بهرام صادقی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی در ‏۱۸ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۳۰

2020-01-08T14:30:24Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۱۸ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۱۴

2020-01-08T12:14:52Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۱۷ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۱۵

2020-01-07T14:15:57Z

نمایش تغییرات

چری: /* هم‌دانشگاهی بهرام هم برایش اسم می‌گذاشت */

2019-06-09T21:24:00Z

هم‌دانشگاهی بهرام هم برایش اسم می‌گذاشت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۰:۵۴
خط ۱۵۰:		خط ۱۵۰:

	===هم‌دانشگاهی بهرام هم برایش اسم می‌گذاشت===		===هم‌دانشگاهی بهرام هم برایش اسم می‌گذاشت===
	{{گفتاورد تزیینی\|اکبر افسری ~~هم‌دوه‌ای~~ تعریف می‌کند:		{{گفتاورد تزیینی\|اکبر افسری تعریف می‌کند:
	«روزی به او گفتم بهرام تو چقدر «مذبذبی». این واژه عربی است و چیز بدی هم نیست... . بسیار ناراحت شد و گفت: آقا چرا توهین می‌کنی؟ معنی این کلمه را نمی‌دانست. دعوا را پیش آقای [[منوچهر بدیعی\|بدیعی]] بردیم. آقای بدیعی گفت آقا اینکه دعوا ندارد. المنجد عربی را نگاه می‌کنیم... . مقابل این واژه نوشته بود: المعلق فی الهواء... . وقتی این را دید آرام شد و گفت: نه، مثل‌اینکه چیز بدی هم نبود.»(۳۸)}}		«روزی به او گفتم بهرام تو چقدر «مذبذبی». این واژه عربی است و چیز بدی هم نیست... . بسیار ناراحت شد و گفت: آقا چرا توهین می‌کنی؟ معنی این کلمه را نمی‌دانست. دعوا را پیش آقای [[منوچهر بدیعی\|بدیعی]] بردیم. آقای بدیعی گفت آقا اینکه دعوا ندارد. المنجد عربی را نگاه می‌کنیم... . مقابل این واژه نوشته بود: المعلق فی الهواء... . وقتی این را دید آرام شد و گفت: نه، مثل‌اینکه چیز بدی هم نبود.»(۳۸)}}

چری در ‏۱۹ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۲۲

2019-06-09T21:22:40Z

نمایش تغییرات

چری در ‏۱۹ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۱۰

2019-06-09T21:10:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۰:۴۰
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	\| سال‌های نویسندگی = ۱۳۳۳تا۱۳۵۵		\| سال‌های نویسندگی = ۱۳۳۳تا۱۳۵۵
	\|سبک نوشتاری = شعر نیمایی و داستان کوتاه		\|سبک نوشتاری = شعر نیمایی و داستان کوتاه
	\|کتاب‌ها = ~~''فرار در راه است''، ''وسواس''،~~ ''[[ملکوت]]'' (داستان بلند)،{{سخ}}''[[سنگر و قمقمه‌های خالی]]'' (مجموعه داستان) ~~و...~~		\|کتاب‌ها = ''[[ملکوت]]'' (داستان بلند)،{{سخ}}''[[سنگر و قمقمه‌های خالی]]'' (مجموعه داستان)
	\|مقاله‌ها =		\|مقاله‌ها =
	\|نمایشنامه‌ها =		\|نمایشنامه‌ها =
	\|فیلم‌نامه‌ها =		\|فیلم‌نامه‌ها =
	\|~~دیوان~~ اشعار = ''پیام''، ''~~ظهور~~''، ''کولی‌ها'' و...		\|اشعار = ''پیام''، ''ظهر''، ''کولی‌ها''، ''از: لحظه‌های اشراق'' و ...
	\|تخلص =		\|تخلص =
	\|فیلم (های) ساخته‌ بر اساس اثر(ها)= '''«ملکوت»''' اثر خسرو هریتاش تولید سال ۱۳۵۵<ref>{{پک\|اصلانی\|ک= بهرام صادقی؛ بازمانده‌های غریبی‌آشنا\|ص=۱۱}}</ref>		\|فیلم (های) ساخته‌ بر اساس اثر(ها)= '''«ملکوت»''' اثر خسرو هریتاش تولید سال ۱۳۵۵<ref>{{پک\|اصلانی\|ک= بهرام صادقی؛ بازمانده‌های غریبی‌آشنا\|ص=۱۱}}</ref>
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	}}		}}

	'''بهرام صادقی''' ملقب به '''صهبا مقداری''' و '''ب.موزول'''، داستان‌نویس، شاعر و ~~نمایشنامه‌نوس و از چهره‌های مطرح جُنگ اصفهان~~ است که با داستان‌های کوتاهِ مجموعهٔ [[سنگر و قمقمه‌های خالی]] و داستان نیمه‌بلند [[ملکوت]] به‌شهرت رسید.		'''بهرام صادقی''' ملقب به '''صهبا مقداری''' و '''ب.موزول'''، داستان‌نویس، شاعر و نمایشنامه‌نویس ایرانی است که با داستان‌های کوتاهِ مجموعهٔ [[سنگر و قمقمه‌های خالی]] و داستان نیمه‌بلند [[ملکوت]] به‌شهرت رسید.
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
	صادقی از همان کودکی تحت تأثیر شعرخوانی‌های هرروزهٔ مادرش در جمع خانواده، از یک‌سو و مهاجرت به اصفهان و تحصیل در دبیرستان ادب از سوی دیگر، گرایش و کشش خاصی به شعر و داستان پیدا کرد و گام‌های محکمی در مسیر ادبیات برداشت که همکاری با هفته‌نامه‌های «امید ایران» و «روشنفکر» در سال‌های نوجوانی نمونه‌هایی از آن است.<ref>{{پک\|اصلانی\| \|ک= بهرام صادقی؛ بازمانده‌های غریبی‌آشنا\|ص=۳۲و۳۳}}</ref> توانایی‌اش در خلق متون آمیخته با طنز تلخ او را سرآمد داستان‌نویس عصر خود کرد و برایش امکان حضور در مجلات بنامی چون [[مجله سخن\|سخن]] و [[مجله صدف\| صدف]] و فردوسی به‌همراه آورد که فرصت‌های ارزشمندی بود برای همکاری با بزرگانی نظیر [[ابوالحسن نجفی]]، و... .{{سخ}}		صادقی از همان کودکی تحت تأثیر شعرخوانی‌های هرروزهٔ مادرش در جمع خانواده، از یک‌سو و مهاجرت به اصفهان و تحصیل در دبیرستان ادب از سوی دیگر، گرایش و کشش خاصی به شعر و داستان پیدا کرد و گام‌های محکمی در مسیر ادبیات برداشت که همکاری با هفته‌نامه‌های «امید ایران» و «روشنفکر» در سال‌های نوجوانی نمونه‌هایی از آن است.<ref>{{پک\|اصلانی\| \|ک= بهرام صادقی؛ بازمانده‌های غریبی‌آشنا\|ص=۳۲و۳۳}}</ref> توانایی‌اش در خلق متون آمیخته با طنز تلخ او را سرآمد داستان‌نویس عصر خود کرد و برایش امکان حضور در مجلات بنامی چون [[مجله سخن\|سخن]] و [[مجله صدف\| صدف]] و فردوسی به‌همراه آورد که فرصت‌های ارزشمندی بود برای همکاری با بزرگانی نظیر [[ابوالحسن نجفی]]، و... .{{سخ}}
خط ۱۳۸:		خط ۱۳۸:
	:در اواخر عمر، کسی را نمی‌دید و سپرده بود که هرکس به سراغش آمد بگویند از اینجا رفته است.		:در اواخر عمر، کسی را نمی‌دید و سپرده بود که هرکس به سراغش آمد بگویند از اینجا رفته است.
	محمد حقوقی تنها کسی از چهره‌های اهل قلم است که چند ماه قبل از مرگ او را دید. دیداری یک ساعت و نیمه که طی آن هیچ حرفی میان این دو رد و بدل نشد و فقط نگاه، زبان گویای آن دو بود.(۳۳)		محمد حقوقی تنها کسی از چهره‌های اهل قلم است که چند ماه قبل از مرگ او را دید. دیداری یک ساعت و نیمه که طی آن هیچ حرفی میان این دو رد و بدل نشد و فقط نگاه، زبان گویای آن دو بود.(۳۳)


	===داستانک‌های مربوط به مصاحبه‌ها، سخنرانی‌ها و حضور رادیو یا تلویزیون یا فضای مجازی همراه ارايه نمونه‌هایی از آن برای بخش شنیداری و تصویری===

طراوت بارانی در ‏۲ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۶:۰۵

2019-05-23T06:05:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ خرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۳۵
خط ۵۶:		خط ۵۶:

	==داستانک==		==داستانک==
	===~~گلی، نه ژیلا~~===		===گلی خوانده شد!===
	در اولین دیدار، بهرام یک جلد از کتاب '''[[سنگر و قمقمه‌های خالی]]''' را امضا کرد و به ژیلا هدیه داد. آن‌ها اسفند۱۳۵۵ ازدواج کردند. مراسم در باشگاه دانشگاه تهران بود و ماه عسل را بعد از عید نوروز به شیراز رفتند. از آن پس ژیلا با نام دلخواه بهرام، نامیده می‌شد: <span style="color:maroon">'''''«گُلی»'''''</span><noinclude>		در اولین دیدار، بهرام یک جلد از کتاب '''[[سنگر و قمقمه‌های خالی]]''' را امضا کرد و به ژیلا هدیه داد. آن‌ها اسفند۱۳۵۵ ازدواج کردند. مراسم در باشگاه دانشگاه تهران بود و ماه عسل را بعد از عید نوروز به شیراز رفتند. از آن پس ژیلا با نام دلخواه بهرام، نامیده می‌شد: <span style="color:maroon">'''''«گُلی»'''''</span><noinclude>
	{{سخ}}بهرام در زندگی مشترک، همچون همیشه صبور و آرام بود. شاید چند سال بعد از مرگ بهرام بود که همسرش یک روز اتفاقی شعری را یافت. شعری که برای گُلی سروده بود و شاید رنج‌نامه‌ای از یک نویسندهٔ تنها و مظلوم.(۳۲)		{{سخ}}بهرام در زندگی مشترک، همچون همیشه صبور و آرام بود. شاید چند سال بعد از مرگ بهرام بود که همسرش یک روز اتفاقی شعری را یافت. شعری که برای گُلی سروده بود و شاید رنج‌نامه‌ای از یک نویسندهٔ تنها و مظلوم.(۳۲)
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	===بهرام و شباهتش به آنتوان چخوف===		===بهرام و شباهتش به آنتوان چخوف===
	همگونی‌های زندگی اجتماعی و طنزپردازی‌های بهرام صادقی یادآور زندگی و آثار آنتوان چخوف نویسنده شهیر روس است. هر دوی اینان پزشک بودند که برای خدمت پزشکی به روستاها و شهرک‌های دورافتاده رفتند و تلاش کردند به مردم نیازمند و بیمار کمک کنند. هر دویشان نیز داستان‌نویس و طنزپردازی برجسته بودند و هر دوی اینان بر اثر بیماری و بی‌توجهی به تندرستی خویش درگذشتند. بااینکه آوازه کارهای انبوه چخوف مرزهای روسیه را درنوردید و از او چهره‌ای جهانی و برتر ساخت؛ ولی نام بهرام صادقی حتی برای محافل ادبی داخل کشور نیز چندان شناخته نبود. امروز را نمی‌دانم و البته تفاوتی نیز میان محیط زندگی چخوف و صادقی نیز مشهود بود.<ref name=''خالق ملکوت''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://ir.voanews.com/a/bahram-sadeghi-08-01-2010-113139334/150442.html\|عنوان=یادی از خالق ملکوت در زادروزش}}</ref>		همگونی‌های زندگی اجتماعی و طنزپردازی‌های بهرام صادقی یادآور زندگی و آثار آنتوان چخوف نویسنده شهیر روس است. هر دوی اینان پزشک بودند که برای خدمت پزشکی به روستاها و شهرک‌های دورافتاده رفتند و تلاش کردند به مردم نیازمند و بیمار کمک کنند. هر دویشان نیز داستان‌نویس و طنزپردازی برجسته بودند و هر دوی اینان بر اثر بیماری و بی‌توجهی به تندرستی خویش درگذشتند. بااینکه آوازه کارهای انبوه چخوف مرزهای روسیه را درنوردید و از او چهره‌ای جهانی و برتر ساخت؛ ولی نام بهرام صادقی حتی برای محافل ادبی داخل کشور نیز چندان شناخته نبود. امروز را نمی‌دانم و البته تفاوتی نیز میان محیط زندگی چخوف و صادقی نیز مشهود بود.<ref name=''خالق ملکوت''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://ir.voanews.com/a/bahram-sadeghi-08-01-2010-113139334/150442.html\|عنوان=یادی از خالق ملکوت در زادروزش}}</ref>

	~~===جوجوجیتسویش که بود===~~
	بهرام صادقی که در سال ۱۳۵۵ داستان «وعده دیدار با جوجوجیتسو»ش را در صفحهٔ فرهنگی روزنامه کیهان به‌چاپ رسانده بود تا دلبستگی عامه به آمدن ناجی را به داستان آورد، درحقیقت همان منجی‌ای که در این داستان جز فریب و وعده هیچ نیست، سرانجام پس از انقلاب گفته بود: «جوجوجیتسو بالاخره آمد.»<ref name=''خالق ملکوت''/>

	===مرکز ثقل دوستان===		===مرکز ثقل دوستان===

طراوت بارانی در ‏۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۵۷

2019-05-21T08:57:39Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۳۴

2019-05-14T05:34:36Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی: ویرایش طراوت بارانی (بحث) به آخرین تغییری که چری انجام داده بود واگردانده شد

2019-05-06T11:45:05Z

ویرایش طراوت بارانی (بحث) به آخرین تغییری که چری انجام داده بود واگردانده شد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۱۵
خط ۹۷:		خط ۹۷:
	بهرام صادقی دقیقاً پنج ماه قبل از خودکشی منوچهر فاتحی، نامه‌ای به او می‌نویسد که در آن به رابطه‌اش با فاتحی پایان می‌دهد. شاید این نامه دلیلی برای عذاب وجدان صادقی در خودکشی منوچهر فاتحی باشد؛ هرچند که گویا رابطهٔ این دو کاملاً قطع نمی‌شود و اتفاقاً منوچهر چند ساعت قبل از خودکشی به بهرام صادقی گفته بود که من دیگر خسته شده‌ام. امشب کار را تمام می‌کنم. بهرام موضوع را جدی نمی‌گیرد؛ اما فردا صبح مقابل دانشکده هرچه انتظار او را می‌کشد، فاتحی نمی‌آید.		بهرام صادقی دقیقاً پنج ماه قبل از خودکشی منوچهر فاتحی، نامه‌ای به او می‌نویسد که در آن به رابطه‌اش با فاتحی پایان می‌دهد. شاید این نامه دلیلی برای عذاب وجدان صادقی در خودکشی منوچهر فاتحی باشد؛ هرچند که گویا رابطهٔ این دو کاملاً قطع نمی‌شود و اتفاقاً منوچهر چند ساعت قبل از خودکشی به بهرام صادقی گفته بود که من دیگر خسته شده‌ام. امشب کار را تمام می‌کنم. بهرام موضوع را جدی نمی‌گیرد؛ اما فردا صبح مقابل دانشکده هرچه انتظار او را می‌کشد، فاتحی نمی‌آید.

	====برشی از نامه بهرام برای ~~[[منوچهر فاتحی\|منوچهر]]ش~~====		====برشی از نامه بهرام برای منوچهرش====
	<font color=purple>{{گفتاورد تزیینی\|''آقای فاتحی قبلاً می‌خواستم این نامه یا نظیر آن را لااقل در اصفهان یا در روزی که قصد رفتن به اصفهان را دارید به شما تقدیم کنم؛ اما به جهاتی مصصم شدم این کار را در اولین فرصت از چند روزی که به عمر امتحان‌ها و این ماه نامیمون باقی مانده است انجام بدهم. چون در تصمیمی که گرفته‌ام راسخ و پابرجا هستم...، سعی می‌کنم هرچه مختصرتر بنویسم... . مقصد این است که من پس از مدتی تفکر که شاید از یکی دو هفته تجاوز کند و سبک‌وسنگین‌کردن کلیهٔ جوانب امر و با درنظرگرفتن تمام علل و ادله و نتایج حاصله تصمیم گرفتم تجدید نظر عمیق و تعیین‌کننده‌ای در مشی زندگی خصوصی و عمومی خودم بنمایم... . شاید سؤال کنید این تغییر و انحراف در چه جهت و چه منظوری است؟ شکی نیست که این موضوع امری است خصوصی و من می‌توانم از دادن جواب سرباز زنم؛ اما ازآنجاکه ما روزگاری مشترکاً به آرمان‌های واحدی دلبستگی داشته‌ایم یا شاید این طور به‌نظر می‌آمده که دلبستگی داریم، می‌توانم به شما به‌عنوان یک ناظر دقیق خارجی فعلی که زمانی همدم شبانه‌روزی و دوست من بوده و به دیگر رفقایم که آن‌ها را نیز در خیال خود تا سرحد آشنایانی چند پایین آورده‌ام اطمینان بدهم که این تغییر و انحراف به‌هیچ‌وجه در جهت ابتذال یا مادیات یا روی‌آوردن به قیود و سنن و قوانین بورژوازی و از این قبیل نیست...؛ اما طبیعی است که این دگرگونی معنوی که شاید بتوانم لغت مذهبی را البته به‌معنایی کاملاً جدا یا بهتر بگویم ایمانی نیرومند و پرکشش و بدیع به آن اطلاق کنم در زندگی روزمره و حیوانی و احمقانهٔ من هم اثر می‌کند و از نتایج اولیهٔ این تأثیر قطع روابط یا تحدید روابطم با اطرافیان و آشنایان است که بی‌آنکه خود بخواهم یا در این امر مصر باشم، گویی احساس می‌کنم «باید» انجام بگیرد... . دوستی من و شما را مخصوصاً این اواخر قشر کثیف، مهوع، خسته‌کننده و وقیحانه‌ای از بی‌اعتمادی‌ها، بی‌صفایی‌ها، نالوطی‌گری‌ها، دروغ‌ها، حسادت‌ها، تهمت‌ها، تنگ‌نظری‌ها، نشناختگی‌ها، توقعات بیجا، تکرار مکررات، روابط کاملاً اجباری و مبتنی‌بر شرم و حیا و وظیفه و عمل متقابل و از این قبیل که هرکدام به‌تنهایی قادر است دوستی و شخصیت و نیروی معنوی و روحی و قوهٔ درک و احساس آدم را به لجن بکشد فراگرفته بود و مخصوصاً این مسئله که محیط کار ما و مقتضیات زندگی ما باعث شده بود که ما دو نفر مجبور باشیم یا احساس کنیم که مجبوریم یا به‌هرحال چون نتیجه در هر صورت یکی است جریان زندگی و دوستی ما طوری ترتیب یافته بود که تقریباً نه‌تنها اغلب اوقات بلکه همیشه باهم بودیم و در این مدت‌های دراز در همان قشر کثیف و مهوع و احمقانه غوطه می‌خوردیم و مثل بیچارگانی که در مرداب یا لجن غرق بشوند، دائم پایین‌تر می‌رفتیم، نحوهٔ روابط ما را هرچه بی‌نتیجه‌تر و بی‌خاصیت‌تر و مرده‌تر کرده بود. من نمی‌خواهم اکنون که با شما یک دوره‌ای را پشت سرمی‌گذارم به تجزیه و تحلیل قدرت‌ها یا ضعف‌های خودم و شما بپردازم؛ زیرا دلم می‌خواهد در این دم آخر به خوبی و خوشی از هم جدا شویم؛ اما مخصوصاً این نکته را تذکر می‌دهم، چون حتم دارم که فقط در همین یک بار و الان است که شما آن را جدی حساب می‌کنید... برای من پرداختن به ادبیات حتی ضروری‌تر از نفس‌کشیدن و غذاخوردن است و چون چنین است نمی‌توانم با کسانی یا محیط‌هایی که منکر این احساس درونی من باشند یا آن را نفی یا انکار کنند یا طرد و تخطئه کنند یا حتی وضع بی‌تفاوتی داشته باشند، به‌سر ببرم و متأسفانه شخص شما و دوستی چندین‌سالهٔ شما و محیط خاصی که از این دوستی، رفتار، کردار، روابط مداوم و مستمر ما دو نفر و مخصوصاً ما دو نفر پدید آمد، دارای همان مختصاتی شد که در بالا گفتم... . شب سه‌شنبه ۲۴خرداد۱۳۳۹'' (۲۸)}}</font>		<font color=purple>{{گفتاورد تزیینی\|''آقای فاتحی قبلاً می‌خواستم این نامه یا نظیر آن را لااقل در اصفهان یا در روزی که قصد رفتن به اصفهان را دارید به شما تقدیم کنم؛ اما به جهاتی مصصم شدم این کار را در اولین فرصت از چند روزی که به عمر امتحان‌ها و این ماه نامیمون باقی مانده است انجام بدهم. چون در تصمیمی که گرفته‌ام راسخ و پابرجا هستم...، سعی می‌کنم هرچه مختصرتر بنویسم... . مقصد این است که من پس از مدتی تفکر که شاید از یکی دو هفته تجاوز کند و سبک‌وسنگین‌کردن کلیهٔ جوانب امر و با درنظرگرفتن تمام علل و ادله و نتایج حاصله تصمیم گرفتم تجدید نظر عمیق و تعیین‌کننده‌ای در مشی زندگی خصوصی و عمومی خودم بنمایم... . شاید سؤال کنید این تغییر و انحراف در چه جهت و چه منظوری است؟ شکی نیست که این موضوع امری است خصوصی و من می‌توانم از دادن جواب سرباز زنم؛ اما ازآنجاکه ما روزگاری مشترکاً به آرمان‌های واحدی دلبستگی داشته‌ایم یا شاید این طور به‌نظر می‌آمده که دلبستگی داریم، می‌توانم به شما به‌عنوان یک ناظر دقیق خارجی فعلی که زمانی همدم شبانه‌روزی و دوست من بوده و به دیگر رفقایم که آن‌ها را نیز در خیال خود تا سرحد آشنایانی چند پایین آورده‌ام اطمینان بدهم که این تغییر و انحراف به‌هیچ‌وجه در جهت ابتذال یا مادیات یا روی‌آوردن به قیود و سنن و قوانین بورژوازی و از این قبیل نیست...؛ اما طبیعی است که این دگرگونی معنوی که شاید بتوانم لغت مذهبی را البته به‌معنایی کاملاً جدا یا بهتر بگویم ایمانی نیرومند و پرکشش و بدیع به آن اطلاق کنم در زندگی روزمره و حیوانی و احمقانهٔ من هم اثر می‌کند و از نتایج اولیهٔ این تأثیر قطع روابط یا تحدید روابطم با اطرافیان و آشنایان است که بی‌آنکه خود بخواهم یا در این امر مصر باشم، گویی احساس می‌کنم «باید» انجام بگیرد... . دوستی من و شما را مخصوصاً این اواخر قشر کثیف، مهوع، خسته‌کننده و وقیحانه‌ای از بی‌اعتمادی‌ها، بی‌صفایی‌ها، نالوطی‌گری‌ها، دروغ‌ها، حسادت‌ها، تهمت‌ها، تنگ‌نظری‌ها، نشناختگی‌ها، توقعات بیجا، تکرار مکررات، روابط کاملاً اجباری و مبتنی‌بر شرم و حیا و وظیفه و عمل متقابل و از این قبیل که هرکدام به‌تنهایی قادر است دوستی و شخصیت و نیروی معنوی و روحی و قوهٔ درک و احساس آدم را به لجن بکشد فراگرفته بود و مخصوصاً این مسئله که محیط کار ما و مقتضیات زندگی ما باعث شده بود که ما دو نفر مجبور باشیم یا احساس کنیم که مجبوریم یا به‌هرحال چون نتیجه در هر صورت یکی است جریان زندگی و دوستی ما طوری ترتیب یافته بود که تقریباً نه‌تنها اغلب اوقات بلکه همیشه باهم بودیم و در این مدت‌های دراز در همان قشر کثیف و مهوع و احمقانه غوطه می‌خوردیم و مثل بیچارگانی که در مرداب یا لجن غرق بشوند، دائم پایین‌تر می‌رفتیم، نحوهٔ روابط ما را هرچه بی‌نتیجه‌تر و بی‌خاصیت‌تر و مرده‌تر کرده بود. من نمی‌خواهم اکنون که با شما یک دوره‌ای را پشت سرمی‌گذارم به تجزیه و تحلیل قدرت‌ها یا ضعف‌های خودم و شما بپردازم؛ زیرا دلم می‌خواهد در این دم آخر به خوبی و خوشی از هم جدا شویم؛ اما مخصوصاً این نکته را تذکر می‌دهم، چون حتم دارم که فقط در همین یک بار و الان است که شما آن را جدی حساب می‌کنید... برای من پرداختن به ادبیات حتی ضروری‌تر از نفس‌کشیدن و غذاخوردن است و چون چنین است نمی‌توانم با کسانی یا محیط‌هایی که منکر این احساس درونی من باشند یا آن را نفی یا انکار کنند یا طرد و تخطئه کنند یا حتی وضع بی‌تفاوتی داشته باشند، به‌سر ببرم و متأسفانه شخص شما و دوستی چندین‌سالهٔ شما و محیط خاصی که از این دوستی، رفتار، کردار، روابط مداوم و مستمر ما دو نفر و مخصوصاً ما دو نفر پدید آمد، دارای همان مختصاتی شد که در بالا گفتم... . شب سه‌شنبه ۲۴خرداد۱۳۳۹'' (۲۸)}}</font>