نیما یوشیج - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی: طراوت بارانی صفحهٔ نیما را به نیما یوشیج منتقل کرد

2020-01-02T21:22:07Z

طراوت بارانی صفحهٔ نیما را به نیما یوشیج منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۳ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۰:۵۲
(بدون تفاوت)

طراوت بارانی: طراوت بارانی صفحهٔ نیما یوشیج را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به نیما منتقل کرد

2020-01-02T21:21:36Z

طراوت بارانی صفحهٔ نیما یوشیج را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به نیما منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۳ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۰:۵۱
(بدون تفاوت)

طراوت بارانی: طراوت بارانی صفحهٔ علی اسفندیاری را به نیما یوشیج منتقل کرد

2019-10-25T11:37:04Z

طراوت بارانی صفحهٔ علی اسفندیاری را به نیما یوشیج منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۰۷
(بدون تفاوت)

طراوت بارانی: طراوت بارانی صفحهٔ نیما یوشیج را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به علی اسفندیاری منتقل کرد

2019-10-25T11:36:27Z

طراوت بارانی صفحهٔ نیما یوشیج را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به علی اسفندیاری منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۳ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۰۶
(بدون تفاوت)

طراوت بارانی در ‏۳ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۳۵

2019-10-25T11:35:55Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۸ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۱۵

2019-08-30T13:15:50Z

نمایش تغییرات

آقای مستقیم در ‏۱۹ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۰۸

2019-08-10T13:08:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۳۸
خط ۶۹:		خط ۶۹:
	\|امضا =		\|امضا =
	}}		}}
	'''نیما یوشیج''' ~~شاعر~~ و نظریه‌پرداز معاصر ایرانی بود. همچنین او را پدر شعر نو ایران می‌دانند.		'''نیما یوشیج''' شاعر، نویسنده و نظریه‌پرداز معاصر ایرانی بود. همچنین او را پدر شعر نو ایران می‌دانند.
	<center> * * *</center>{{سخ}}		<center> * * *</center>{{سخ}}
	[[پرونده:Nimajavani.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نیما در ایام جوانی'''</center>]]		[[پرونده:Nimajavani.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نیما در ایام جوانی'''</center>]]
خط ۲۶۲:		خط ۲۶۲:
	====[[سیمین دانشور]]====		====[[سیمین دانشور]]====
	{{گفتاورد تزیینی\|[[پرونده:Simindaneshvar4536.jpg\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]نیما همسایهٔ ما بود و به خانهٔ ما می‌آمد. قیافهٔ پیامبرانه‌ای داشت با موهای سفید و چشم‌های درشت و سیاهش و حالت طنزی که در قیافه‌اش بود. شعرهایش را می‌خواند و جوری می‌خواند که انگار همهٔ هستی‌اش را نثارمان می‌کرد و من چشم می‌دوختم به شعله‌های آتش و می‌اندیشیدم که شعرهای آتشناک نیما با آن شعله‌ها به بام برمی‌شود. شعر محبوب دیگر نیما«در فروبند» بود. شعرهایش را جوری می‌خواند که انگار آن‌ها همان آن، از ذهنش ببیرون تراویده‌اند. به گمان من «مرغ آمین» و «پادشاه فتح» دو تا از بهترین شعرهای او هستند. ولی راستش خودش خیلی آن‌ها را نمی‌خواند. حتّی آن‌ها را ازبرنبود. به‌گمانم از این جهت که این دو شعر ابهام‌آمیز بودند، مخصوصا «پادشاه فتح»، و نیما خودش را محتاج به توضیح می‌دید. وقتی اصرار می‌ورزیدیم این دو شعر را بخواند، از روی نوشته می‌خواند. <ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = حریری\|نام = ناصر\|عنوان = هنر و ادبیات امروز\|صص=۴۸ و ۴۹\|}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|[[پرونده:Simindaneshvar4536.jpg\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]نیما همسایهٔ ما بود و به خانهٔ ما می‌آمد. قیافهٔ پیامبرانه‌ای داشت با موهای سفید و چشم‌های درشت و سیاهش و حالت طنزی که در قیافه‌اش بود. شعرهایش را می‌خواند و جوری می‌خواند که انگار همهٔ هستی‌اش را نثارمان می‌کرد و من چشم می‌دوختم به شعله‌های آتش و می‌اندیشیدم که شعرهای آتشناک نیما با آن شعله‌ها به بام برمی‌شود. شعر محبوب دیگر نیما«در فروبند» بود. شعرهایش را جوری می‌خواند که انگار آن‌ها همان آن، از ذهنش ببیرون تراویده‌اند. به گمان من «مرغ آمین» و «پادشاه فتح» دو تا از بهترین شعرهای او هستند. ولی راستش خودش خیلی آن‌ها را نمی‌خواند. حتّی آن‌ها را ازبرنبود. به‌گمانم از این جهت که این دو شعر ابهام‌آمیز بودند، مخصوصا «پادشاه فتح»، و نیما خودش را محتاج به توضیح می‌دید. وقتی اصرار می‌ورزیدیم این دو شعر را بخواند، از روی نوشته می‌خواند. <ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = حریری\|نام = ناصر\|عنوان = هنر و ادبیات امروز\|صص=۴۸ و ۴۹\|}}</ref>}}
			====[[محمدرضا شفیعی کدکنی]]====
			{{گفتاورد تزیینی\|[[پرونده:1734858.jpg\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]قدری شجاعت لازم دارد و اندکی هم احتیاط که کسی امروز بگوید و از غوغای «عوام رشنفکر» نترسد که شاید بشود تأثیر اندکی از بعضی شعرهای [[پرویز ناتل خانلری\|خانلری]] را بر بعضی از شعرهای نیما، از سال‌های بعد از ۱۳۲۰، دید. ظاهراً در تاریخ ادب فارسی، کفری صریح چنین که من گفتم کسی نگفته است و چنین خرق اجماعی، در حدّ جنون، هیچ کس مرتکب نشده‌است که دست‌کم، در یکی دو شعر، نیما را متأثر از خانلری بداند. ولی برای من ـ با همهٔ ارادتی که به نیما دارم و با همهٔ ستایشی که نسبت به عظمت او همیشه نشان داده‌ام ـ یک مسأله همیشه جای بحث بوده‌است و من از مطرح کردن آن هیج پرهیز و پروایی ندارم تا نسل‌های آینده دربارهٔ آن به شیوه‌های علمی تحقیق کنند... آن کفر بزرگ و آن ذنب لایغفر این است که «در مورد آثار نیما یوشیج، چه نظم او و چه نثر او، ملاک اعتبار تاریخ نشر آن‌هاست و نه تاریخی که در پای آن‌ها نهاده شده‌است.» نیما با نامه‌ها و یادداشت‌های روزانه‌اش به ما ثابت کرده‌است که، با همهٔ مقام شامخ هنری‌اش، در رعایت «حق و حقیقت»، چندان هم «عادل و معصوم» نبوده‌است و بعضاً از تهمت‌زدن به دیگران، گویا در لحظه‌های خشم و کین، پروا و پرهیز نداشته‌است. به همین دلیل تاریخ آن نامه‌ها و تاریخ آن شعرها، فقط در حدّ زمان انتشارشان اعتبار دارد و لاغیر.{{سخ}}من جستجویی در مطبوعات آن سال‌ها ندارم، ولی تصوّر می‌کنم که نیما یوشیج شعر «غروب»‌اش را پس از خواندن شعر خانلری در سخن، شمارهٔ ۱۱ و ۱۲، به تاریخ مرداد ۱۳۲۳ سروده‌است و تاریخ قدیمی‌تری ـ فروردین ۱۳۲۳ - زیر شعر گذاشته‌است و تا آن‌جا که می‌دانیم تاریخ نشر آن شعر نیما سال‌ها بعد از نشر شعر خانلری بوده‌است... چنان‌که تردیدی ندارم که «[[حرف‌های همسایه]]» را ـ با هر تاریخی که در زیر آن‌ها نهاده ـ به تأثیری از «چند نامه به شاعری جوان» ریلکه و ترجمهٔ خانلری، که در ۱۳۲۰، انتشار یافته نوشته‌است... و بگذارید این کفر دیگر را هم همین‌جا بگویم که به‌نظر من بخش‌های اصلی و محوری «ارزش احساسات» هم ترجمهٔ آزاد بفهمی نفهمی از یک کتاب فرانسوی است که مطالبی از کتابی نظیر دایرة‌المعارف اسلام(چاپ اوّل)، دربارهٔ شعر معاصر ترک و عرب بر آن افزوده شده‌است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان =گزینهٔ اشعار پرویز ناتل خانلری\|صص=۱۰ و ۱۱}}</ref>}}
	====[[احمد شاملو]]====		====[[احمد شاملو]]====
	{{گفتاورد تزیینی\|[[پرونده:A-6744.jpg\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]هم‌زمانی [[محمدتقی بهار\|بهار]] و نیما از تصادف‌های آموزنده‌ٔ تاریخ شعر فارسی است. هم‌زمانی دو چهره از دیدنی‌ترین چهره‌های ادب و شعر این مرز و بوم که یکی مظهری از پیروزی و نام‌آوری است و دیگری نمونه‌ای درخشان از پایمردی و شهادت(که همچنان که خود می‌گفت: در هنر، آن‌که به کاری تازه دست می‌زند می‌باید مقامی نظیر مقام شهادت را بپذیرد!) و جالب این‌که، آن یک، با خیلی از ستایندگان، مجموعه‌ٔ قطور سرودهایش به‌جز این حاصلی به‌بار نیاورد که چیزی به قطر کتاب کهنی بیافزاید، و این‌ یک درحالی‌که سفیهش می‌خواندند و در رفتار و کردار و حتّی چگونگی لباس پوشیدنش نشانه‌های جنون می‌جستند، شهامت و آزادمردی‌اش را به‌ دیوانگی تشبیه می‌کردند و راه نفسش را بسته بودند و به زمانی دراز جایی برای نشر سروده‌های خویش نمی‌یافت و به ماهی یکصد و سی تومان حقوق انتظار خدمت معلمی ساخته بود همین‌قدر که جایی برای نشر یکی دو شعر و مجالی برای تنفسکی یافت، دم معجزه‌آسای مسیحایی‌اش به یکی کرشمه، گورستان کویری را جنگلی پربار و بر کرد! <ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = شاملو\|نام = احمد\|عنوان = از مهتابی به کوچه\|ص=۱۱۲}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|[[پرونده:A-6744.jpg\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]هم‌زمانی [[محمدتقی بهار\|بهار]] و نیما از تصادف‌های آموزنده‌ٔ تاریخ شعر فارسی است. هم‌زمانی دو چهره از دیدنی‌ترین چهره‌های ادب و شعر این مرز و بوم که یکی مظهری از پیروزی و نام‌آوری است و دیگری نمونه‌ای درخشان از پایمردی و شهادت(که همچنان که خود می‌گفت: در هنر، آن‌که به کاری تازه دست می‌زند می‌باید مقامی نظیر مقام شهادت را بپذیرد!) و جالب این‌که، آن یک، با خیلی از ستایندگان، مجموعه‌ٔ قطور سرودهایش به‌جز این حاصلی به‌بار نیاورد که چیزی به قطر کتاب کهنی بیافزاید، و این‌ یک درحالی‌که سفیهش می‌خواندند و در رفتار و کردار و حتّی چگونگی لباس پوشیدنش نشانه‌های جنون می‌جستند، شهامت و آزادمردی‌اش را به‌ دیوانگی تشبیه می‌کردند و راه نفسش را بسته بودند و به زمانی دراز جایی برای نشر سروده‌های خویش نمی‌یافت و به ماهی یکصد و سی تومان حقوق انتظار خدمت معلمی ساخته بود همین‌قدر که جایی برای نشر یکی دو شعر و مجالی برای تنفسکی یافت، دم معجزه‌آسای مسیحایی‌اش به یکی کرشمه، گورستان کویری را جنگلی پربار و بر کرد! <ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = شاملو\|نام = احمد\|عنوان = از مهتابی به کوچه\|ص=۱۱۲}}</ref>}}
خط ۴۶۱:		خط ۴۶۳:
	#{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی۱ = یوشیج\|نام۱ = نیما\|عنوان =نسخهٔ الکترونیکی کتاب نیما و نقاشی\|ناشر = do-l\|\|سال= ۱۳۹۳\|}}		#{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی۱ = یوشیج\|نام۱ = نیما\|عنوان =نسخهٔ الکترونیکی کتاب نیما و نقاشی\|ناشر = do-l\|\|سال= ۱۳۹۳\|}}
	#{{یادکرد کتاب\|عنوان =مجموعه مقالات بزرگداشت یکصدمین سالگرد تولد نیما یوشیج\|ناشر = مرکز انتشارات کمیسیون ملی بونسکو در ایران\|شهر = تهران\|سال=۱۳۷۸\|شابک=۹۶۴۶۵۶۸۰۷۶}}		#{{یادکرد کتاب\|عنوان =مجموعه مقالات بزرگداشت یکصدمین سالگرد تولد نیما یوشیج\|ناشر = مرکز انتشارات کمیسیون ملی بونسکو در ایران\|شهر = تهران\|سال=۱۳۷۸\|شابک=۹۶۴۶۵۶۸۰۷۶}}
			#{{یادکرد کتاب\|عنوان =گزینهٔ اشعار پرویز ناتل خانلری\|ناشر =مروارید\|شهر = تهران\|سال=۱۳۹۵\|شابک=۹۷۸۹۶۴۱۹۱۳۶۸۹}}
	# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= غلامحسین‌زاده \|نام۱= غلامحسین\|نام خانوادگی۲= طاهری \|نام۲=قدرت‌الله\|نام خانوادگی۳= کریمی \|نام۳= فرزاد\|تاریخ= بهار ۱۳۹۰\|عنوان= بررسی عملکرد روایت در اشعار نیما با تکیه بر نشانه‌شناسی ققنوس\|ژورنال= ادب‌پژوهی\|دوره= \|شماره=۱۵ \|صفحات= \|تاریخ بازبینی= ۲۶تیر۱۳۹۸}}		# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= غلامحسین‌زاده \|نام۱= غلامحسین\|نام خانوادگی۲= طاهری \|نام۲=قدرت‌الله\|نام خانوادگی۳= کریمی \|نام۳= فرزاد\|تاریخ= بهار ۱۳۹۰\|عنوان= بررسی عملکرد روایت در اشعار نیما با تکیه بر نشانه‌شناسی ققنوس\|ژورنال= ادب‌پژوهی\|دوره= \|شماره=۱۵ \|صفحات= \|تاریخ بازبینی= ۲۶تیر۱۳۹۸}}

آقای مستقیم در ‏۴ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۷:۲۸

2019-07-26T07:28:05Z

آقای مستقیم در ‏۴ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۰۹

2019-07-26T05:09:49Z

@@ خط ۱۲۵: / خط ۱۲۵: @@
 اردشیر آوانسیان در خاطراتش چنین می‌نویسد:
 {{گفتاورد تزیینی|لادبن در تهران به ما گفته بود برادری دارم شاعر، اگر به تهران رفتید او را پیدا کنید... هنگامی که من و روستا برای کار حزبی در اوایل ۱۹۲۰ به ایران آمدیم در تهران فکر پیداکردن نیما شدیم.[...] وارد خانهٔ او شدیم. [...] نیما فهمید ما دوست‌های لادبن هستیم. با حرارت زیادی شروع کرد با ما صحبت‌کردن(دو آتشه بود). ما هم تا آن‌جایی که عقلمان می‌رسید تبلیغات مارکسیستی می‌کردیم. مثل این‌که بحث ما عادی بود، اما یک‌مرتبه حالت ما عوض شد و مات و مبهوت شدیم وقتی دیدیم که نیما با حرکات  دست و سر تمام وجودش به حرکت درآمده و اظهار کرد که «من لنین شرق هستم». او این اظهارات را با حرارت زیاد و با باور عمیق به خود کرد که که ما را ناراحت کرد و شدیداً با او شروع به بحث کردیم.<ref>{{یادکرد کتاب|نام خانوادگی = طاهباز|نام = سیروس|عنوان =کماندار بزرگ کوهساران|ص =۴۷}}</ref>}}
 ==زندگی و تراث==
 [[پرونده:Koudakinima.jpg|220px|thumb|بندانگشتی|چپ|<center>'''نخستین تصویر از نیما یوشیج'''</center>]]
@@ خط ۴۵۸: / خط ۴۶۸: @@
 * {{یادکرد وب|نشانی=https://www.cgie.org.ir/fa/news/3855|عنوان =دو نامه نیما به احمد شاملو|ناشر= مرکز دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی|تاریخ= ۲ مرداد ۱۳۹۲|تاریخ بازدید= ۲۵تیر۱۳۹۸}}
 * {{یادکرد وب|نشانی= https://www.sid.ir/fa/seminar/ViewPaper.aspx?FID=3191392h0887|عنوان= نيماي نثرنويس (معرفي و شرح مختصري از آثار غيرمنظوم نيما يوشيج)|ناشر= وبگاه پایگاه مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی|تاریخ= ۱۳شهریور۱۳۹۲|تاریخ بازدید= ۲۶تیر۱۳۹۸}}

آقای مستقیم در ‏۴ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۴:۵۳

2019-07-26T04:53:17Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۵۸
خط ۱۲۷:		خط ۱۲۷:
	===آخرین عکس===		===آخرین عکس===
	به‌نقل از «هادی شفائیه»:		به‌نقل از «هادی شفائیه»:
	اوايل زمستان بود و روزها خيلي کوتاه. ساعت شش بعداز ظهر هوا کاملاً تاريک شده و شب فرا رسيده‌بود. باران ريزي مي‌‌باريد. من در آتليه‌ام به امور جاري مي‌پرداختم که زنگ در به صدا درآمد. وقتي باز کردم احمد شاملو را با قيافه‌اي اندوه‌بار و درهم روبه‌روي خود ديدم که فقط جمله‌اي بسيار کوتاه بر زبان راند: « نيما مرد». هر دو ساکت و بي حرکت مانديم. دقيقه‌اي به درازي سال گذشت. آن‌گاه شاملو لب به سخن گشود و در‌حالي‌که بغض گلويش را مي‌فشرد گفت:«آمدم تا تو را ببرم آخرين عکس اش را بگيري».{{سخ}}		{{گفتاورد تزیینی\|اوايل زمستان بود و روزها خيلي کوتاه. ساعت شش بعداز ظهر هوا کاملاً تاريک شده و شب فرا رسيده‌بود. باران ريزي مي‌‌باريد. من در آتليه‌ام به امور جاري مي‌پرداختم که زنگ در به صدا درآمد. وقتي باز کردم احمد شاملو را با قيافه‌اي اندوه‌بار و درهم روبه‌روي خود ديدم که فقط جمله‌اي بسيار کوتاه بر زبان راند: « نيما مرد». هر دو ساکت و بي حرکت مانديم. دقيقه‌اي به درازي سال گذشت. آن‌گاه شاملو لب به سخن گشود و در‌حالي‌که بغض گلويش را مي‌فشرد گفت:«آمدم تا تو را ببرم آخرين عکس اش را بگيري».{{سخ}}
	دوربينم را برداشتم و به راه افتاديم. حرفي براي گفتن نداشتيم. تا مسجدي که جنازه به امانت گذاشته شده بود در سکوت مطلق طي شد. باران هم چنان مي‌باريد و آسفالت خيابان برق مي زد. به مسجدي در خيابان سعدي، نزديک چهارراه سيّدعلي رفتيم. شاملو در آن جا آهسته از يکي سؤالي کرد و پس از اين که آن شخص جوابي داد و با انگشت کسي را نشان داد به سراغ مرد ميان‌سالي که عبايي بر دوش داشت، رفت و پس از صحبت درگوشي بسيار کوتاه چيزي در دست آن مرد گذاشت و او، ما را به شبستان مسجد برد، چراغ روشن کرد و رفت.{{سخ}}		دوربينم را برداشتم و به راه افتاديم. حرفي براي گفتن نداشتيم. تا مسجدي که جنازه به امانت گذاشته شده بود در سکوت مطلق طي شد. باران هم چنان مي‌باريد و آسفالت خيابان برق مي زد. به مسجدي در خيابان سعدي، نزديک چهارراه سيّدعلي رفتيم. شاملو در آن جا آهسته از يکي سؤالي کرد و پس از اين که آن شخص جوابي داد و با انگشت کسي را نشان داد به سراغ مرد ميان‌سالي که عبايي بر دوش داشت، رفت و پس از صحبت درگوشي بسيار کوتاه چيزي در دست آن مرد گذاشت و او، ما را به شبستان مسجد برد، چراغ روشن کرد و رفت.{{سخ}}
	نيماي بي‌جان در آن‌جا روي قاليچه و زير يک طاق ترمه راحت و آرام در خواب ابدي بود.		نيماي بي‌جان در آن‌جا روي قاليچه و زير يک طاق ترمه راحت و آرام در خواب ابدي بود.
خط ۱۳۳:		خط ۱۳۳:
	اندامي که در زير ترمه آرميده بود چنان لاغر و نحيف بود که به نظر نمي‌رسيد چيزي در آن‌جا وجود داشته‌باشد. از او، که اساساً جثه‌اي کوچک و لاغر داشت، در نتيجه بيماري طولاني جز پوست و استخوان چيزي باقي نمانده‌بود.		اندامي که در زير ترمه آرميده بود چنان لاغر و نحيف بود که به نظر نمي‌رسيد چيزي در آن‌جا وجود داشته‌باشد. از او، که اساساً جثه‌اي کوچک و لاغر داشت، در نتيجه بيماري طولاني جز پوست و استخوان چيزي باقي نمانده‌بود.
	نمي دانم چه مدت در همان حال بوديم. با تصوّر و تجسّم آن چه با کنار رفتن پوشش‌ها نمايان مي‌شد از انجام کاري که براي آن رفته بودم صرفنظر کردم و بي آن که کلمه‌اي بر زبان بياورم بازوي شاملو را گرفتم، چراغ را خاموش کردم و از آن جا بيرون آمديم...{{سخ}}		نمي دانم چه مدت در همان حال بوديم. با تصوّر و تجسّم آن چه با کنار رفتن پوشش‌ها نمايان مي‌شد از انجام کاري که براي آن رفته بودم صرفنظر کردم و بي آن که کلمه‌اي بر زبان بياورم بازوي شاملو را گرفتم، چراغ را خاموش کردم و از آن جا بيرون آمديم...{{سخ}}
	دريغم آمد تصوير و تصوّري را که روزي از آن چهره ي جالب و نگاه‌هاي نافذ، براي خود و همه‌ي دوستدارانش به وجود‌ آورده‌بودم بر هم بزنم. <ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://tootimag.com/%D9%85%D8%B7%D9%84%D8%A8/2102/%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D9%87-%D8%A7%D9%8A-%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D9%8A%D9%85%D8%A7\|عنوان= خاطره‌ای از نیما\|}}</ref>		دريغم آمد تصوير و تصوّري را که روزي از آن چهره ي جالب و نگاه‌هاي نافذ، براي خود و همه‌ي دوستدارانش به وجود‌ آورده‌بودم بر هم بزنم. <ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://tootimag.com/%D9%85%D8%B7%D9%84%D8%A8/2102/%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D9%87-%D8%A7%D9%8A-%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D9%8A%D9%85%D8%A7\|عنوان= خاطره‌ای از نیما\|}}</ref>}}

	==زندگی و تراث==		==زندگی و تراث==
خط ۱۳۹:		خط ۱۳۹:
	[[پرونده:Alaedin-Travel-Company-Attraction-Nur-Nima-Yushij-House-1.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''خانه‌موزهٔ نیما یوشیج در موطنش، یوش'''</center>]]		[[پرونده:Alaedin-Travel-Company-Attraction-Nur-Nima-Yushij-House-1.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''خانه‌موزهٔ نیما یوشیج در موطنش، یوش'''</center>]]
	[[پرونده:Khanehmoozeh.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''خانهٔ نیما یوشیج در تجریش'''</center>]]		[[پرونده:Khanehmoozeh.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''خانهٔ نیما یوشیج در تجریش'''</center>]]
	[[پرونده:1554532 10201910669266639 692315294 n.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نیما یوشیج و دیگر اهالی یوش، در شکارگاه'''{{سخ}}نیما شکارگری را بسیار ~~دوست‌داشت~~.</center>]]		[[پرونده:1554532 10201910669266639 692315294 n.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نیما یوشیج و دیگر اهالی یوش، در شکارگاه'''{{سخ}}نیما شکارگری را بسیار دوست‌ داشت.</center>]]
	===سالنامهٔ زندگی نیما یوشیج===		===سالنامهٔ زندگی نیما یوشیج===
	به نقل از زندگی‌نامهٔ خودنوشت نیما یوشیج، کتاب‌های زندگی‌نامه‌های نیما و خاطرات نیما و دیگران، سال‌شمار زندگی نیما به شرح زیر است:{{سخ}}		به نقل از زندگی‌نامهٔ خودنوشت نیما یوشیج، کتاب‌های زندگی‌نامه‌های نیما و خاطرات نیما و دیگران، سال‌شمار زندگی نیما به شرح زیر است:{{سخ}}