آنک پاریس - تاریخچهٔ نسخه‌ها

ذرّه در ‏۲۳ خرداد ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۰۸

2021-06-13T11:08:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ خرداد ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۳۸
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	آنک!... پاریس به قلم میرجلال‌الدین کزازی در سال ۱۳۹۶، در دهمین دورهٔ [[جایزهٔ ادبی جلال آل احمد]]، برندهٔ جایزهٔ بهترین کتاب در بخش مستندنگاری شد.		آنک!... پاریس به قلم میرجلال‌الدین کزازی در سال ۱۳۹۶، در دهمین دورهٔ [[جایزهٔ ادبی جلال آل احمد]]، برندهٔ جایزهٔ بهترین کتاب در بخش مستندنگاری شد.
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
	نویسنده به خواست خانه فرهنگ ایران در پاریس ~~از سویی~~ و از سوی دیگر یکی از شهرداری‌های پاریس، به این شهر رفت تا دربارهٔ نوروز و رازها و آیین‌های آن سخنرانی کند. یک سخنرانی برای فرهیختگان و دانشگاهیان پاریسی انجام ~~گرفته~~ که به زبان فرانسوی ~~بوده~~ و یک سخنرانی هم برای ایرانیان باشنده در پاریس که به زبان پارسی انجام ~~شده است~~. چند نشست و دیدار و سخنرانی دیگر هم بیرون از برنامه پیش آمد که گزارش این سفر در کتاب آمده است.		نویسنده از سویی به خواست خانه فرهنگ ایران در پاریس و از سوی دیگر یکی از شهرداری‌های پاریس، به این شهر رفت تا دربارهٔ نوروز و رازها و آیین‌های آن سخنرانی کند. یک سخنرانی برای فرهیختگان و دانشگاهیان پاریسی انجام گرفت که به زبان فرانسوی بود و یک سخنرانی هم برای ایرانیان باشنده در پاریس که به زبان پارسی انجام شد. چند نشست و دیدار و سخنرانی دیگر هم بیرون از برنامه پیش آمد که گزارش این سفر در کتاب آمده است.
	[[پرونده:Kazazi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>''''''</center>]]		[[پرونده:Kazazi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>''''''</center>]]
	==برای آنانی‌که کتاب را نخوانده‌اند==		==برای آنانی‌که کتاب را نخوانده‌اند==
	روزنگارهای سفر پاریس - باره، نگاره، تنواره، آنک پاریس : هنر را، شکرپاره، یا در نام نیک کوتاه شدهٔ آن: آنک پاریس!، گزارش سفری است به پاریس که در واپسین سه شنبه سال ۱۳۹۴، آغاز گرفته است و در نخستین سه شنبه سال ۱۳۹۵، فرجام یافته است. آنک پاریس پنجمین است در این گونه گزارشها. این سفر حدود یک هفته طول کشید.		روزنگارهای سفر پاریس - باره، نگاره، تنواره، آنک پاریس: هنر را، شکرپاره، یا در نام نیک کوتاه شدهٔ آن: آنک پاریس!، گزارش سفری است به پاریس که در واپسین سه شنبه سال ۱۳۹۴، آغاز گرفته است و در نخستین سه شنبه سال ۱۳۹۵، فرجام یافته است. آنک!... پاریس پنجمین است در این گونه گزارشها. این سفر حدود یک هفته طول کشید.

	===گذری در کتاب===		===گذری در کتاب===
	<span style="color:SeaGreen">'''من چندان در قهوه، نوشا نیستم و در قهوه‌شناسی، ویژه‌دان و آگاه نه. اگر این‌گونه از قهوه را بیشتر سپارش می‌دهم و می‌نوشم، بیش به پاسِ رنگ و ریختِ آن است تا مزه و چگونگیِ آن. آمیزه‌ٔ سپیدی و سیاهی در آن، مرا خوش می‌افتد: آن کلاه بلند سپید که بر تن تیره‌فام و روان قهوه نهاده شده است. گوییا آن‌کس که نخست‌بار، این‌گونه از قهوه را کاپوچینو نامیده است، نامنده‌ای باریک‌بین و پندارْپرور و خوشْ‌سرشت بوده است؛ ...... این کلاه و بالاپوش آن را کشیشان و راهبان ترسا بر سر می‌نهاده‌اند و بر تن می‌کرده‌اند. بر این پایه، کاپوچینو، از ان روی نام این گونه از قهوه شده است که در فنجان، به راهبی می‌ماند که آن کلاه ویژهٔ آیینی را بر سر نهاده است...... شاید من این قهوه را، از آن روی خوش می‌دارم که هر زمان آن را می‌بینم، مرا فریادِ بیتی از چامهٔ ترسایی خاقانی می‌آورد.... <ref>{{پک\|کزازی\|۱۳۹۵\|ک= آنک پاریس\|ص= ۱۳-۱۵}}</ref>. '''		<span style="color:SeaGreen">'''من چندان در قهوه، نوشا نیستم و در قهوه‌شناسی، ویژه‌دان و آگاه نه. اگر این‌گونه از قهوه را بیشتر سپارش می‌دهم و می‌نوشم، بیش به پاسِ رنگ و ریختِ آن است تا مزه و چگونگیِ آن. آمیزه‌ٔ سپیدی و سیاهی در آن، مرا خوش می‌افتد: آن کلاه بلند سپید که بر تن تیره‌فام و روان قهوه نهاده شده است. گوییا آن‌کس که نخست‌بار، این‌گونه از قهوه را کاپوچینو نامیده است، نامنده‌ای باریک‌بین و پندارْپرور و خوشْ‌سرشت بوده است؛ ...... این کلاه و بالاپوش آن را کشیشان و راهبان ترسا بر سر می‌نهاده‌اند و بر تن می‌کرده‌اند. بر این پایه، کاپوچینو، از آن روی نام این گونه از قهوه شده است که در فنجان، به راهبی می‌ماند که آن کلاه ویژهٔ آیینی را بر سر نهاده است...... شاید من این قهوه را، از آن روی خوش می‌دارم که هر زمان آن را می‌بینم، مرا فریادِ بیتی از چامهٔ ترسایی خاقانی می‌آورد.... <ref>{{پک\|کزازی\|۱۳۹۵\|ک= آنک پاریس\|ص= ۱۳-۱۵}}</ref>. '''

	===تقدیم‌شده به===		===تقدیم‌شده به===
خط ۴۳:		خط ۴۳:

	===چرا باید این کتاب را خواند===		===چرا باید این کتاب را خواند===
	کزازی سفرهایی چند دیگر نیز به فرامرز و نِیْرانْ‌زمین (=کشورهای غیرایرانی و خارجی) داشته‌است که گزارش آن‌ها را تاکنون به نگارش درنیاورده‌ است. دو انگیزه او را بر آن داشت که پس از چند سال دوری از سفرنامه‌نویسی، دیگربار به نوشتن سفرنامه روی آورد: انگیزهٔ نخستین درخواست پیگیرانهٔ پاره‌ای از خوانندگان سخن‌سنج و ادبدوست بود که او را به نوشتن گزارش سفرهایش برمی‌انگیختند و می‌گفتند که کتاب‌هایی که در گزارش سفرهای خویش فراپیش نهاده‌است، آنان را بسیار دلپسند افتاده است و آن‌ها، کامهٔ هنری برگرفته‌اند. دومین انگیزه سفر به پاریس بود: شهری که کانون هنر و زیبایی است و گنجینه‌ای پایان‌ناپذیر از نگاره و تندیسه و آفریده‌هایی شگفتی‌آمیز و ستایش‌انگیز، در هنرهای دیگر. شهری که دیدارگران خود را، از شکوه و شگرفی زیبایی و هنر، سرمست می‌دارد و می‌اَفْساید. از این روی دریغش آمد که آنک! پاریس: را ~~ننویسم~~ و خوانندگان گرامی را که شیفتگان هنرند و دلْ‌ربودگان و جانْ‌افسودگان زیبایی و دلارایی، در سرمستی‌های خویش هنباز و دمساز نگرداند و آنان را از افسونهای پاریس، بی‌بهره بدارد<ref>{{پک\|کزازی\|۱۳۹۵\|ک= آنک پاریس\|ص= مقدمهٔ کتاب}}</ref>.		کزازی سفرهایی چند دیگر نیز به فرامرز و نِیْرانْ‌زمین (=کشورهای غیرایرانی و خارجی) داشته‌است که گزارش آن‌ها را تاکنون به نگارش درنیاورده‌ است. دو انگیزه او را بر آن داشت که پس از چند سال دوری از سفرنامه‌نویسی، دیگربار به نوشتن سفرنامه روی آورد: انگیزهٔ نخستین درخواست پیگیرانهٔ پاره‌ای از خوانندگان سخن‌سنج و ادبدوست بود که او را به نوشتن گزارش سفرهایش برمی‌انگیختند و می‌گفتند که کتاب‌هایی که در گزارش سفرهای خویش فراپیش نهاده‌است، آنان را بسیار دلپسند افتاده است و آن‌ها، کامهٔ هنری برگرفته‌اند. دومین انگیزه سفر به پاریس بود: شهری که کانون هنر و زیبایی است و گنجینه‌ای پایان‌ناپذیر از نگاره و تندیسه و آفریده‌هایی شگفتی‌آمیز و ستایش‌انگیز، در هنرهای دیگر. شهری که دیدارگران خود را، از شکوه و شگرفی زیبایی و هنر، سرمست می‌دارد و می‌اَفْساید. از این روی دریغش آمد که آنک! پاریس: را ننویسد و خوانندگان گرامی را که شیفتگان هنرند و دلْ‌ربودگان و جانْ‌افسودگان زیبایی و دلارایی، در سرمستی‌های خویش هنباز و دمساز نگرداند و آنان را از افسونهای پاریس، بی‌بهره بدارد<ref>{{پک\|کزازی\|۱۳۹۵\|ک= آنک پاریس\|ص= مقدمهٔ کتاب}}</ref>.

	===سفرنامه‌نویسی===		===سفرنامه‌نویسی===
	فنآوری رسانه‌ای جهان را به شیوه‌ای برهنه و آشکار فراپیش ما نهاده است. از همین روست که یافتن رازها، گوشه‌‌های نهفته و ناشناخته در این روزگار، کاری‌ است بسیار دشوار. آن یافته‌ها را هم کمتر در سفرنامه می‌توان نوشت. از روش‌های دیگر مانند نمایش، نمایش - عکس، نمایش - نگاره‌های جنبان یا فیلم در نشان‌ دادن آنها بیشتر بهره برده می‌شود. به ناچار سفرنامه‌نویسی در راهی نو می‌باید بیفتد از شگفتی‌های بیرونی - آشکار به شگفتی‌های درونی - نهان راه ببرد. سوی‌مندی ذهنی، اندیشه‌ای، روان‌شناختی بیابد به سخن ~~دیگر،~~ درست است که سفرنامه گزارش سفری‌ است در جهان برون امّا گزارشی که سفرنامه‌نویس از این سفر می‌دهد، می‌باید گزارشی باشد از جهان درون او، در پیوند با سفر در جهان برون<ref name="اسلامی"/>.		فنآوری رسانه‌ای جهان را به شیوه‌ای برهنه و آشکار فراپیش ما نهاده است. از همین روست که یافتن رازها، گوشه‌‌های نهفته و ناشناخته در این روزگار، کاری‌ است بسیار دشوار. آن یافته‌ها را هم کمتر در سفرنامه می‌توان نوشت. از روش‌های دیگر مانند نمایش، نمایش - عکس، نمایش - نگاره‌های جنبان یا فیلم در نشان‌ دادن آنها بیشتر بهره برده می‌شود. به ناچار سفرنامه‌نویسی در راهی نو می‌باید بیفتد از شگفتی‌های بیرونی - آشکار به شگفتی‌های درونی - نهان راه ببرد. سوی‌مندی ذهنی، اندیشه‌ای، روان‌شناختی بیابد به سخن دیگر؛ درست است که سفرنامه گزارش سفری‌ است در جهان برون امّا گزارشی که سفرنامه‌نویس از این سفر می‌دهد، می‌باید گزارشی باشد از جهان درون او، در پیوند با سفر در جهان برون<ref name="اسلامی"/>.

	[[پرونده:نشست_هفتگی_شهر_کتاب_با_حضور_کزازی.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نشست هفتگی شهر کتاب راجع به سفرنامه‌نویسی'''</center>]]		[[پرونده:نشست_هفتگی_شهر_کتاب_با_حضور_کزازی.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نشست هفتگی شهر کتاب راجع به سفرنامه‌نویسی'''</center>]]
خط ۵۴:		خط ۵۴:

	===نظر نویسنده در مورد سفرنامه نویسی===		===نظر نویسنده در مورد سفرنامه نویسی===
	سفرنامه‌نویسی شاخه‌ای از ادبیات خلاقه و نزدیک به ادبیات داستانی است؛ سفرنامه در روزگار ما بسیار بیش از گذشته به جهان داستانی می‌گراید. به سخن دیگر، درونی، نهادینه یا پنداری می‌شود. خاستگاه هنر، می‌دانید که پندار است. نویسنده‌ای بر پایه رخداد‌های راستین و واقعی داستانی می‌نویسد. اما آن داستان، گزارش آن رخداد‌ها نیست. گزارش رخدادهایی است که با جهان درونی نویسنده درآمیخته است. از ~~همین رو،~~ داستان را پدیده‌ای پنداری می‌دانیم. در روزگار ما، بر پایه آنچه که گفته شد، سفرنامه بیش از هر زمان، ساختاری داستانی دارد. می‌توان آن را از دیگر داستان‌هایی که می‌توانند یک سره پندارینه باشند، جدا می‌دارد و باز می‌شناساند، آن است که بنیاد این داستان که سفرنامه است بر رخدادهای راستین و واقعی نهاده شده است. اما گزارشی است درونی، پندارینه، آفرینشگرانه، از ~~همین~~ روی هنری از این رخدادها<ref name="اسلامی">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.cgie.org.ir/fa/news/212109/\|عنوان= کزازی: سفرنامه‌نویسی گزارشی است پندارینه و آفرینشگرانه\|ناشر= دایرة المعارف بزرگ اسلامی\|تاریخ انتشار= ۱۰ دی ۱۳۹۶\|تاریخ بازدید= }}</ref>.		سفرنامه‌نویسی شاخه‌ای از ادبیات خلاقه و نزدیک به ادبیات داستانی است؛ سفرنامه در روزگار ما بسیار بیش از گذشته به جهان داستانی می‌گراید. به سخن دیگر، درونی، نهادینه یا پنداری می‌شود. خاستگاه هنر، می‌دانید که پندار است. نویسنده‌ای بر پایه رخداد‌های راستین و واقعی داستانی می‌نویسد. اما آن داستان، گزارش آن رخداد‌ها نیست. گزارش رخدادهایی است که با جهان درونی نویسنده درآمیخته است. از همین‌رو، داستان را پدیده‌ای پنداری می‌دانیم. در روزگار ما، بر پایه آنچه که گفته شد، سفرنامه بیش از هر زمان، ساختاری داستانی دارد. می‌توان آن را از دیگر داستان‌هایی که می‌توانند یک سره پندارینه باشند، جدا می‌دارد و باز می‌شناساند، آن است که بنیاد این داستان که سفرنامه است بر رخدادهای راستین و واقعی نهاده شده است. اما گزارشی است درونی، پندارینه، آفرینشگرانه، از همین‌ روی هنری از این رخدادها<ref name="اسلامی">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.cgie.org.ir/fa/news/212109/\|عنوان= کزازی: سفرنامه‌نویسی گزارشی است پندارینه و آفرینشگرانه\|ناشر= دایرة المعارف بزرگ اسلامی\|تاریخ انتشار= ۱۰ دی ۱۳۹۶\|تاریخ بازدید= }}</ref>.

	===نمونه‌ای از توصیفات===		===نمونه‌ای از توصیفات===

ذرّه در ‏۱۹ خرداد ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۴۶

2021-06-09T13:46:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ خرداد ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات کتاب		{{جعبه اطلاعات کتاب
	\|عنوان = آنک پاریس		\|عنوان = آنک!... پاریس
	\|تصویر = آنک_پاریس.jpg		\|تصویر = آنک_پاریس.jpg
	\|اندازه تصویر = 220px		\|اندازه تصویر = 220px
	\|زیرنویس تصویر =		\|زیرنویس تصویر =
	\|نویسنده = [[میرجلال‌الدین کزازی ]]		\|نویسنده = [[میرجلال‌الدین کزازی]]
	\|تصویرگر =		\|تصویرگر =
	\|طراح جلد = بیگلو		\|طراح جلد = بیگلو
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	}}		}}

	آنک پاریس به قلم میرجلال‌الدین کزازی در سال ۱۳۹۶، در دهمین دورهٔ [[جایزهٔ ادبی جلال آل احمد]]، برندهٔ جایزهٔ بهترین کتاب در بخش مستندنگاری شد.		آنک!... پاریس به قلم میرجلال‌الدین کزازی در سال ۱۳۹۶، در دهمین دورهٔ [[جایزهٔ ادبی جلال آل احمد]]، برندهٔ جایزهٔ بهترین کتاب در بخش مستندنگاری شد.
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
	نویسنده به خواست خانه فرهنگ ایران در پاریس از سویی و از سوی دیگر یکی از شهرداری‌های پاریس، به این شهر رفت تا دربارهٔ نوروز و رازها و آیین‌های آن سخنرانی کند. یک سخنرانی برای فرهیختگان و دانشگاهیان پاریسی انجام گرفته که به زبان فرانسوی بوده و یک سخنرانی هم برای ایرانیان باشنده در پاریس که به زبان پارسی انجام شده است. چند نشست و دیدار و سخنرانی دیگر هم بیرون از برنامه پیش آمد که گزارش این سفر در کتاب آمده است.		نویسنده به خواست خانه فرهنگ ایران در پاریس از سویی و از سوی دیگر یکی از شهرداری‌های پاریس، به این شهر رفت تا دربارهٔ نوروز و رازها و آیین‌های آن سخنرانی کند. یک سخنرانی برای فرهیختگان و دانشگاهیان پاریسی انجام گرفته که به زبان فرانسوی بوده و یک سخنرانی هم برای ایرانیان باشنده در پاریس که به زبان پارسی انجام شده است. چند نشست و دیدار و سخنرانی دیگر هم بیرون از برنامه پیش آمد که گزارش این سفر در کتاب آمده است.
			[[پرونده:Kazazi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>''''''</center>]]
	==برای آنانی‌که کتاب را نخوانده‌اند==		==برای آنانی‌که کتاب را نخوانده‌اند==
	~~=== یک بند در معرفی خلاصهٔ کتاب===~~
	روزنگارهای سفر پاریس - باره، نگاره، تنواره، آنک پاریس : هنر را، شکرپاره، یا در نام نیک کوتاه شدهٔ آن: آنک پاریس!، گزارش سفری است به پاریس که در واپسین سه شنبه سال ۱۳۹۴، آغاز گرفته است و در نخستین سه شنبه سال ۱۳۹۵، فرجام یافته است. آنک پاریس پنجمین است در این گونه گزارشها. این سفر حدود یک هفته طول کشید.		روزنگارهای سفر پاریس - باره، نگاره، تنواره، آنک پاریس : هنر را، شکرپاره، یا در نام نیک کوتاه شدهٔ آن: آنک پاریس!، گزارش سفری است به پاریس که در واپسین سه شنبه سال ۱۳۹۴، آغاز گرفته است و در نخستین سه شنبه سال ۱۳۹۵، فرجام یافته است. آنک پاریس پنجمین است در این گونه گزارشها. این سفر حدود یک هفته طول کشید.

			===گذری در کتاب===
			<span style="color:SeaGreen">'''من چندان در قهوه، نوشا نیستم و در قهوه‌شناسی، ویژه‌دان و آگاه نه. اگر این‌گونه از قهوه را بیشتر سپارش می‌دهم و می‌نوشم، بیش به پاسِ رنگ و ریختِ آن است تا مزه و چگونگیِ آن. آمیزه‌ٔ سپیدی و سیاهی در آن، مرا خوش می‌افتد: آن کلاه بلند سپید که بر تن تیره‌فام و روان قهوه نهاده شده است. گوییا آن‌کس که نخست‌بار، این‌گونه از قهوه را کاپوچینو نامیده است، نامنده‌ای باریک‌بین و پندارْپرور و خوشْ‌سرشت بوده است؛ ...... این کلاه و بالاپوش آن را کشیشان و راهبان ترسا بر سر می‌نهاده‌اند و بر تن می‌کرده‌اند. بر این پایه، کاپوچینو، از ان روی نام این گونه از قهوه شده است که در فنجان، به راهبی می‌ماند که آن کلاه ویژهٔ آیینی را بر سر نهاده است...... شاید من این قهوه را، از آن روی خوش می‌دارم که هر زمان آن را می‌بینم، مرا فریادِ بیتی از چامهٔ ترسایی خاقانی می‌آورد.... <ref>{{پک\|کزازی\|۱۳۹۵\|ک= آنک پاریس\|ص= ۱۳-۱۵}}</ref>. '''

	===تقدیم‌شده به===		===تقدیم‌شده به===
	به آن برترین بازارگان، به ابراهیم حسینجانی، که در سود و سودای سخن، «در مگان فروشد به دینارگان».		{{گفتاورد تزیینی\|به آن برترین بازارگان، به ابراهیم حسینجانی، که در سود و سودای سخن، «در مگان فروشد به دینارگان» }}

			[[پرونده:جایزه جلال و تقدیر از کزازی.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''تقدیر از کزازی در جایزه جلال'''</center>]]

	===مقدمه‌نویس یا یادداشت‌نویس===		===مقدمه‌نویس یا یادداشت‌نویس===
خط ۴۳:		خط ۴۷:
	===سفرنامه‌نویسی===		===سفرنامه‌نویسی===
	فنآوری رسانه‌ای جهان را به شیوه‌ای برهنه و آشکار فراپیش ما نهاده است. از همین روست که یافتن رازها، گوشه‌‌های نهفته و ناشناخته در این روزگار، کاری‌ است بسیار دشوار. آن یافته‌ها را هم کمتر در سفرنامه می‌توان نوشت. از روش‌های دیگر مانند نمایش، نمایش - عکس، نمایش - نگاره‌های جنبان یا فیلم در نشان‌ دادن آنها بیشتر بهره برده می‌شود. به ناچار سفرنامه‌نویسی در راهی نو می‌باید بیفتد از شگفتی‌های بیرونی - آشکار به شگفتی‌های درونی - نهان راه ببرد. سوی‌مندی ذهنی، اندیشه‌ای، روان‌شناختی بیابد به سخن دیگر، درست است که سفرنامه گزارش سفری‌ است در جهان برون امّا گزارشی که سفرنامه‌نویس از این سفر می‌دهد، می‌باید گزارشی باشد از جهان درون او، در پیوند با سفر در جهان برون<ref name="اسلامی"/>.		فنآوری رسانه‌ای جهان را به شیوه‌ای برهنه و آشکار فراپیش ما نهاده است. از همین روست که یافتن رازها، گوشه‌‌های نهفته و ناشناخته در این روزگار، کاری‌ است بسیار دشوار. آن یافته‌ها را هم کمتر در سفرنامه می‌توان نوشت. از روش‌های دیگر مانند نمایش، نمایش - عکس، نمایش - نگاره‌های جنبان یا فیلم در نشان‌ دادن آنها بیشتر بهره برده می‌شود. به ناچار سفرنامه‌نویسی در راهی نو می‌باید بیفتد از شگفتی‌های بیرونی - آشکار به شگفتی‌های درونی - نهان راه ببرد. سوی‌مندی ذهنی، اندیشه‌ای، روان‌شناختی بیابد به سخن دیگر، درست است که سفرنامه گزارش سفری‌ است در جهان برون امّا گزارشی که سفرنامه‌نویس از این سفر می‌دهد، می‌باید گزارشی باشد از جهان درون او، در پیوند با سفر در جهان برون<ref name="اسلامی"/>.

			[[پرونده:نشست_هفتگی_شهر_کتاب_با_حضور_کزازی.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نشست هفتگی شهر کتاب راجع به سفرنامه‌نویسی'''</center>]]

	===علیت گرایش اندک ایرانیان به سفرنامه‌نویسی===		===علیت گرایش اندک ایرانیان به سفرنامه‌نویسی===
خط ۵۳:		خط ۵۹:
	{{گفتاورد تزیینی\|هنگامی که از گنج‌خانه لوور دیدار می‌کردم و آن آفریده‌های شگرف هنری را در زمینه‌ها و هنرهای گوناگون می‌دیدم، دریافت و برداشت خود را از این گنجینه کم مانند هنری را به گستردگی در کتاب نوشتم. آنجا همچنان برای نمونه می‌گویم؛ بر این نکته انگشت نهادم که بیننده در این گنج‌خانه و دیرین‌کده -موزه- به گونه‌ای ستوهیدگی هنری دچار می‌شود. زیرا به هر سوی که می‌نگرد، پی درپی با آفریده‌ای هنری روبه‌روست که در گونه خود بی‌همتا یا کم مانند است. نخست خیره و به درنگ آنها را می‌نگرد، امّا اندک اندک، نگاهی لغزان‌تر به آنها می‌افکند. سرانجام، تنها می‌نگرد و می‌گذرد. سپس در پی دیدار از این گنجینه و دیرین‌کده به این پرسش بنیادین در هنرشناسی و دبستان‌های هنری پاسخ دادم که چرا خاستگاه هنری که آن را هنر نوگرایانه یا مدرن می‌نامند، پاریس بوده است و فرانسه<ref name="اسلامی"/>. }}		{{گفتاورد تزیینی\|هنگامی که از گنج‌خانه لوور دیدار می‌کردم و آن آفریده‌های شگرف هنری را در زمینه‌ها و هنرهای گوناگون می‌دیدم، دریافت و برداشت خود را از این گنجینه کم مانند هنری را به گستردگی در کتاب نوشتم. آنجا همچنان برای نمونه می‌گویم؛ بر این نکته انگشت نهادم که بیننده در این گنج‌خانه و دیرین‌کده -موزه- به گونه‌ای ستوهیدگی هنری دچار می‌شود. زیرا به هر سوی که می‌نگرد، پی درپی با آفریده‌ای هنری روبه‌روست که در گونه خود بی‌همتا یا کم مانند است. نخست خیره و به درنگ آنها را می‌نگرد، امّا اندک اندک، نگاهی لغزان‌تر به آنها می‌افکند. سرانجام، تنها می‌نگرد و می‌گذرد. سپس در پی دیدار از این گنجینه و دیرین‌کده به این پرسش بنیادین در هنرشناسی و دبستان‌های هنری پاسخ دادم که چرا خاستگاه هنری که آن را هنر نوگرایانه یا مدرن می‌نامند، پاریس بوده است و فرانسه<ref name="اسلامی"/>. }}

	===~~سبک کتاب~~===		===پیرنگ===
	این اثر بازتابی از دیده‌ها، شنیده‌ها، آزموده‌ها، اندیشیده‌ها که در گیراگیر این سفر بر کزازی آشکار می‌شود. گزارش سفری است به درون؛ گشت‌وگذاری در نهاد نویسنده است، به بهانهٔ سفری که به کشوری یا شهری انجام داده است<ref name="اسلامی"/>.		این اثر بازتابی از دیده‌ها، شنیده‌ها، آزموده‌ها، اندیشیده‌ها که در گیراگیر این سفر بر کزازی آشکار می‌شود. گزارش سفری است به درون؛ گشت‌وگذاری در نهاد نویسنده است، به بهانهٔ سفری که به کشوری یا شهری انجام داده است<ref name="اسلامی"/>. او خود تلاش می‌کند که اگر به سفری برود و چند روزی، هفته‌ای و ماهی در جایی بماند، گزارش آن سفر را بنویسد<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.chouk.ir/maghaleh-naghd-gotogoo/13824-2017-02-05-07-27-25.html\|عنوان= گزارش گفتگو با «دکتر میر جلال الدین کزازی»\|ناشر= کانون فرهنگی چوک\|تاریخ انتشار= ۱۷ بهمن ۱۳۹۵\|تاریخ بازدید= }}</ref>.

			===سبک نگارش===
			کزازی گرایش به سره‌نویسی دارد؛ او سعی می‌کند از زیان‌های که واژگان بیگانه به ساختار آوایی و گوش‌نواز زبان پارسی، و همچنین رسایی، پختگی و استواری آن وارد می‌کند جلوگیری کند. او همواره مشتهر به این بوده است که بسیار صریح زبان فارسی را سخن می‌گوید و می‌نویسد؛ می‌توان این گرایش را در جای جای اثرش دید.

	===طرحی از یکی از صحنه‌های کتاب===		===طرحی از یکی از صحنه‌های کتاب===

ذرّه در ‏۱۸ خرداد ۱۴۰۰، ساعت ۰۶:۵۶

2021-06-08T06:56:52Z

نمایش تغییرات

ذرّه: صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب |عنوان = آنک پاریس |تصویر = |اندازه تصویر = |زیرنویس تص...» ایجاد کرد

2021-06-07T17:28:47Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب |عنوان = آنک پاریس |تصویر = |اندازه تصویر = |زیرنویس تص...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{جعبه اطلاعات کتاب
|عنوان = آنک پاریس
|تصویر =
|اندازه تصویر =
|زیرنویس تصویر =
|نویسنده = [[میرجلال‌الدین کزازی ]]
|تصویرگر =
|طراح جلد = بیگلو
|زبان =
|مجموعه =
|موضوع = مستندنگاری
|سبک =
|ناشر = صدای معاصر
|ناشر فارسی =
|محل انتشارات = تهران
|تاریخ نشر = ۱۳۹۵
|تاریخ نشر فارسی=
|محل ناشر فارسی =
|نوع رسانه =
|صفحه = 256
|شابک = 978-600-629-865-8
|پس از =
|پیش از =
}}

آنک پاریس به قلم میرجلال‌الدین کزازی در سال 1396، در دهمین دورهٔ [[جایزهٔ ادبی جلال آل احمد]]، برندهٔ جایزهٔ بهترین کتاب در بخش مستندنگاری شد.
<center>* * * * *</center>
میرجلال الدین کزازی در دی ماه ۱۳۲۷ در کرمانشاه در خانواده‌ای فرهیخته و فرهنگی که بنیادگذار آموزش نوین در این سامان است، چشم به جهان گشود. خوگیری به مطالعه و دلبستگی پُرشور به ایران و فرهنگ گرانسنگ و جهانی آن را از پدر که مردی آزادمنش و فراخ‌اندیش و مردم‌دوست بود به یادگار ستاند. دوره دبستان را در مدرسه آلیانس کرمانشاه گذرانید و از سالیان دانش‌آموزی با زبان و ادب فرانسوی آشنایی گرفت. سپس دوره دبیرستان را در مدرسه رازی به فرجام آورد و آنگاه برای ادامه تحصیل در رشته زبان و ادب پارسی که در چشم او رشته و دانشی است گرامی و سپند، به تهران رفت و در دانشکده ادبیات فارسی و علوم انسانی دانشگاه تهران دوره‌های گوناگون آموزشی را سپری کرد و به سال ۱۳۷۰ به اخذ درجه دکتری در این رشته نائل آمد. او از سالیان نوجوانی نوشتن و سرودن را آغاز کرده است و در آن سالیان با هفته‌نامه‌های کرمانشاه، همکاری داشته و آثار خود را در آنها به چاپ می‌رسانیده است. او اینک عضو هیئت علمی در دانشکده ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی وابسته به دانشگاه علامه طباطبایی است. او افزون بر زبان فرانسوی که از سالیان خُردی با آن آشنایی یافته است، با زبان‌های اسپانیایی، آلمانی و انگلیسی نیز آشناست و تاکنون ده‌ها کتاب و نزدیک به دویست مقاله نوشته است و در همایش‌ها و بزم‌های علمی و فرهنگی بسیار در ایران و کشورهای دیگر سخنرانی کرده است. چندی را نیز در اسپانیا به تدریس ایرانشناسی و زبان فارسی اشتغال داشته است. او گهگاه شعر نیز می‌سراید و نام هنری‌اش در شاعری "زروان" است. ترجمه او از "انه اید" اثر "ویرژیل" برنده جایزه بهترین کتاب سال شده است و تألیف او "نامه باستان" نیز که در نُه جلد به چاپ رسیده است، حائز رتبه نخستین پژوهش‌های بنیادی در جشنواره بین المللی خوارزمی.

==برای آنانی‌که کتاب را نخوانده‌اند==
نویسنده به خواست خانه فرهنگ ایران در پاریس از سویی و از سوی دیگر یکی از شهرداری‌های پاریس، به این شهر رفته تا درباره نوروز و رازها و آیین‌های آن سخنرانی کند. یک سخنرانی برای فرهیختگان و دانشگاهیان پاریسی انجام گرفته که به زبان فرانسوی بوده و یک سخنرانی هم برای ایرانیان باشنده در پاریس که به زبان پارسی انجام شده است. چند نشست و دیدار و سخنرانی دیگر هم بیرون از برنامه پیش آمده که گزارش این سفر در این کتاب آمده است.

=== یک بند در معرفی خلاصهٔ کتاب===
روزنگارهای سفر پاریس - باره ، نگاره، تنواره، آنک پاریس : هنر را، شکرپاره، یا در نام نیک کوتاه شدهٔ آن: آنک پاریس!، گزارش سفری است به پاریس که در واپسین سه شنبه سال 1394، آغاز گرفته است و در نخستین سه شنبه سال 1395، فرجام یافته است. آنک پاریس پنجمین است در این گونه گزارشها. این سفری حدود یک هفته طول کشید.

===تقدیم‌شده به===
به آن برترین بازارگان، به ابراهیم حسینجانی، که در سود و سودای سخن، «در مگان فروشد به دینارگان»

===مقدمه‌نویس یا یادداشت‌نویس===
میرجلال الدین کزازی نیز پس از دریافت جایزه خود در سخنانی خطاب به وزیر فرهنگ ارشاد اسلامی اظهار کرد: «آقای وزیر فرهنگ، من خوش نمی‌دارم دنباله این نامه فرهنگ را به زبان برانم. زیرا بر این باورم ایرانیان مردمانی فرهیخته، اندیشه‌ورز، خردور بوده‌اند. حتّی آنانکه دانش نیاموخته‌اند. سرزمین ما همواره سرزمین فر و فرزانگی بوده. آوازهٔ ما در پهنه گیتی به پاس فرهنگ است، پس شما چونان وزیر فرهنگ باریک‌ترین و ستوهنده ترین کار را در میان دولتمردان شده‌اند. شما اگر مرد فرهنگ باشید، مرد ایران هستید. در شگفتم که گاه در چنین بزمی سخن می‌رود که ما در کار ادب و داستان و اندیشه فروتر از دیگرانیم. در حالی که تنها یک داستان کهن ایرانی که در ایران ساسانی پدید آمده با نام «هزار افسان» با دگرگونی که در ایران می یابد با نام «هزار و یک شب» جهانی می‌شود و امروز باختریان توده مردم خاور زمین را با این کتاب می شناسند. کدام کتاب را در خاور سراغ دارید که چنین بوده باشد»<ref>{{یادکرد وب|نشانی= https://www.atnanews.ir/archives/165787/|عنوان= «آنک پاریس» میرجلال‌الدین کزازی اثر شایسته تقدیر|ناشر= ئایگاه خبری تحلیل علامه طباطبائی|تاریخ انتشار= ۲۰ دی ۱۳۹۶|تاریخ بازدید= }}</ref>.

===چرا باید این کتاب را خواند===
من سفرهایی چند دیگر نیز به فرامرز و نِیْرانْ‌زمین (=کشورهای غیرایرانی و خارجی) داشته‌ام که گزارش آن‌ها را به نگارش درنیاورده‌ام. دو انگیزه مرا بر آن داشته است که پس از چند سال دوری از سفرنامه‌نویسی، دیگربار به نوشتن سفرنامه روی آرم و بازگردم: انگیزهٔ نخستین درخواست پیگیرانهٔ پاره‌ای از خوانندگان سخن‌سنج و ادبدوست بود که مرا به نوشتن گزارش سفرهایم برمی‌انگیختند و می‌گفتند که کتاب‌هایی که در گزارش سفرهای خویش فراپیش نهاده‌ام، آنان را بسیار دلپسند افتاده است و آن‌ها، کامهٔ هنری برگرفته‌اند. دومین انگیزه سفر به پاریس بود: شهری که کانون هنر و زیبایی است و گنجینه‌ای پایان‌ناپذیر از نگاره و تندیسه و آفریده‌هایی شگفتی‌آمیز و ستایش‌انگیز، در هنرهای دیگر. شهری که دیدارگران خود را، از شکوه و شگرفی زیبایی و هنر، سرمست می‌دارد و می‌اَفْساید. از این روی دریغم می‌آمد که آنک! پاریس: را ننویسم و خوانندگان گرامی را که شیفتگان هنرند و دلْ‌ربودگان و جانْ‌افسودگان زیبایی و دلارایی، در سرمستی‌های خویش هنباز و دمساز نگردانم و آنان را از افسونهای پاریس، بی‌بهره بدارم و بگذارم<ref >{{پک|کزازی|1395|ک= آنک پاریس|ص= مقدمهٔ کتاب}}</ref>.

===سفرنامه‌نویسی===
فنآوری رسانه‌ای جهان را به شیوه‌ای برهنه و آشکار فراپیش ما نهاده است. از همین روست که یافتن رازها، گوشه‌‌های نهفته و ناشناخته در این روزگار، کاری‌ است بسیار دشوار. آن یافته‌ها را هم کمتر در سفرنامه می‌توان نوشت. از روش‌های دیگر مانند نمایش، نمایش-عکس، نمایش-نگاره‌های جنبان یا فیلم در نشان‌ دادن آنها بیشتر بهره برده می‌شود. به ناچار سفرنامه‌نویسی در راهی نو می‌باید بیفتد از شگفتی‌های بیرونی-آشکار به شگفتی‌های درونی-نهان راه ببرد. سوی‌مندی ذهنی، اندیشه‌ای، روان‌شناختی بیابد به سخن دیگر، درست است که سفرنامه گزارش سفری‌ است در جهان برون اما گزارشی که سفرنامه‌نویس از این سفر می‌دهد، می‌باید گزارشی باشد از جهان درون او، در پیوند با سفر در جهان برون<ref name="اسلامی"/>.

===علیت گرایش اندک ایرانیان به سفرنامه‌نویسی===
یکی شاید پروای ما باشد از درمیان نهادن رازهای خود با دیگران. اما پروای دیگری هم هست: فروتنی ایرانی. این فروتنی ما را بازمی‌دارد که سفرنامه بنویسیم، زیرا در سفرنامه باید ناچار از خویشتن بگوییم، از آن‌چه انجام داده‌ایم و بر ما رفته است. ما بیشتر به خودشکنی می‌اندیشیم تا نوشتن از خود. راه سفرنامه‌نویسی امروز از برون‌گرایی به درون‌گرایی دیگر گشته است و سفرنامه‌ برون‌گرا با جهان امروز سازگار نیست<ref name="ایسنا">{{یادکرد وب|نشانی= https://www.isna.ir/news/95110604330/|عنوان= علت گرایش اندک ایرانیان به سفرنامه‌نویسی|ناشر= ایسنا|تاریخ انتشار= 6 بهمن 1395|تاریخ بازدید= }}</ref>.

===نظر نویسنده در مورد سفرنامه نویسی===
سفرنامه‌نویسی شاخه‌ای از ادبیات خلاقه و نزدیک به ادبیات داستانی استسفرنامه، گزارش رخدادها نیست . گزارش رخدادهایی است که با جهان درونی نویسنده درآمیخته است. از همین رو، داستان را پدیده‌ای پنداری می‌دانیم. سفرنامه بیش از هر زمان، ساختاری داستانی دارد. می‌توان آن را از دیگر داستان‌هایی که می‌توانند یک سره پندارینه باشند، جدا می‌دارد و باز می‌شناساند، آن است که بنیاد این داستان که سفرنامه است بر رخدادهای راستین و واقعی نهاده شده است. اما گزارشی است درونی، پندارینه، آفرینشگرانه، از همین روی هنری از این رخدادها<ref name="اسلامی">{{یادکرد وب|نشانی= https://www.cgie.org.ir/fa/news/212109/|عنوان= کزازی: سفرنامه‌نویسی گزارشی است پندارینه و آفرینشگرانه|ناشر= دایرة المعارف بزرگ اسلامی|تاریخ انتشار= ۱۰ دی ۱۳۹۶|تاریخ بازدید= }}</ref>.

===نمونه ای از توصیفات===
نمونه‌ای از آن؛ هنگامی که از گنج‌خانه لوور دیدار می‌کردم و آن آفریده‌های شگرف هنری را در زمینه‌ها و هنرهای گوناگون می‌دیدم، دریافت و برداشت خود را از این گنجینه کم مانند هنری را به گستردگی در کتاب نوشتم. آنجا همچنان برای نمونه می‌گویم؛ بر این نکته انگشت نهادم که بیننده در این گنج‌خانه و دیرین‌کده -موزه- به گونه‌ای ستوهیدگی هنری دچار می‌شود. زیرا به هر سوی که می‌نگرد، پی درپی با آفریده‌ای هنری روبه‌روست که در گونه خود بی‌همتا یا کم مانند است. نخست خیره و به درنگ آنها را می‌نگرد، اما اندک اندک، نگاهی لغزان‌تر به آنها می‌افکند. سرانجام، تنها می‌نگرد و می‌گذرد. سپس در پی دیدار از این گنجینه و دیرین‌کده به این پرسش بنیادین در هرشناسی و دبستان‌های هنری پاسخ دادم که چرا خاستگاه هنری که آن را هنر نوگرایانه یا مدرن می‌نامند، پاریس بوده است و فرانسه<ref name="اسلامی"/>.

===سبک کتاب===
این اثر بازتابی از دیده‌ها، شنیده‌ها، آزموده‌ها، اندیشیده‌ها در گیراگیر این سفر بر او آشکار خواهد شد. گزارش سفری است در درون؛ گشت و گذاری در نهاد نویسنده خواهد بود، به بهانه سفری که به کشوری یا شهری انجام داده است<ref name="اسلامی"/>.

===طرحی از یکی از صحنه‌های کتاب===
«امروز روزی نو آغاز می‌گرفت و سالی نو و شاید روزگاری نو. با دلی آرام و روانی روشن و رایی رایومند از فرّ و فروغ نوی و شادابی و شکفتگی که همواره بهی و بهار و بارآوری را نوید می‌دهد و رهایی از پژمردگی و پژمانی و سترونی را و دل و جان را با امید به آینده‌ای بهتر می‌افروزد، با آسانبر به زیست مهمانسرای فرود آمدم. هنگامی که درِ آسانبر گشوده آمد، پیکر مردی بلندبالای و لاغراندام را بر آستانۀ در دیدم که می‌خواست به آسانبر درآید. از آن روی که چهرۀ او را به‌درستی و با درنگ ندیده بودم، پنداشتم که از کارکنان مهمانسراست. پس، به پاس ادب، او را به زبان فرانسوی درود گفتم. مرد اما به پارسی درود مرا پاسخ گفت و مرا به شگفت آورد..... در اندیشه بودم که او را نیک بنگرم تا شاید بتوانمش شناخت یا اگر نشناختمش، بپرسم که کیست که ناگاه آوایی دیگر از جایی دورتر برخاست و کسی گفت: «وه! استاد کزازی!» گوینده را نگریستم. استاد کیوان ساکت بود، نوازندۀ چیره‌دست تار که در آدینه‌شب، شگفتی آفریده بود. او، آغوش‌گشاده، به سوی من شتافت و مرا درود گفت و شادی خویش را از دیدن من بازنمود و ...» <ref >{{پک|کزازی|1395|ک= آنک پاریس|ص= 161}}</ref>.

==جستارهای وابسته==

==پانویس==
{{پانویس|۲}}

==منابع==

==پیوند به بیرون==