهان می‌شود و تمامی حوادث از دیدار بیان می شود و با احساس او همه چیز مورد داوری قرار می‌گیرد، در حقیقت همه شخصیت های دیگر داستان از دید این شخصیت معرفی می شوند.


	===تقسیم‌بندی‌های تاریخی روایت‌شناسی===		===تقسیم‌بندی‌های تاریخی روایت‌شناسی===

محمد ایذجی در ‏۱۷ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۰۵:۰۰

2022-03-08T05:00:17Z

نمایش تغییرات

محمد ایذجی در ‏۱۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۲۱

2022-03-05T12:21:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۵۱
خط ۲:		خط ۲:
	******		******
	«روایت» قدمتی به درازای تاریخ دارد، انسان‌های نخستین شبانگاهان که در کنار آتش می‌نشستند، ماجراهای روز گذشته را برای همدیگر روایت می کردند؛ آنان در همین راستا با انواع ابزارها به روایت تصویری، حوادثی مانند شکار بر روی دیواره غارها می‌پرداختند. به گونه‌ای که تزوتان تودوروف اعتقاد دارد که روایت خود مبدأ زمان است. به این صورت انسان‌ها می توانند، جهان را در قالب روایت درک کنند و می توانند در قالب روایت درباره جهان بگویند( آسابرگر، ۱۳۸۰: ۲۴).		«روایت» قدمتی به درازای تاریخ دارد، انسان‌های نخستین شبانگاهان که در کنار آتش می‌نشستند، ماجراهای روز گذشته را برای همدیگر روایت می کردند؛ آنان در همین راستا با انواع ابزارها به روایت تصویری، حوادثی مانند شکار بر روی دیواره غارها می‌پرداختند. به گونه‌ای که تزوتان تودوروف اعتقاد دارد که روایت خود مبدأ زمان است. به این صورت انسان‌ها می توانند، جهان را در قالب روایت درک کنند و می توانند در قالب روایت درباره جهان بگویند( آسابرگر، ۱۳۸۰: ۲۴).
	در شکلی دیگر روایت معرف زنجیره‌ای از رخدادهاست که در زمان و مكان (فضا) واقع شده است. نه فقط در ادبیات که در دیگر پاره گفتارهای فرهنگی که ما را احاطه کرده اند با روایت رو به‌رو هستیم. بخشی از اهمیت روایت و شیفتگی ما به آن برخاسته از این امر است که روایت نه فقط در اشکال مختلف بیان فرهنگی، بلکه در الگوهای تجارب خود ما و همین طور بینش ما از زندگی نقش بنیادی ایفا می کند، برای مثال، گفتگوهای ما با دیگران حاوی قطعات روایی است، در واقع اغلب ما چیزی را که خود تجربه کرده‌ایم گزارش می‌کنیم. اغلب افکار ما شکلی روایی دارد، و حتی رؤیاهای ما مانند داستان هایی ناقص و آشفته است. انسان ها به تثبيت الگوهای روایی نیازی درونی دارند که این هم به تمایل ما به دیدن زندگی به شکل داستان وابسته است، یک خط سیر به لحاظ زمانی محدود از آغاز تا پایان و از تولد تا مرگ، که دوست داریم هر مرحله اش معنادار باشد و بتوانیم در چارچوب آن، انتخاب های خود را توجیه کنیم.		در شکلی دیگر روایت معرف زنجیره‌ای از رخدادهاست که در زمان و مكان (فضا) واقع شده است. نه فقط در ادبیات که در دیگر پاره گفتارهای فرهنگی که ما را احاطه کرده اند با روایت رو به‌رو هستیم. بخشی از اهمیت روایت و شیفتگی ما به آن برخاسته از این امر است که روایت نه فقط در اشکال مختلف بیان فرهنگی، بلکه در الگوهای تجارب خود ما و همین طور بینش ما از زندگی نقش بنیادی ایفا می کند، برای مثال، گفتگوهای ما با دیگران حاوی قطعات روایی است، در واقع اغلب ما چیزی را که خود تجربه کرده‌ایم گزارش می‌کنیم. اغلب افکار ما شکلی روایی دارد، و حتی رؤیاهای ما مانند داستان هایی ناقص و آشفته است. انسان ها به تثبيت الگوهای روایی نیازی درونی دارند که این هم به تمایل ما به دیدن زندگی به شکل داستان وابسته است، یک خط سیر به لحاظ زمانی محدود از آغاز تا پایان و از تولد تا مرگ، که دوست داریم هر مرحله اش معنادار باشد و بتوانیم در چارچوب آن، انتخاب های خود را توجیه کنیم.

	عناصر تشکیل دهنده روایت		عناصر تشکیل دهنده روایت

محمد ایذجی در ‏۱۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۲۱

2022-03-05T12:21:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۵۱
خط ۱:		خط ۱:
	«روایت» نوع بازگویی چیزهایی است که از نظر زمانی و مکانی دور هستند: درواقع به نوعی گوینده حاضر در اینجا قرار دارد و نزدیک به مخاطب است و قصه‌ای که مربوط به مکان و زمان دیگری است را بیان می‌کند. به گونه‌ای دیگر، روایت همیشه مستلزم وجود قصه، گوینده و مخاطب است. این سه رکن اساسی، پایه‌های اصلی وجود یک روایت هستند. با این حال در دوره‌های مختلف، منتقدان و نظریه‌پردازان با تاکید بر هریک از این سه عنصر، سبک‌ها و تعریف‌های متعددی از روایت ارائه داده‌اند.		«روایت» نوع بازگویی چیزهایی است که از نظر زمانی و مکانی دور هستند: درواقع به نوعی گوینده حاضر در اینجا قرار دارد و نزدیک به مخاطب است و قصه‌ای که مربوط به مکان و زمان دیگری است را بیان می‌کند. به گونه‌ای دیگر، روایت همیشه مستلزم وجود قصه، گوینده و مخاطب است. این سه رکن اساسی، پایه‌های اصلی وجود یک روایت هستند. با این حال در دوره‌های مختلف، منتقدان و نظریه‌پردازان با تاکید بر هریک از این سه عنصر، سبک‌ها و تعریف‌های متعددی از روایت ارائه داده‌اند.
	******		******
	«روایت» قدمتی به درازای تاریخ دارد، انسان‌های نخستین شبانگاهان که در کنار آتش می‌نشستند، ماجراهای روز گذشته را برای همدیگر روایت می کردند؛ آنان در همین راستا با انواع ابزارها به روایت تصویری، حوادثی مانند شکار بر روی دیواره غارها می‌پرداختند. به گونه‌ای که تزوتان تودوروف اعتقاد دارد که روایت خود مبدأ زمان است. به این صورت انسان‌ها می توانند، جهان را در قالب روایت درک کنند و می توانند در قالب روایت درباره جهان بگویند( آسابرگر، ۱۳۸۰: ۲۴).		«روایت» قدمتی به درازای تاریخ دارد، انسان‌های نخستین شبانگاهان که در کنار آتش می‌نشستند، ماجراهای روز گذشته را برای همدیگر روایت می کردند؛ آنان در همین راستا با انواع ابزارها به روایت تصویری، حوادثی مانند شکار بر روی دیواره غارها می‌پرداختند. به گونه‌ای که تزوتان تودوروف اعتقاد دارد که روایت خود مبدأ زمان است. به این صورت انسان‌ها می توانند، جهان را در قالب روایت درک کنند و می توانند در قالب روایت درباره جهان بگویند( آسابرگر، ۱۳۸۰: ۲۴).
	در شکلی دیگر روایت معرف زنجیره‌ای از رخدادهاست که در زمان و مكان (فضا) واقع شده است. نه فقط در ادبیات که در دیگر پاره گفتارهای فرهنگی که ما را احاطه کرده اند با روایت رو به‌رو هستیم. بخشی از اهمیت روایت و شیفتگی ما به آن برخاسته از این امر است که روایت نه فقط در اشکال مختلف بیان فرهنگی، بلکه در الگوهای تجارب خود ما و همین طور بینش ما از زندگی نقش بنیادی ایفا می کند، برای مثال، گفتگوهای ما با دیگران حاوی قطعات روایی است، در واقع اغلب ما چیزی را که خود تجربه کرده‌ایم گزارش می‌کنیم. اغلب افکار ما شکلی روایی دارد، و حتی رؤیاهای ما مانند داستان هایی ناقص و آشفته است. انسان ها به تثبيت الگوهای روایی نیازی درونی دارند که این هم به تمایل ما به دیدن زندگی به شکل داستان وابسته است، یک خط سیر به لحاظ زمانی محدود از آغاز تا پایان و از تولد تا مرگ، که دوست داریم هر مرحله اش معنادار باشد و بتوانیم در چارچوب آن، انتخاب های خود را توجیه کنیم.		در شکلی دیگر روایت معرف زنجیره‌ای از رخدادهاست که در زمان و مكان (فضا) واقع شده است. نه فقط در ادبیات که در دیگر پاره گفتارهای فرهنگی که ما را احاطه کرده اند با روایت رو به‌رو هستیم. بخشی از اهمیت روایت و شیفتگی ما به آن برخاسته از این امر است که روایت نه فقط در اشکال مختلف بیان فرهنگی، بلکه در الگوهای تجارب خود ما و همین طور بینش ما از زندگی نقش بنیادی ایفا می کند، برای مثال، گفتگوهای ما با دیگران حاوی قطعات روایی است، در واقع اغلب ما چیزی را که خود تجربه کرده‌ایم گزارش می‌کنیم. اغلب افکار ما شکلی روایی دارد، و حتی رؤیاهای ما مانند داستان هایی ناقص و آشفته است. انسان ها به تثبيت الگوهای روایی نیازی درونی دارند که این هم به تمایل ما به دیدن زندگی به شکل داستان وابسته است، یک خط سیر به لحاظ زمانی محدود از آغاز تا پایان و از تولد تا مرگ، که دوست داریم هر مرحله اش معنادار باشد و بتوانیم در چارچوب آن، انتخاب های خود را توجیه کنیم.

خط ۴۸:		خط ۴۸:
	دوره پیش ساختارگرا شامل آرای افلاطون و ارسطو		دوره پیش ساختارگرا شامل آرای افلاطون و ارسطو
	دوره ساختارگرا که در جست و جوی ساختار مشترک در متون است		دوره ساختارگرا که در جست و جوی ساختار مشترک در متون است
	دوره پساساختارگرا که در برگیرنده پژوهش های اخیر روایت شناسی است که از گرایش های انتقادی عصر حاضر متأثر است، فعالیتی میان رشته ای را رقم زده و از روایت‌های ادبی صرف فراتر رفته است (مکاریک، ۱۳۸۵: ۱۴۸)		دوره پساساختارگرا که در برگیرنده پژوهش های اخیر روایت شناسی است که از گرایش های انتقادی عصر حاضر متأثر است، فعالیتی میان رشته ای را رقم زده و از روایت‌های ادبی صرف فراتر رفته است (مکاریک، ۱۳۸۵: ۱۴۸)
	در ادامه با بررسی هریک از این دوره، تعاریف و ویژگی‌های هریک را مرور و بررسی می‌کنیم.		در ادامه با بررسی هریک از این دوره، تعاریف و ویژگی‌های هریک را مرور و بررسی می‌کنیم.