ادبیات اقلیمی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

کاوالنتی در ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۴۵

2020-09-21T09:45:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۱۵
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	در واقع به نوعی چرخشی که وستفال مدنظر دارد نوعی گذار از مدرنیسم به پسامدرنیسم نیز محسوب می‌شود. فضا که در تعریف مدرن خود به فهمِ خطی از زمان منتهی می‌شد حال تبدیل به مفهومی چندخطی شده است. چنین است که علاوه بر تأکیدِ این نسبی بودن، مسئله تفاوت و تنوع را نیز همراه خود دارد. این چنین از نگاه وستفال، این نوع نگاه، فضاهای بازنمایی شده‌ی رسمی را به چالش می‌کشد و نگاهی عمیق به حاشیه‌ها دارد. وستفال در ادامه، به بحث مهم درک فضا و بازنمایی فضا می‌پردازد. از نظر او، فضا به دو بخش تخیلی و واقعی تقسیم می‌شود. اما از دیدگاه او، امر تخیلی هیچگاه به صورت کامل از امر واقعی مجزا نیست. وستفال معتقد است فضا، محصول نمادین و چرخش اندیشه است. این چنین هنگامی که ما به مطالعه آثار ادبیات اقلیمی نیز می‌پردازیم. برای مثال داستان «چرا دریا طوفانی شد» از صادق چوبک، به درک پیوسته و در هم تنیده‌ای از فضای جنوب و دریا می‌رسیم. اما با این حال نوعی در هم آمیختگی فضای تخیلی نویسنده و فضای واقعی جنوب در اثر وجود دارد. وستفال تاکید دارد که ما به سادگی نمی‌توانیم این دو را از یکدیگر جدا سازیم. همچنان که توصیف صادق چوبک از دریا و جنوب واقعی است توصیف منیرو روانی پور در اهل غرق(که رمانی با ویژگی‌های رئالیسم جادویی است).فضای تخیلی و فضای واقعی آن چنان در یکدیگر فرو رفته اند که گاهی تمایز گذاشتن بین آنها ناممکن است به همین دلیل وظیفه منتقد کاوش در همین درهم‌تنیدگی و برهم کنش دائمی است.<ref>{{پک\|وستفال\|۲۰۰۱\|ک= نقد جغرافیایی: فضاهای واقعی و تخیلی/داستانی\|ص=۵}}</ref>{{سخ}}		در واقع به نوعی چرخشی که وستفال مدنظر دارد نوعی گذار از مدرنیسم به پسامدرنیسم نیز محسوب می‌شود. فضا که در تعریف مدرن خود به فهمِ خطی از زمان منتهی می‌شد حال تبدیل به مفهومی چندخطی شده است. چنین است که علاوه بر تأکیدِ این نسبی بودن، مسئله تفاوت و تنوع را نیز همراه خود دارد. این چنین از نگاه وستفال، این نوع نگاه، فضاهای بازنمایی شده‌ی رسمی را به چالش می‌کشد و نگاهی عمیق به حاشیه‌ها دارد. وستفال در ادامه، به بحث مهم درک فضا و بازنمایی فضا می‌پردازد. از نظر او، فضا به دو بخش تخیلی و واقعی تقسیم می‌شود. اما از دیدگاه او، امر تخیلی هیچگاه به صورت کامل از امر واقعی مجزا نیست. وستفال معتقد است فضا، محصول نمادین و چرخش اندیشه است. این چنین هنگامی که ما به مطالعه آثار ادبیات اقلیمی نیز می‌پردازیم. برای مثال داستان «چرا دریا طوفانی شد» از صادق چوبک، به درک پیوسته و در هم تنیده‌ای از فضای جنوب و دریا می‌رسیم. اما با این حال نوعی در هم آمیختگی فضای تخیلی نویسنده و فضای واقعی جنوب در اثر وجود دارد. وستفال تاکید دارد که ما به سادگی نمی‌توانیم این دو را از یکدیگر جدا سازیم. همچنان که توصیف صادق چوبک از دریا و جنوب واقعی است توصیف منیرو روانی پور در اهل غرق(که رمانی با ویژگی‌های رئالیسم جادویی است).فضای تخیلی و فضای واقعی آن چنان در یکدیگر فرو رفته اند که گاهی تمایز گذاشتن بین آنها ناممکن است به همین دلیل وظیفه منتقد کاوش در همین درهم‌تنیدگی و برهم کنش دائمی است.<ref>{{پک\|وستفال\|۲۰۰۱\|ک= نقد جغرافیایی: فضاهای واقعی و تخیلی/داستانی\|ص=۵}}</ref>{{سخ}}
	در اینجا وستفال به مؤلفه چندکانونگی در آثار ادبی تأکید دارد. به نوعی تکوین نقد جفرافیایی در مسیر فکری وستفال، ابتدا از نوعی رویکرد زمین محور در ادبیات و مطالعات فرهنگی سرچشمه می‌گیرد. به این معنا که یک مکان خاص می‌تواند همچون نقطه‌ای کانونی برای تنوعی از رویکرد‌های انتقادی به شمار برود. به بیان دیگر، با تمرکز بر یک مکان خاص می‌توان گره گاهی را برای تلاقی دیدگاه‌های متفاوت به همان مکان خاص فراهم کرد. همچنان او در مطالعاتش درباره شهرهای مدیترانه‌ای به تصاویر متنوعی می‌نگرد که یک مکان چندوجهی ممکن می‌سازد. «این تصاویر متعدد، در شکل‌های مختلف نمایان می‌شوند که از اسطوره‌پردازی تا داستان‌های مدرن، آثار تاریخی، بروشورهای توریستی و همه این انواع بازنمایی‌ها را در برمی‌گیرند. این‌ها همه با هم تصویری تکثرگرا را از مکانی واحد ترسیم می‌کنند. به این ترتیب گویی فهم ما از یک مکان خاص بیش از همه به واسطه تجربه‌های شخصی‌مان از آن مکان و نیز به واسطه مطالعه تجارب دیگران از آن مکان تعیین می‌شود.<ref>{{پک\|وستفال\|۲۰۰۱\|ک= نقد جغرافیایی: فضاهای واقعی و تخیلی/داستانی\|ص=۶}}</ref>		در اینجا وستفال به مؤلفه چندکانونگی در آثار ادبی تأکید دارد. به نوعی تکوین نقد جفرافیایی در مسیر فکری وستفال، ابتدا از نوعی رویکرد زمین محور در ادبیات و مطالعات فرهنگی سرچشمه می‌گیرد. به این معنا که یک مکان خاص می‌تواند همچون نقطه‌ای کانونی برای تنوعی از رویکرد‌های انتقادی به شمار برود. به بیان دیگر، با تمرکز بر یک مکان خاص می‌توان گره گاهی را برای تلاقی دیدگاه‌های متفاوت به همان مکان خاص فراهم کرد. همچنان او در مطالعاتش درباره شهرهای مدیترانه‌ای به تصاویر متنوعی می‌نگرد که یک مکان چندوجهی ممکن می‌سازد. «این تصاویر متعدد، در شکل‌های مختلف نمایان می‌شوند که از اسطوره‌پردازی تا داستان‌های مدرن، آثار تاریخی، بروشورهای توریستی و همه این انواع بازنمایی‌ها را در برمی‌گیرند. این‌ها همه با هم تصویری تکثرگرا را از مکانی واحد ترسیم می‌کنند. به این ترتیب گویی فهم ما از یک مکان خاص بیش از همه به واسطه تجربه‌های شخصی‌مان از آن مکان و نیز به واسطه مطالعه تجارب دیگران از آن مکان تعیین می‌شود.<ref>{{پک\|وستفال\|۲۰۰۱\|ک= نقد جغرافیایی: فضاهای واقعی و تخیلی/داستانی\|ص=۶}}</ref>
			[[پرونده:Map1.JPG\|300px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نقشه‌نگاری ادبی'''</center>]]
	==مولفه‌های نقد جغرافیایی از دیدگاه وستفال==		==مولفه‌های نقد جغرافیایی از دیدگاه وستفال==
	*چندکانوگی: در این مؤلفه، منتقد سعی می‌کند از زوایا و رویکرد های مختلف به یک مکان نگاه کند. برای مثال توصیف دریا در داستان «چرا دریا توفانی شد» از صادق چوبک و «اهل غرق» از منیرو روانی پور.		*چندکانوگی: در این مؤلفه، منتقد سعی می‌کند از زوایا و رویکرد های مختلف به یک مکان نگاه کند. برای مثال توصیف دریا در داستان «چرا دریا توفانی شد» از صادق چوبک و «اهل غرق» از منیرو روانی پور.
خط ۶۲:		خط ۶۲:
	*لایه‌نگاری: وستفال در این مؤلفه تاکید دارد که به جای آنکه فضا را تک سطحی ببنیم، می‌توانیم لایه ها و چینه‌های مختلف عمودی در زمان‌های مختلف را نیز مشاهده کنیم. درواقع او می‌گوید که در این لایه‌های مختلف با حافظه و تاریخ های مختلف روبرو هستیم. برای مثال بررسی شهر تهران از آثار ادبی مشروطه تا زمان حاضر.		*لایه‌نگاری: وستفال در این مؤلفه تاکید دارد که به جای آنکه فضا را تک سطحی ببنیم، می‌توانیم لایه ها و چینه‌های مختلف عمودی در زمان‌های مختلف را نیز مشاهده کنیم. درواقع او می‌گوید که در این لایه‌های مختلف با حافظه و تاریخ های مختلف روبرو هستیم. برای مثال بررسی شهر تهران از آثار ادبی مشروطه تا زمان حاضر.
	*بینامتنیت: در این مولفه، وستفال مانند پساساختگرایان معتقد است که درک ما از یک فضا و مکان، از متون دیگر ایجاد شده است و رابطه عمیقی میان آثار ادبی وجود دارد.		*بینامتنیت: در این مولفه، وستفال مانند پساساختگرایان معتقد است که درک ما از یک فضا و مکان، از متون دیگر ایجاد شده است و رابطه عمیقی میان آثار ادبی وجود دارد.
			[[پرونده:Tehranmap.JPG\|400px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نقشه ادبی تهران'''</center>]]


خط ۱۰۰:		خط ۱۰۱:
	او به بررسی داستان هایی می‌پردازد که با مشخصه های مشترک و هماهنگ و در پیوند با یک اقليم خاص و متناسب با خاستگاه نویسندگان آن ها و تأثیری که از محیط اقلیمی شان پذیرفته اند. از نظر وی، همین گونه تأثیرات از محیط اقلیمی و بازتاب آن در داستان ها ، سبب اشتراک میان آثار چند نویسنده هم‌اقلیم با یکدیگر و در عین حال به تمایز با آثار نویسندگان دیگر اقليم ها شده است.{{سخ}}		او به بررسی داستان هایی می‌پردازد که با مشخصه های مشترک و هماهنگ و در پیوند با یک اقليم خاص و متناسب با خاستگاه نویسندگان آن ها و تأثیری که از محیط اقلیمی شان پذیرفته اند. از نظر وی، همین گونه تأثیرات از محیط اقلیمی و بازتاب آن در داستان ها ، سبب اشتراک میان آثار چند نویسنده هم‌اقلیم با یکدیگر و در عین حال به تمایز با آثار نویسندگان دیگر اقليم ها شده است.{{سخ}}
	صادقی شپهر با تمرکز بر روی ويژگی‌های و مشترکات پیونددهنده در داستان‌های اقلیمی، از دسته‌بندی نویسندگان با تکیه صرف بر جغرافیای اقلیمی و زادگاه نویسنده می‌پرهیزد. در واقع او، تمرکز خود را بر خود آثار می‌گذارد.{{سخ}}		صادقی شپهر با تمرکز بر روی ويژگی‌های و مشترکات پیونددهنده در داستان‌های اقلیمی، از دسته‌بندی نویسندگان با تکیه صرف بر جغرافیای اقلیمی و زادگاه نویسنده می‌پرهیزد. در واقع او، تمرکز خود را بر خود آثار می‌گذارد.{{سخ}}
			[[پرونده:Map3.JPG\|500px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''جغرافیای ادبی ایران'''</center>]]
	تقسیم‌بندی او در زمینه ادبیات و داستان‌نویسی اقلیمی، از دیگر منتقدان دقیق‌تر و جامع‌تر است. وی پنج اقلیم برای داستان‌نویسی ایران مشخص می‌کند و به بسط ویژگی‌های آن‌ها می‌پردازد:		تقسیم‌بندی او در زمینه ادبیات و داستان‌نویسی اقلیمی، از دیگر منتقدان دقیق‌تر و جامع‌تر است. وی پنج اقلیم برای داستان‌نویسی ایران مشخص می‌کند و به بسط ویژگی‌های آن‌ها می‌پردازد:
	==حوزه داستان‌نویس اقلیمی شمال==		==حوزه داستان‌نویس اقلیمی شمال==

کاوالنتی در ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۲۹

2020-09-21T09:29:12Z

کاوالنتی در ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۲۵

2020-09-21T09:25:20Z

نمایش تغییرات

کاوالنتی در ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۳۸

2020-09-21T08:38:25Z

کاوالنتی در ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۳۷

2020-09-21T08:37:09Z

نمایش تغییرات

کاوالنتی در ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۲۷

2020-09-21T08:27:23Z

نمایش تغییرات

کاوالنتی در ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۰۸:۱۸

2020-09-21T08:18:01Z

نمایش تغییرات

کاوالنتی در ‏۲۸ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۷:۵۳

2020-09-18T17:53:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
	حوزه '''ادبیات اقلیمی'''، به مجموعه آثار ادبی اطلاق می‌شود که نمایانگر فرهنگ و معتقدات مردمی، آداب و رسوم و ویژگی‌های محیط طبیعی و بومی باشند. همان‌طور که در ترکیب واژگانی این عبارت، کلمه«اقلیم» اشاره به منطقه و ناحیه‌ای خاص با آب‌ و هوا و طبیعت بومی ویژه‌ای دارد(مصاحب، ۱۳۸۱، جلد اول: ۱۸۴) پس می‌توان ادبیات اقلیمی را از منظر جغرافیایی، مجموعه آثار ادبی نامید که مکانی خاص را توصیف می‌کنند.<ref>{{پک\|مصاحب\|۱۳۸۱\|ک= دایرة‌المعارف فارسی\|ص=۱۸۴}}</ref>		حوزه '''ادبیات اقلیمی'''، به مجموعه آثار ادبی اطلاق می‌شود که نمایانگر فرهنگ و معتقدات مردمی، آداب و رسوم و ویژگی‌های محیط طبیعی و بومی باشند. همان‌طور که در ترکیب واژگانی این عبارت، کلمه«اقلیم» اشاره به منطقه و ناحیه‌ای خاص با آب‌ و هوا و طبیعت بومی ویژه‌ای دارد.<ref>{{پک\|مصاحب\|۱۳۸۱\|ک= دایرة‌المعارف فارسی\|ص=۱۸۴}}</ref> پس می‌توان ادبیات اقلیمی را از منظر جغرافیایی، مجموعه آثار ادبی نامید که مکانی خاص را توصیف می‌کنند.
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
	===اصطلاحات و تعاریف: ادبیات اقلیمی زیر ذره‌بین===		===اصطلاحات و تعاریف: ادبیات اقلیمی زیر ذره‌بین===

کاوالنتی: صفحه‌ای تازه حاوی «حوزه '''ادبیات اقلیمی'''، به مجموعه آثار ادبی اطلاق می‌شود که نمایانگر فرهنگ و...» ایجاد کرد

2020-09-18T17:52:09Z

صفحه‌ای تازه حاوی «حوزه '''ادبیات اقلیمی'''، به مجموعه آثار ادبی اطلاق می‌شود که نمایانگر فرهنگ و...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

حوزه '''ادبیات اقلیمی'''، به مجموعه آثار ادبی اطلاق می‌شود که نمایانگر فرهنگ و معتقدات مردمی، آداب و رسوم و ویژگی‌های محیط طبیعی و بومی باشند. همان‌طور که در ترکیب واژگانی این عبارت، کلمه«اقلیم» اشاره به منطقه و ناحیه‌ای خاص با آب‌ و هوا و طبیعت بومی ویژه‌ای دارد(مصاحب، ۱۳۸۱، جلد اول: ۱۸۴) پس می‌توان ادبیات اقلیمی را از منظر جغرافیایی، مجموعه آثار ادبی نامید که مکانی خاص را توصیف می‌کنند.<ref>{{پک|مصاحب|۱۳۸۱|ک= دایرة‌المعارف فارسی|ص=۱۸۴}}</ref>
<center>* * * * *</center>
===اصطلاحات و تعاریف: ادبیات اقلیمی زیر ذره‌بین===
مارتین گری در تعریف ادبیات و رمان اقلیمی می‌نویسد: ادبیات اقلیمی، ادبیاتی است که تأکیدش بر جغرافیا، آداب و رسوم و گفتار محل خاصی است و درباره آن محل، بیشتر توضیح جدی می‌دهد تا اطلاعات پیش زمینه‌ای صرف.<ref>{{پک|گری|۱۳۸۲|ک= فرهنگ اصطلاحات ادبی|ص=۲۷۲}}</ref>
همچنین می‌توان این تعریف بهرام مقدادی را نیز به آن اضافه کرد:
رمان(و ادبیات) محلی از بعد فضا اهمیت دارد و از آنِ مکان خاصی است اما این وابستگی مکانی، صرفاٌ متضمن انعکاس رنگ و رویی محلی نیست بلکه زمینه، گفتار و آداب محلی وسیله‌ای جهت نمایش بهتر رفتار و کردار شخصیت‌ها، نحوه تفکر و مجموعه احساسات آنهاست.<ref>{{پک|مقدادی|۱۳۷۸|ک= فرهنگ اصطلاحات نقد ادبی|ص=۲۶۷}}</ref>
این چنین ادبیات اقلیمی، آثار ادبی را شامل می‌شود که با مردم‌شناسی همراه باشند. درواقع آثاری که به بازتاب نحوه زندگی مردمان ناحیه‌ای خاص و ارتباط آنها با محیط بپردازد. چنان‌که اصطلاح دیگری در زبان انگلیسی برای ادبیات اقلیمی به کار می‌رود، local color writing (نوشته محلی) است و در تعریف آن آمده:
ادبیات(و نوشتاری) است که در صحنه و زمینه آن، غالباً آداب و رسوم و سنت‌ها، لهجه‌ و گفتار محلی، پوشش‌ها، فولکلور و حتی شیوه‌های تفکر و احساسات مردم یک منطقه نشان داده می‌شود به گونه‌ای که این عناصر بومی، متمایز و مشخص کننده یک اقلیم خاص است.<ref>{{پک|آبرامز|۱۹۹۳|ک= فرهنگ اصطلاحات ادبی|ص=۲۷۲}}</ref>)
در این میان، برخی از منتقدین تفاوتی میان ادبیات ناحیه‌ای و ادبیات محلی قائل می‌شوند. از نظر آنان، رمان(و ادبیات) ناحیه‌ای، رمانی(و ادبیاتی) است که به کیفیت و مختصات جغرافیایی بومی و ناحیه‌ای وفادار بماند و بر محیط و قلمرو خاصی تمرکز یابد، در این نوع رمان‌ها(و ادبیات) توجه بسیار به توصیفات و خصوصیات بومی و ناحیه‌ی از جمله لباس پوشیدن و صحبت کردن و آداب و رسوم می‌شود و این خصوصیات به عنوان پایه و اساس داستان کارکرد دارد.<ref>{{پک|میرصادقی و ذوالقدر|۱۳۷۷|ک= واژه‌نامه هنر داستان‌نویسی|ص=۱۴۷}}</ref>
رمان(و ادبیات) محلی مشابه رمان(و ادبیات) ناحیه است جز اینکه توصیفات و مختصات محلی و بومی در این رمان‌ها(و ادبیات) صوری و ظاهری است و جنبه تزئینی و آرایشی دارد و پایه و اساس آن را تشکیل نمی‌دهد بلکه به عنوان سندیت و صحت داستان به کار گرفته می‌شود.
<ref>{{پک|میرصادقی|۱۳۸۲|ک= ادبیات داستانس|ص=۴۶۷}}</ref>
در صورت کلی اما شباهت‌های این تعاریف، بیشتر از تفاوت‌های آن‌هاست. چنان که در تعریف کامل و مفصل می‌توان ادبیات اقلیمی را چنین تعریف کرد:
داستانی است که به سبب بازتاب گسترده عناصر اقلیمی و محیطی به دو شکل تزیینی و پویا در طی حوادث و ماجراها کاملاً رنگ بومی دارد و متعلق به منطقه ای خاص و متمایز از دیگر مناطق است. این عناصر بومی مشترک و تمایز بخش عبارتند از: فرهنگ مردم؛ شامل معتقدات و باورها و آداب و رسوم، مشاغل و حرفه ها، شكل معماری منطقه، خوراک ها، پوشش ها و زبان محلی (واژه های بومی، لهجه و ساختار بومی زبان، ترانه ها و سرودهای عامیانه)، شیوة معیشتی و اقتصادی و تولیدی، مکان ها و مناطقی بومی ، طبیعت بومی، صور خیال اقلیمی و جنبش ها و تحولات سیاسی و اجتماعی منطقه.
از آنجایی این اقلیم‌گرایی در ادبیات معاصر ایران، بیشتر در آثار منثور و داستانی دیده می‌شود به همین دلیل ما تمرکز خود را بر ادبیات داستانی معاصر ایران می‌گذاریم.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۵۹
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	از آنجایی این اقلیم‌گرایی در ادبیات معاصر ایران، بیشتر در آثار منثور و داستانی دیده می‌شود به همین دلیل ما تمرکز خود را بر ادبیات داستانی معاصر ایران می‌گذاریم.{{سخ}}		از آنجایی این اقلیم‌گرایی در ادبیات معاصر ایران، بیشتر در آثار منثور و داستانی دیده می‌شود به همین دلیل ما تمرکز خود را بر ادبیات داستانی معاصر ایران می‌گذاریم.{{سخ}}

	===ادبیات اقلیمی در داستان‌نویسی ایران: از تاریخ تا جغرافیا==		===ادبیات اقلیمی در داستان‌نویسی ایران: از تاریخ تا جغرافیا===

	==نمودار تاریخی: داستان‌نویسی اقلیمی ایران از رئالیسم اجتماعی تا رئالیسم جادویی==		==نمودار تاریخی: داستان‌نویسی اقلیمی ایران از رئالیسم اجتماعی تا رئالیسم جادویی==
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	داستان اقلیم‌گرا دهه۱۳۶۰ نیز گرفتار همین بلایا است. اما چون بحث تجدد و چگونگی نفوذ آن در جامعه سنتی ایران از بحث‌های اساسی روزگار ما است، نویسنده-بیش از پیش- به جامعه بومی به مثابه جامعه‌ای عقب‌مانده‌ای می‌نگرد که در اثر برخورد با جلوه‌های تجدد سرگشته است؛ و این سرگشتگی ناشی از زیست همزمان سنت‌های عجیب گذشته در کنار باور‌های امروزی را عمدتاٌ در قالبی رئالیستی-جادویی بازنماید. ویژگی عمده‌ای که اقلیم‌گرایان این دوره را از پیشینیان جدا می‌کند، جایگزینی تخیل به جای مستندنگاری است. هدف نویسنده اقلیم‌گرا از سفر به منطقه، نه ارائه گزارشی انتقادی از وضع زیست بومیان، بلکه راواره کردن منطقه با راه‌گشایی به درون باورهای افسانه‌ی آنها است. منطقه ناشناخته جغرافیایی به منطقه‌ای در ذهن بدل می‌شود و زمان و مکان رنگی ماوراالطبیعی می‌یابند. تب و تاب راه یافتن به درون مردم و شناخت مناطق پرت‌افتاده، که در دهه۱۳۴۰ عمده‌ترین دلمشغولی نویسندگان بود، به نوعی خودنگری و جستجوی ریشه‌ها و علت فروریزی روحی-اجتماعی تبدیل می‌شود.<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳۷۷\|ک= صدسال داستان‌نویسی\|ص=۸۲۹}}</ref>		داستان اقلیم‌گرا دهه۱۳۶۰ نیز گرفتار همین بلایا است. اما چون بحث تجدد و چگونگی نفوذ آن در جامعه سنتی ایران از بحث‌های اساسی روزگار ما است، نویسنده-بیش از پیش- به جامعه بومی به مثابه جامعه‌ای عقب‌مانده‌ای می‌نگرد که در اثر برخورد با جلوه‌های تجدد سرگشته است؛ و این سرگشتگی ناشی از زیست همزمان سنت‌های عجیب گذشته در کنار باور‌های امروزی را عمدتاٌ در قالبی رئالیستی-جادویی بازنماید. ویژگی عمده‌ای که اقلیم‌گرایان این دوره را از پیشینیان جدا می‌کند، جایگزینی تخیل به جای مستندنگاری است. هدف نویسنده اقلیم‌گرا از سفر به منطقه، نه ارائه گزارشی انتقادی از وضع زیست بومیان، بلکه راواره کردن منطقه با راه‌گشایی به درون باورهای افسانه‌ی آنها است. منطقه ناشناخته جغرافیایی به منطقه‌ای در ذهن بدل می‌شود و زمان و مکان رنگی ماوراالطبیعی می‌یابند. تب و تاب راه یافتن به درون مردم و شناخت مناطق پرت‌افتاده، که در دهه۱۳۴۰ عمده‌ترین دلمشغولی نویسندگان بود، به نوعی خودنگری و جستجوی ریشه‌ها و علت فروریزی روحی-اجتماعی تبدیل می‌شود.<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳۷۷\|ک= صدسال داستان‌نویسی\|ص=۸۲۹}}</ref>

	==علل گرایش به داستان های اقلیمی و روستایی در دهه‌های سی و چهل شمسی ایران~~{{سخ}}~~==		==علل گرایش به داستان های اقلیمی و روستایی در دهه‌های سی و چهل شمسی ایران==
	*زادگاه بومی: بیشتر این نویسندگان ، خود روستا زاده بودند و با مسائل و مشکلات روستا آشنایی کامل داشتند و مسائل مربوط را در آثار خود نشان می‌دادند.{{سخ}}		*زادگاه بومی: بیشتر این نویسندگان ، خود روستا زاده بودند و با مسائل و مشکلات روستا آشنایی کامل داشتند و مسائل مربوط را در آثار خود نشان می‌دادند.{{سخ}}
	*سفرها و زندگی موقت در روستاها:برخی دیگر از اقلیمی نويسان، معلمان سپاهی دانش بودند که به روستاها اعزام شده بودند. ایشان در برخورد با محیط تازه و عجیب و بکر روستا، شیفته آن شدند و شروع به نوشتن و یادداشت برداری از آداب و سنن و معتقدات مردمان آنجا کردند.{{سخ}}		*سفرها و زندگی موقت در روستاها:برخی دیگر از اقلیمی نويسان، معلمان سپاهی دانش بودند که به روستاها اعزام شده بودند. ایشان در برخورد با محیط تازه و عجیب و بکر روستا، شیفته آن شدند و شروع به نوشتن و یادداشت برداری از آداب و سنن و معتقدات مردمان آنجا کردند.{{سخ}}
خط ۱۱۱:		خط ۱۱۱:
	*اقلیم دریایی: با نویسندگانی چون: نسیم خاکسار، صادق چوبک در داستان کوتاه «چرا دریا طوفانی شده بود» و رمان تنگسیر، عظیم خلیلی، عدانان غریفی، منوچهر آتشی و محمود دولت‌آبادی در داستان «با شبیرو»		*اقلیم دریایی: با نویسندگانی چون: نسیم خاکسار، صادق چوبک در داستان کوتاه «چرا دریا طوفانی شده بود» و رمان تنگسیر، عظیم خلیلی، عدانان غریفی، منوچهر آتشی و محمود دولت‌آبادی در داستان «با شبیرو»
	*اقلیم روستایی: که خود به سه بخش با ویژگی‌ها و نویسندگانی خاص آن تقسیم می‌شود:{{سخ}}		*اقلیم روستایی: که خود به سه بخش با ویژگی‌ها و نویسندگانی خاص آن تقسیم می‌شود:{{سخ}}
	- روستاهای بختیاری و ایلیات‌نشین خوزستان: با نویسندگانی چون بهرام حیدری، منوچهر شفیانی، پرویز زاهدی و حفیض الله ممبینی		الف: روستاهای بختیاری و ایلیات‌نشین خوزستان: با نویسندگانی چون بهرام حیدری، منوچهر شفیانی، پرویز زاهدی و حفیض الله ممبینی{{سخ}}
	- روستاهای فارس: امین فقیری و صادق همایونی		ب: روستاهای فارس: امین فقیری و صادق همایونی{{سخ}}
	- روستاهای ساحلی خلیج‌فارس: غلامحسین سادعی در داستان «ترس و لرز»{{سخ}}		ج: روستاهای ساحلی خلیج‌فارس: غلامحسین سادعی در داستان «ترس و لرز»{{سخ}}
	در داستان های جنوبی با مسائلی چون ازدحام کارگران و بیکاران در مراکز صنعتی اعتصاب های کارگری و صنفی، تردد کشتی ها و لنج ها در دریا با جاشوهایی که شب ها و روزهای پیاپی روی دریا هستند، قاچاق مسافر و کالا و تعقیب و گریزهای روی دریاء صید و جدال صیادان با کوسه ها و جانوران دریایی، حضور خارجی ها در مراکز نفتی و صنعتی، نخلستان ها و بیابان های سوزان، نابودی طبیعت بومی و نخلستان ها و سر برآوردن کارخانه ها و پالایشگاها به جای آنها و فقر و آوارگی بومیان مواجه هستیم. حتی عنصر بومی دریا با آنکه در هر دو اقليم شمال و جنوب حضور دارد اما کار کردی کاملاً متفاوت در داستان های این دو منطقه یافته است؛ چنانکه دریا در داستان های شمالی غالبا محل درگیری و نزاع صیادان با گشتی‌های شیلات است و بیشتر نقشی تزیینی و توصیفی در زمینه داستان ها دارد اما در داستان های جنوبی، دریا منبع رزق بومیان، محل آمد و رفت کشتی های تجاری، نفتکش ها، جاشوها و مسافران و کارگران مهاجر به کشورهای عربی و نیز میدان قاچاق کالا و مسافر و درگیری و نزاع با نیروهای دولتی است و این‌ها همگی به سبب موقعیت خاص منطقه جنوب است که باعث این همه تنوع شده است.{{سخ}}		در داستان های جنوبی با مسائلی چون ازدحام کارگران و بیکاران در مراکز صنعتی اعتصاب های کارگری و صنفی، تردد کشتی ها و لنج ها در دریا با جاشوهایی که شب ها و روزهای پیاپی روی دریا هستند، قاچاق مسافر و کالا و تعقیب و گریزهای روی دریاء صید و جدال صیادان با کوسه ها و جانوران دریایی، حضور خارجی ها در مراکز نفتی و صنعتی، نخلستان ها و بیابان های سوزان، نابودی طبیعت بومی و نخلستان ها و سر برآوردن کارخانه ها و پالایشگاها به جای آنها و فقر و آوارگی بومیان مواجه هستیم. حتی عنصر بومی دریا با آنکه در هر دو اقليم شمال و جنوب حضور دارد اما کار کردی کاملاً متفاوت در داستان های این دو منطقه یافته است؛ چنانکه دریا در داستان های شمالی غالبا محل درگیری و نزاع صیادان با گشتی‌های شیلات است و بیشتر نقشی تزیینی و توصیفی در زمینه داستان ها دارد اما در داستان های جنوبی، دریا منبع رزق بومیان، محل آمد و رفت کشتی های تجاری، نفتکش ها، جاشوها و مسافران و کارگران مهاجر به کشورهای عربی و نیز میدان قاچاق کالا و مسافر و درگیری و نزاع با نیروهای دولتی است و این‌ها همگی به سبب موقعیت خاص منطقه جنوب است که باعث این همه تنوع شده است.{{سخ}}
	مهم ترین مشخصه داستان های روستایی جنوبی هم، تحسر نوستالوژیک بر نابودی و از یاد رفتن اصالت‌ها، سنت ها، قصه ها و دلاوری های ایلیات و تأکید بر قفر، سادگی و خشونت موجود در زندگی دهقانان روستاهای فارس و کرمان و نیز کاوش و نمایش پنهان ترین زوایای زندگی بومیان روستاهای ساحلی و باورهای بدوی آنان است.		مهم ترین مشخصه داستان های روستایی جنوبی هم، تحسر نوستالوژیک بر نابودی و از یاد رفتن اصالت‌ها، سنت ها، قصه ها و دلاوری های ایلیات و تأکید بر قفر، سادگی و خشونت موجود در زندگی دهقانان روستاهای فارس و کرمان و نیز کاوش و نمایش پنهان ترین زوایای زندگی بومیان روستاهای ساحلی و باورهای بدوی آنان است.