بزرگ علوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی در ‏۸ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۰۱:۵۹

2020-03-27T01:59:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۰۵:۲۹
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	\|پیشه = رمان‌نویس، مترجم، منتقد و مدرس		\|پیشه = رمان‌نویس، مترجم، منتقد و مدرس
	\|سال‌های نویسندگی =		\|سال‌های نویسندگی =
	\|سبک نوشتاری = [[~~واقع‌گرا\|~~واقع‌گرایی]]		\|سبک نوشتاری = [[واقع‌گرایی]]
	\|کتاب‌ها = [[چشم‌هایش]]، چمدان، گیله‌مرد، پنجاه‌وسه نفر و...		\|کتاب‌ها = [[چشم‌هایش]]، چمدان، گیله‌مرد، پنجاه‌وسه نفر و...
	\|مقاله‌ها =		\|مقاله‌ها =
خط ۸۴:		خط ۸۴:
	[[پرونده:Bozorg jamalzade.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نامهٔ [[محمدعلی جمال‌زاده\|جمال‌زاده]] به بزرگ علوی'''{{سخ}}'''وساطت تقی‌زاده برای بازگشت او'''</center>]]		[[پرونده:Bozorg jamalzade.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نامهٔ [[محمدعلی جمال‌زاده\|جمال‌زاده]] به بزرگ علوی'''{{سخ}}'''وساطت تقی‌زاده برای بازگشت او'''</center>]]
	[[پرونده:Nameh alavi be bagheri.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نامهٔ علوی به باقر مؤمنی{{سخ}}از نامه‌هایی که مؤمنی در کتاب «در خلوت دوست» گردآوری کرد.<ref>{{پک\|مؤمنی\|۱۳٩۶\|ک= در خلوت دوست\|ص=١٨٣}}</ref>'''</center>]]		[[پرونده:Nameh alavi be bagheri.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نامهٔ علوی به باقر مؤمنی{{سخ}}از نامه‌هایی که مؤمنی در کتاب «در خلوت دوست» گردآوری کرد.<ref>{{پک\|مؤمنی\|۱۳٩۶\|ک= در خلوت دوست\|ص=١٨٣}}</ref>'''</center>]]
	'''سیدمجتبی آقابزرگ علوی''' مشهور به '''بزرگ علوی''' نویسنده‌ای [[واقع‌گرا]]، سیاست‌مداری چپ‌گرا، مترجم، پژوهشگر و پایه‌گذار '''ادبیات زندان'''<ref name=''پیشهٔ دربه‌دری''>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=١١}}</ref> و [[ادبیات مهاجرت]]<ref name=''علوی سیاسی''>{{پک\|بهارلو\|ک=بزرگ علوی نویسندهٔ سانتی‌مانتال\|ص=١١}}</ref> بود که آثارش را به‌‌آلمانی و انگلیسی ترجمه کرده‌اند.		'''سیدمجتبی آقابزرگ علوی''' مشهور به '''بزرگ علوی''' نویسنده‌ای [[واقع‌گرایی\|واقع‌گرا]]، سیاست‌مداری چپ‌گرا، مترجم، پژوهشگر و پایه‌گذار '''ادبیات زندان'''<ref name=''پیشهٔ دربه‌دری''>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=١١}}</ref> و [[ادبیات مهاجرت]]<ref name=''علوی سیاسی''>{{پک\|بهارلو\|ک=بزرگ علوی نویسندهٔ سانتی‌مانتال\|ص=١١}}</ref> بود که آثارش را به‌‌آلمانی و انگلیسی ترجمه کرده‌اند.
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
	بزرگ علوی در عمری نزدیک به یک‌ قرن، زندگیِ پرماجرایی داشت و حوادث سهمگینی را از سر گذراند. علوی در نوجوانی همراه‌با پدر و برادرش به‌آلمان مهاجرت کرد و شخصیت ادبی‌اش، تحت‌تأثیر ادبیات رمانتیک آلمان و نویسندگان اروپایی به‌تدریج شکل گرفت. در ۲۵سالگی به ایران برگشت و زندگی‌اش در دو زمینهٔ «سیاسی» و «ادبی» برجسته و پررنگ شد. به‌گفتهٔ خودش [[صادق هدایت]] او را به دنیای ادبیات کشانید و ''تقی ارانی'' به دنیای سیاست.<ref name=''یاد علوی''>{{پک\|دهباشی\|۱۳٨۴\|ک=یاد بزرگ علوی\|ص=٩}}</ref>		بزرگ علوی در عمری نزدیک به یک‌ قرن، زندگیِ پرماجرایی داشت و حوادث سهمگینی را از سر گذراند. علوی در نوجوانی همراه‌با پدر و برادرش به‌آلمان مهاجرت کرد و شخصیت ادبی‌اش، تحت‌تأثیر ادبیات رمانتیک آلمان و نویسندگان اروپایی به‌تدریج شکل گرفت. در ۲۵سالگی به ایران برگشت و زندگی‌اش در دو زمینهٔ «سیاسی» و «ادبی» برجسته و پررنگ شد. به‌گفتهٔ خودش [[صادق هدایت]] او را به دنیای ادبیات کشانید و ''تقی ارانی'' به دنیای سیاست.<ref name=''یاد علوی''>{{پک\|دهباشی\|۱۳٨۴\|ک=یاد بزرگ علوی\|ص=٩}}</ref>
خط ۲۶۵:		خط ۲۶۵:

	====باقر مؤمنی====		====باقر مؤمنی====
	{{گفتاورد تزیینی\|[[پرونده:Bagher momeni.jpg\|80px]] او در کنار [[صادق هدایت\|هدایت]] یا پس از او یکی از پایه‌گذاران قصه‌نویسی مدرن در ایران است و بزرگ‌ترین نویسندهٔ [[واقع‌گرا]] به‌معنی سیاسی‌اجتماعی است. به او باید از این زاویه نگاه کرد نه از زوایهٔ سیاسی و نه به‌عنوان مبارز سیاسی. به‌خصوص که خودش هم هیچ‌گاه این ادعا را نداشت.<ref>{{پک\|مؤمنی\|۱۳٩۶\|ک=در خلوت دوست\|ص=٢٩٣}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|[[پرونده:Bagher momeni.jpg\|80px]] او در کنار [[صادق هدایت\|هدایت]] یا پس از او یکی از پایه‌گذاران قصه‌نویسی مدرن در ایران است و بزرگ‌ترین نویسندهٔ [[واقع‌گرایی\|واقع‌گرا]] به‌معنی سیاسی‌اجتماعی است. به او باید از این زاویه نگاه کرد نه از زوایهٔ سیاسی و نه به‌عنوان مبارز سیاسی. به‌خصوص که خودش هم هیچ‌گاه این ادعا را نداشت.<ref>{{پک\|مؤمنی\|۱۳٩۶\|ک=در خلوت دوست\|ص=٢٩٣}}</ref>}}

	====[[جمال میرصادقی]]====		====[[جمال میرصادقی]]====
	{{گفتاورد تزیینی\|[[پرونده:Mirsadeghi.jamal.jpg\|80px]] بزرگ علوی يکی از سه نويسندهٔ متقدم است و [[محمدعلی جمال‌زاده\|جمال‌زاده]] و [[صادق هدایت\|هدايت]] دو داستان‌نويس ديگرِ هم‌نسل او. او همواره روحيهٔ مبارزه‌جويانه‌ را در آثارش حفظ کرده و از اين حيث با هدايت متفاوت است. آثار هدايت رو به نااميدی است؛‌ ولی علوی در داستان‌هايش به انسان منفعل نگاهی ندارد و آدم‌های داستانی‌اش مانند شخصيت‌های هدايت سرخورده نيستند. او به‌شيوهٔ [[~~واقع‌گرا~~]] می‌نويسد و در داستان‌هايش به نابسامانی‌های اجتماعی پرداخته است. در رمان «[[چشم‌هايش]]» به بيان بخشی ديگر از مبازراتش عليه حکومت پهلوی پرداخته؛ به‌طوری که تا زمان استقرار رژيم شاه، او اجازه ورود به ايران را نداشت.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://www.ibna.ir/fa/doc/naghli/61482/%D9%BE%D8%B1%D9%87%D9%8A%D8%B2-%D8%A7%D9%86%D9%81%D8%B9%D8%A7%D9%84-%D9%88%D9%8A%DA%98%DA%AF%D9%8A-%D8%A7%D8%B5%D9%84%D9%8A-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF-%D8%B9%D9%84%D9%88%DB%8C\|عنوان= بزرگ علوی و میرصادقی\|ناشر =ایبنا}}</ref>'''</center>}}		{{گفتاورد تزیینی\|[[پرونده:Mirsadeghi.jamal.jpg\|80px]] بزرگ علوی يکی از سه نويسندهٔ متقدم است و [[محمدعلی جمال‌زاده\|جمال‌زاده]] و [[صادق هدایت\|هدايت]] دو داستان‌نويس ديگرِ هم‌نسل او. او همواره روحيهٔ مبارزه‌جويانه‌ را در آثارش حفظ کرده و از اين حيث با هدايت متفاوت است. آثار هدايت رو به نااميدی است؛‌ ولی علوی در داستان‌هايش به انسان منفعل نگاهی ندارد و آدم‌های داستانی‌اش مانند شخصيت‌های هدايت سرخورده نيستند. او به‌شيوهٔ [[واقع‌گرایی]] می‌نويسد و در داستان‌هايش به نابسامانی‌های اجتماعی پرداخته است. در رمان «[[چشم‌هايش]]» به بيان بخشی ديگر از مبازراتش عليه حکومت پهلوی پرداخته؛ به‌طوری که تا زمان استقرار رژيم شاه، او اجازه ورود به ايران را نداشت.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی =http://www.ibna.ir/fa/doc/naghli/61482/%D9%BE%D8%B1%D9%87%D9%8A%D8%B2-%D8%A7%D9%86%D9%81%D8%B9%D8%A7%D9%84-%D9%88%D9%8A%DA%98%DA%AF%D9%8A-%D8%A7%D8%B5%D9%84%D9%8A-%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF-%D8%B9%D9%84%D9%88%DB%8C\|عنوان= بزرگ علوی و میرصادقی\|ناشر =ایبنا}}</ref>'''</center>}}

	====[[حسن میرعابدینی]]====		====[[حسن میرعابدینی]]====
خط ۲۷۸:		خط ۲۷۸:

	====[[شاهرخ مسکوب]]====		====[[شاهرخ مسکوب]]====
	{{گفتاورد تزیینی\|[[پرونده:Shahrokh maskob.jpg\|80px]] علوی با بهره‌جویی از اخبار روزنامه‌ها و خیال‌بافی حول شنیده‌ها از عملکرد ساواک و با مطلق‌گرایی در چهره‌پردازی شخصیت‌های سیاه و سفید، قصهٔ بی‌روحی نوشته و در ساخت‌وپرداخت [[~~واقع‌گرا~~\|واقع‌گرایانهٔ]] آدم‌ها و حوادث توفیقی نیافته است.<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=١١۶}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|[[پرونده:Shahrokh maskob.jpg\|80px]] علوی با بهره‌جویی از اخبار روزنامه‌ها و خیال‌بافی حول شنیده‌ها از عملکرد ساواک و با مطلق‌گرایی در چهره‌پردازی شخصیت‌های سیاه و سفید، قصهٔ بی‌روحی نوشته و در ساخت‌وپرداخت [[واقع‌گرایی\|واقع‌گرایانهٔ]] آدم‌ها و حوادث توفیقی نیافته است.<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=١١۶}}</ref>}}

	====[[علی‌اشرف درویشیان]]====		====[[علی‌اشرف درویشیان]]====
خط ۲۸۷:		خط ۲۸۷:

	===بزرگ علوی از خویش و آثارش می‌گوید===		===بزرگ علوی از خویش و آثارش می‌گوید===
	{{گفتاورد تزیینی\|من سبک [[~~واقع‌گرا\|~~واقع‌گرایی]] را انتخاب کردم؛ چون طور دیگری نمی‌توانستم بنویسم. البته تحت‌تأثیر نویسندگان بزرگ دنیا بودم و یقین دارم ''داستایوفسکی'' در من خیلی اثر داشت و نویسندگان آلمانی مثل ''آرتو شیلر''، ''رومن رولان''، ''استفان تسوایک''. [[صادق هدایت]] همیشه به من می‌گفت تو خیلی سانتی‌مانتال هستی و این سانتی‌مانتالیزم را باید کنار بگذاری و شاید این ایراد را در [[چشم‌هایش]] تکرار کرده باشم.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام‌خانوادگی=جهانبگلو\|عنوان= بزرگ علوی: ستایش زندگی\|ص=۴٢}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|من سبک [[واقع‌گرایی]] را انتخاب کردم؛ چون طور دیگری نمی‌توانستم بنویسم. البته تحت‌تأثیر نویسندگان بزرگ دنیا بودم و یقین دارم ''داستایوفسکی'' در من خیلی اثر داشت و نویسندگان آلمانی مثل ''آرتو شیلر''، ''رومن رولان''، ''استفان تسوایک''. [[صادق هدایت]] همیشه به من می‌گفت تو خیلی سانتی‌مانتال هستی و این سانتی‌مانتالیزم را باید کنار بگذاری و شاید این ایراد را در [[چشم‌هایش]] تکرار کرده باشم.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام‌خانوادگی=جهانبگلو\|عنوان= بزرگ علوی: ستایش زندگی\|ص=۴٢}}</ref>}}
	{{گفتاورد تزیینی\|آن زمان که به [[گروه ربعه]] پیوستم در گروه ''تقی ارانی'' هم بودم که مرا به سیاست و عاقبت بیراهه کشاند. دو قطب مرا در دو جهت می‌بردند و من بازیچهٔ این دو موج ناسازگار شدم که مرا له‌ولورده نکرد؛ اما گسترش‌ طبع قلم‌زنی مرا سد کردند.<ref>{{پک\|بهارلو\|۱۳٧٧\|ک=برگزیدهٔ آثار بزرگ علوی\|ص=١٠٠}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|آن زمان که به [[گروه ربعه]] پیوستم در گروه ''تقی ارانی'' هم بودم که مرا به سیاست و عاقبت بیراهه کشاند. دو قطب مرا در دو جهت می‌بردند و من بازیچهٔ این دو موج ناسازگار شدم که مرا له‌ولورده نکرد؛ اما گسترش‌ طبع قلم‌زنی مرا سد کردند.<ref>{{پک\|بهارلو\|۱۳٧٧\|ک=برگزیدهٔ آثار بزرگ علوی\|ص=١٠٠}}</ref>}}
	{{گفتاورد تزیینی\|اکنون که سال‌ها یا شاید روزهای آخر عمرم فرا می‌رسد، رشک می‌برم که آرزوی من برآورده نشده است. وقتی می‌بینم همکارانم چه آثار باارزشی نوشته‌اند، دلم آکنده از غم می‌شود که چنتهٔ من خالی است و از خود می‌پرسم چه شد که می‌خواستی نویسنده بشوی؛ اما وسط راه ماندی. این شعر وصف حال من است:		{{گفتاورد تزیینی\|اکنون که سال‌ها یا شاید روزهای آخر عمرم فرا می‌رسد، رشک می‌برم که آرزوی من برآورده نشده است. وقتی می‌بینم همکارانم چه آثار باارزشی نوشته‌اند، دلم آکنده از غم می‌شود که چنتهٔ من خالی است و از خود می‌پرسم چه شد که می‌خواستی نویسنده بشوی؛ اما وسط راه ماندی. این شعر وصف حال من است:
خط ۳۸۵:		خط ۳۸۵:

	====گیله‌مرد<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩١\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=٨٢تا٨۵}}</ref>====		====گیله‌مرد<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩١\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=٨٢تا٨۵}}</ref>====
	داستان ~~گیله‌مرد~~ نمونهٔ مناسب از [[~~واقع‌گرا\|واقع‌گراییِ~~]] اجتماعی علوی است. دهقانی‌یاغی، دستگیر شده و دو مأمور امنیه، وکیل‌باشی و بلوچ او را از راه جنگل طوفان‌زده، برای بازجویی به شهر می‌برند. نویسنده در حین حرکت سه مرد، نوعِ نگاه متفاوت چهره‌های داستانی را به زندگی می‌نمایاند، رابطهٔ آن‌ها را شکل می‌دهد و از طریق سخنان وکیل‌باشی و بازگشت‌های ذهنی گیله‌مرد، حال‌وهوای اجتماعی دورهٔ طغیان رعیت‌ها را نشان می‌دهد. وصف وقایعِ سفر عینی سه همسفرِ اجباری، با سفر ذهنی گیله‌مرد و بلوچ می‌آمیزد و هویت آن‌ها را شکل می‌دهد. داستان ضمن سخنان امنیه و تفکرات زندانی پرورش می‌یابد و به‌تدریج گره‌هایش باز می‌شود. پس از هجوم دهقانان به مأموران وصول سهم‌اربابی، همسر گیله‌مرد کشته‌شده و او همراه جمعی از دهقانان رانده‌شده از زمین به جنگل زده اما وقتی برای دیدن فرزندش به خانه آمده، دستگیر شده است. علوی با نورها و رنگ‌ها و صداهای جنگل، احساسات و عواطف شخصیت‌ها را نشان داده است و با شرح هیجان‌های درونی که همچون نیرویی آشفته در فوران‌اند، توصیف واقعی بیرونی را رنگ‌آمیزی می‌کند و از آشفتگی طبیعت بهره می‌برد تا راهی به آشوب ذهنی گیله‌مرد بگشاید:		داستان «گیله‌مرد» نمونهٔ مناسب از [[واقع‌گرایی]] اجتماعی علوی است. دهقانی‌یاغی، دستگیر شده و دو مأمور امنیه، وکیل‌باشی و بلوچ او را از راه جنگل طوفان‌زده، برای بازجویی به شهر می‌برند. نویسنده در حین حرکت سه مرد، نوعِ نگاه متفاوت چهره‌های داستانی را به زندگی می‌نمایاند، رابطهٔ آن‌ها را شکل می‌دهد و از طریق سخنان وکیل‌باشی و بازگشت‌های ذهنی گیله‌مرد، حال‌وهوای اجتماعی دورهٔ طغیان رعیت‌ها را نشان می‌دهد. وصف وقایعِ سفر عینی سه همسفرِ اجباری، با سفر ذهنی گیله‌مرد و بلوچ می‌آمیزد و هویت آن‌ها را شکل می‌دهد. داستان ضمن سخنان امنیه و تفکرات زندانی پرورش می‌یابد و به‌تدریج گره‌هایش باز می‌شود. پس از هجوم دهقانان به مأموران وصول سهم‌اربابی، همسر گیله‌مرد کشته‌شده و او همراه جمعی از دهقانان رانده‌شده از زمین به جنگل زده اما وقتی برای دیدن فرزندش به خانه آمده، دستگیر شده است. علوی با نورها و رنگ‌ها و صداهای جنگل، احساسات و عواطف شخصیت‌ها را نشان داده است و با شرح هیجان‌های درونی که همچون نیرویی آشفته در فوران‌اند، توصیف واقعی بیرونی را رنگ‌آمیزی می‌کند و از آشفتگی طبیعت بهره می‌برد تا راهی به آشوب ذهنی گیله‌مرد بگشاید:
	{{سخ}}<span style="color:Black{{{1\|}}};background:YellowGreen{{{2\|}}}">'''«باران هنگامه کرده بود. باد چنگ می‌انداخت و می‌خواست زمین را از جا بکند. درختان کهن به جان یکدیگر افتاده بودند. از جنگل صدای شیون زنی که زجر می‌کشید می‌آمد. غرش باد آوازهای خاموشی را افسارگسیخته کرده بود. رشته‌های باران آسمان تیره را به زمین گل‌آلود می‌دوخت. نهر طغیان کرده بود وآب‌ها از هر طرف جاری بود.»'''</span><noinclude> {{سخ}}		{{سخ}}<span style="color:Black{{{1\|}}};background:YellowGreen{{{2\|}}}">'''«باران هنگامه کرده بود. باد چنگ می‌انداخت و می‌خواست زمین را از جا بکند. درختان کهن به جان یکدیگر افتاده بودند. از جنگل صدای شیون زنی که زجر می‌کشید می‌آمد. غرش باد آوازهای خاموشی را افسارگسیخته کرده بود. رشته‌های باران آسمان تیره را به زمین گل‌آلود می‌دوخت. نهر طغیان کرده بود وآب‌ها از هر طرف جاری بود.»'''</span><noinclude> {{سخ}}
	علوی با تأکید بر نوع رابطه‌ای که بین سه مرد شکل می‌گیرد تعلیق داستان را می‌سازد. امنیهٔ بلوچ در غیاب وکیل‌باشی با جلب اعتماد گیله‌مرد، آن دو را درگیر بازی یچیده‌ای می‌کند و با دسیسه‌ای که می‌چیند، آنان را درست در همان زمانی که فکر می‌کنند به پیروزی نزدیک‌اند از پای در می‌آورد.		علوی با تأکید بر نوع رابطه‌ای که بین سه مرد شکل می‌گیرد تعلیق داستان را می‌سازد. امنیهٔ بلوچ در غیاب وکیل‌باشی با جلب اعتماد گیله‌مرد، آن دو را درگیر بازی یچیده‌ای می‌کند و با دسیسه‌ای که می‌چیند، آنان را درست در همان زمانی که فکر می‌کنند به پیروزی نزدیک‌اند از پای در می‌آورد.

طراوت بارانی در ‏۱۳ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۲۰

2020-02-02T14:20:07Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۵ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۴۹

2020-01-25T18:49:41Z

نمایش تغییرات

غزلِ بهار: /* جوانی و بازگشت به ایران */

2020-01-24T20:29:52Z

جوانی و بازگشت به ایران

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۵۹
خط ۱۹۸:		خط ۱۹۸:
	علوی پس از بازگشت به ایران به شیراز رفت و به‌عنوان آموزگار زبان آلمانی در مدرسه صنعتی تدریس کرد.<ref name=''جوانی علوی''/> سپس به تهران بازگشت و در مدرسهٔ صنعتی تهران مشغول شد. او با [[نیما یوشیج]] در این مدرسه همکار بود. در این دوران با [[صادق هدایت\|هدایت]] آشنا شد و به ''[[گروه ربعه]]'' گروید و هم‌زمان در محفل‌های سیاسی با ''ارانی'' نشست‌وبرخاست داشت. سیاسی‌شدنش موجب شد همراه با ارانی و سایر اعضای گروهِ «پنجاه‌وسه نفر» دستگیر شود و به هفت سال زندان محکوم شود. پس از حدود پنج‌ سال که در زندان به‌سر برد آزاد شد برای دومین بار تجدید فراش کرد و با ''فاطمه طباطبایی'' نوهٔ محمدصادق طباطبایی پیوند زناشویی بست که پسری به‌نام ''مانی'' حاصل این ازدواج است.<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=٢١}}</ref> مانی دورهٔ دکترای فیزیک را در آلمان گذرانده است. در بهمن١٣٢٧ در پی سوءقصد<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=٢٣}}</ref> به ''محمدرضا پهلوی''، به‌مدت یک‌ماه بازداشت شد و با وساطت پدر همسرش، سید محمدصادق طباطبایی که از رؤسای مجلس شورای ملّی بود، آزاد شد. علوی در اوج خلاقیت ادبی بود که کودتای ٢٨مرداد سدّ راهش شد.<ref name=''زندگی علوی''>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=٢۴}}</ref>		علوی پس از بازگشت به ایران به شیراز رفت و به‌عنوان آموزگار زبان آلمانی در مدرسه صنعتی تدریس کرد.<ref name=''جوانی علوی''/> سپس به تهران بازگشت و در مدرسهٔ صنعتی تهران مشغول شد. او با [[نیما یوشیج]] در این مدرسه همکار بود. در این دوران با [[صادق هدایت\|هدایت]] آشنا شد و به ''[[گروه ربعه]]'' گروید و هم‌زمان در محفل‌های سیاسی با ''ارانی'' نشست‌وبرخاست داشت. سیاسی‌شدنش موجب شد همراه با ارانی و سایر اعضای گروهِ «پنجاه‌وسه نفر» دستگیر شود و به هفت سال زندان محکوم شود. پس از حدود پنج‌ سال که در زندان به‌سر برد آزاد شد برای دومین بار تجدید فراش کرد و با ''فاطمه طباطبایی'' نوهٔ محمدصادق طباطبایی پیوند زناشویی بست که پسری به‌نام ''مانی'' حاصل این ازدواج است.<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=٢١}}</ref> مانی دورهٔ دکترای فیزیک را در آلمان گذرانده است. در بهمن١٣٢٧ در پی سوءقصد<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=٢٣}}</ref> به ''محمدرضا پهلوی''، به‌مدت یک‌ماه بازداشت شد و با وساطت پدر همسرش، سید محمدصادق طباطبایی که از رؤسای مجلس شورای ملّی بود، آزاد شد. علوی در اوج خلاقیت ادبی بود که کودتای ٢٨مرداد سدّ راهش شد.<ref name=''زندگی علوی''>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=٢۴}}</ref>

	~~علوی از بود، پسری به‌نام مانی دارد که~~
	====علوی تبعیدی در آلمان====		====علوی تبعیدی در آلمان====
	او چندماهی پیش از کودتا برای شرکت در کنگرهٔ ادبی و دریافت مدال طلای «شورای جهانی صلح» به اروپای شرقی رفت؛ اما دیگر نتوانست به وطن بازگردد. ازدواج دومش به‌سبب این تبعید به شکست انجامید. او در برلین شرقی ماندگار شد و تا پایان عمر در این شهر زیست. در آنجا با زنی آلمانی به‌نام ''گرترود'' ازدواج کرد.		او چندماهی پیش از کودتا برای شرکت در کنگرهٔ ادبی و دریافت مدال طلای «شورای جهانی صلح» به اروپای شرقی رفت؛ اما دیگر نتوانست به وطن بازگردد. ازدواج دومش به‌سبب این تبعید به شکست انجامید. او در برلین شرقی ماندگار شد و تا پایان عمر در این شهر زیست. در آنجا با زنی آلمانی به‌نام ''گرترود'' ازدواج کرد.

غزلِ بهار: /* ترجمه */

2020-01-24T20:28:24Z

ترجمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۵۸
خط ۲۱۹:		خط ۲۱۹:

	====ترجمه====		====ترجمه====
	علوی کار خود را با ترجمه شروع می‌کند. در سال١٣٠۶ که در شیراز به معلمی اشتغال دارد، پره‌هایی از نمایشنامهٔ «دوشیزه اورلئان» اثر شیلر را به فارسی بر می‌گرداند و در روزنامه‌ای محلی چاپ می‌کند و پس از ~~کودتای١٣٢۵~~ و زندگی در تبعید، ترجمهٔ آثار داستانی ِ نویسندگان ایرانی را به‌قلم خود و همکاران و شاگردانش در دانشگاه هُمبولت سازمان می‌دهد. علوی به کمک شاگردانش، آثاری از ادبیات کلاسیک ایران را به‌زبان آلمانی ترجمه می‌کند یا در این باب مقاله‌هایی می‌نویسد. از کارهای مهم او در معرفی ادبیات کلاسیک ایران به آلمانی‌زبان‌ها و نگارش مدخل‌هایی از دانشنامهٔ کیندلر است که هنگام تجدیدچاپ این مدخل‌ها، ٢٩ شاعر و داستان‌نویس معاصر را به نویسندگان کلاسیک افزود.<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=٢٩تا٣١}}</ref>		علوی کار خود را با ترجمه شروع می‌کند. در سال١٣٠۶ که در شیراز به معلمی اشتغال دارد، پره‌هایی از نمایشنامهٔ «دوشیزه اورلئان» اثر شیلر را به فارسی بر می‌گرداند و در روزنامه‌ای محلی چاپ می‌کند و پس از کودتای١٣٣٢ و زندگی در تبعید، ترجمهٔ آثار داستانی ِ نویسندگان ایرانی را به‌قلم خود و همکاران و شاگردانش در دانشگاه هُمبولت سازمان می‌دهد. علوی به کمک شاگردانش، آثاری از ادبیات کلاسیک ایران را به‌زبان آلمانی ترجمه می‌کند یا در این باب مقاله‌هایی می‌نویسد. از کارهای مهم او در معرفی ادبیات کلاسیک ایران به آلمانی‌زبان‌ها و نگارش مدخل‌هایی از دانشنامهٔ کیندلر است که هنگام تجدیدچاپ این مدخل‌ها، ٢٩ شاعر و داستان‌نویس معاصر را به نویسندگان کلاسیک افزود.<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=٢٩تا٣١}}</ref>

	====نقد ادبی====		====نقد ادبی====

غزلِ بهار در ‏۱ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۰۵

2020-01-21T21:05:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۰۰:۳۵
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	[[پرونده:Minovi alavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''در کنار [[مجتبی مینوی]]'''</center>]]		[[پرونده:Minovi alavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''در کنار [[مجتبی مینوی]]'''</center>]]
	[[پرونده:Saedi alavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌همراه سحر و [[غلام‌حسین ساعدی]]'''</center>]]		[[پرونده:Saedi alavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌همراه سحر و [[غلام‌حسین ساعدی]]'''</center>]]
			[[پرونده:Alavi&gertrod&dehbashi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌اتفاق گرترود و [[علی دهباشی]]'''</center>]]
	[[پرونده:Bozorg choobak.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''هم‌نشین با [[صادق چوبک]]<ref name=''یادداشت‌های بزرگ''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://bukhara-web.com/%d8%a8%d8%b2%d8%b1%da%af-%d8%b9%d9%84%d9%88%db%8c-%d9%88-%db%8c%d8%a7%d8%af%d8%af%d8%a7%d8%b4%d8%aa-%d9%87%d8%a7%db%8c%d8%b4/\|عنوان= یادداشت‌های بزرگ}}</ref> '''</center>]]		[[پرونده:Bozorg choobak.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''هم‌نشین با [[صادق چوبک]]<ref name=''یادداشت‌های بزرگ''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://bukhara-web.com/%d8%a8%d8%b2%d8%b1%da%af-%d8%b9%d9%84%d9%88%db%8c-%d9%88-%db%8c%d8%a7%d8%af%d8%af%d8%a7%d8%b4%d8%aa-%d9%87%d8%a7%db%8c%d8%b4/\|عنوان= یادداشت‌های بزرگ}}</ref> '''</center>]]
	[[پرونده:Alavi bazgasht.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''بازگشت به وطن پس از ٢۶ سال{{سخ}} فرودگاه تهران، ١٣۵٨'''</center>]]		[[پرونده:Alavi bazgasht.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''بازگشت به وطن پس از ٢۶ سال{{سخ}} فرودگاه تهران، ١٣۵٨'''</center>]]

غزلِ بهار در ‏۱ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۲۸

2020-01-21T20:28:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۵۸
خط ۶۶:		خط ۶۶:
	[[پرونده:Alavi dehbashi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''در کنار [[انجوی شیرازی]] و [[علی دهباشی]]'''</center>]]		[[پرونده:Alavi dehbashi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''در کنار [[انجوی شیرازی]] و [[علی دهباشی]]'''</center>]]
	[[پرونده:Alavi & momeni.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌همراه باقر مؤمنی در برلین'''</center>]]		[[پرونده:Alavi & momeni.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌همراه باقر مؤمنی در برلین'''</center>]]
			[[پرونده:Najmi-Alawi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''در میان خواهرانش'''</center>]]
	[[پرونده:Kadkani bozorgalavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''با [[محمدرضا شفیعی کدکنی\|شفیعی کدکنی]]'''</center>]]		[[پرونده:Kadkani bozorgalavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''با [[محمدرضا شفیعی کدکنی\|شفیعی کدکنی]]'''</center>]]
	[[پرونده:Poyandeh alavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌اتفاق [[محمدجعفر پوینده]] در انجمن فرهنگی ایران‌اتریش'''</center>]]		[[پرونده:Poyandeh alavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌اتفاق [[محمدجعفر پوینده]] در انجمن فرهنگی ایران‌اتریش'''</center>]]
خط ۳۲۱:		خط ۳۲۲:
	[[پرونده:Cheshmhayash.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''رمانی که تا پیش از انقلاب ممنوع‌الچاپ بود و داشتن آن جرم محسوب می‌شد.'''</center>]]		[[پرونده:Cheshmhayash.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''رمانی که تا پیش از انقلاب ممنوع‌الچاپ بود و داشتن آن جرم محسوب می‌شد.'''</center>]]
	[[پرونده:Divar sefid.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''''دیوار سفید''؛ داستانی که علوی به‌زبان آلمانی نوشت.<ref>{{پک\|احمدی\|۱۳٧٧\|ک=خاطرات بزرگ علوی\|ص=٢٩٨}}</ref>'''</center>]]		[[پرونده:Divar sefid.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''''دیوار سفید''؛ داستانی که علوی به‌زبان آلمانی نوشت.<ref>{{پک\|احمدی\|۱۳٧٧\|ک=خاطرات بزرگ علوی\|ص=٢٩٨}}</ref>'''</center>]]
			[[پرونده:Varagh pareh zendan.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''''مجموعه‌داستانی «ورق‌پاره‌های زندان»''؛ پنج داستانی که به‌زبان انگلیسی ترجمه شد.<ref>{{پک\|احمدی\|۱۳٧٧\|ک=خاطرات بزرگ علوی\|ص=٢٩٩}}</ref>'''</center>]]

	===کارنامه و فهرست آثار<ref>{{پک\|احمدی\|۱۳٧٧\|ک=خاطرات بزرگ علوی\|ص=۴٣٧تا۴۴١}}</ref> ===		===کارنامه و فهرست آثار<ref>{{پک\|احمدی\|۱۳٧٧\|ک=خاطرات بزرگ علوی\|ص=۴٣٧تا۴۴١}}</ref> ===
	# '''دیو!...دیو'''، در مجموعهٔ «انیران» که دو داستان دیگر این مجموعه از [[صادق هدایت\|هدایت]] و [[شین پرتو]] بود. (١٣١٠)		# '''دیو!...دیو'''، در مجموعهٔ «انیران» که دو داستان دیگر این مجموعه از [[صادق هدایت\|هدایت]] و [[شین پرتو]] بود. (١٣١٠)

طراوت بارانی در ‏۲۷ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۵۶

2020-01-17T22:56:33Z

نمایش تغییرات

غزلِ بهار در ‏۲۷ دی ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۰۱

2020-01-17T22:01:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۱:۳۱
خط ۱۱۶:		خط ۱۱۶:

	===عشقی نافرجام===		===عشقی نافرجام===
	:«''گیتا'' دختر دندان‌پزشکی آلمانی و یهودی‌تبار بود که با پدرش پس از حملهٔ هیتلر به ایران مهاجرت کرده بودند. او دختر زیبایی بود و زبان فرانسه و آلمانی می‌دانست و کمی هم روسی یاد گرفته بود. من به‌زودی فریفتهٔ این دختر شدم و پس از چندی متوجه شدم او هم از من رویگردان نیست. هر دو اهل موسیقی بودیم و صفحات شومپن، چایکوفسکی و... گوش می‌دادیم. کتاب فرانسوی می‌خواندیم و من به او زبان فارسی یاد می‌دادم. خانواده‌‌ام به این وصلت بسیار تمایل داشتند و بالأخره ما نامزدی‌مان را اعلام کردیم و مدتی بعد ازدواج کردیم. آن‌موقع من در مدرسهٔ صنعتی درس می‌دادم. این دورانِ خوش زندگی ما حدود یک‌سال طول کشید و پس از آن مرا بازداشت کردند و به زندان قصر بردند. به هفت ‌سال حبس محکوم شده بودم. گیتا به ملاقاتم در زندان آمد. شنیدم... ~~یک‌بار~~ خواستند به او تعرض کنند و برایش پاپوش درست کرده بودند. این گرفتاری‌ها او را از ایران بیزار کرده بود و تصمیم گرفت از ایران بگریزد. در زندان به من هم فشار می‌آوردند. ما توافقی طلاق گرفتیم و دوران خوشبختی من پایان گرفت و اشک و غم و سیه‌روزی من آغاز شد. این زن شبحی بود که در زندگی من آمد و محو شد. آنچه از او در زندگی من باقی مانده است داستان «رقص مرگ» است که شاید ده‌هاهزار نفر یا شایدم بیشتر آن‌ را خوانده باشند.<ref>{{پک\|احمدی\|۱۳٧٧\|ک=خاطرات بزرگ علوی\|ص=١٩۴تا٢٠۴}}</ref>»		:«''گیتا'' دختر دندان‌پزشکی آلمانی و یهودی‌تبار بود که با پدرش پس از حملهٔ هیتلر به ایران مهاجرت کرده بودند. او دختر زیبایی بود و زبان فرانسه و آلمانی می‌دانست و کمی هم روسی یاد گرفته بود. من به‌زودی فریفتهٔ این دختر شدم و پس از چندی متوجه شدم او هم از من رویگردان نیست. هر دو اهل موسیقی بودیم و صفحات شومپن، چایکوفسکی و... گوش می‌دادیم. کتاب فرانسوی می‌خواندیم و من به او زبان فارسی یاد می‌دادم. خانواده‌‌ام به این وصلت بسیار تمایل داشتند و بالأخره ما نامزدی‌مان را اعلام کردیم و مدتی بعد ازدواج کردیم. آن‌موقع من در مدرسهٔ صنعتی درس می‌دادم. این دورانِ خوش زندگی ما حدود یک‌سال طول کشید و پس از آن مرا بازداشت کردند و به زندان قصر بردند. به هفت ‌سال حبس محکوم شده بودم. گیتا به ملاقاتم در زندان آمد. شنیدم... یک‌ بار خواستند به او تعرض کنند و برایش پاپوش درست کرده بودند. این گرفتاری‌ها او را از ایران بیزار کرده بود و تصمیم گرفت از ایران بگریزد. در زندان به من هم فشار می‌آوردند. ما توافقی طلاق گرفتیم و دوران خوشبختی من پایان گرفت و اشک و غم و سیه‌روزی من آغاز شد. این زن شبحی بود که در زندگی من آمد و محو شد. آنچه از او در زندگی من باقی مانده است داستان «رقص مرگ» است که شاید ده‌هاهزار نفر یا شایدم بیشتر آن‌ را خوانده باشند.<ref>{{پک\|احمدی\|۱۳٧٧\|ک=خاطرات بزرگ علوی\|ص=١٩۴تا٢٠۴}}</ref>»

	===نویسندگی در زندان===		===نویسندگی در زندان===
خط ۲۰۰:		خط ۲۰۰:
	====علوی تبعیدی در آلمان====		====علوی تبعیدی در آلمان====
	او چندماهی پیش از کودتا برای شرکت در کنگرهٔ ادبی و دریافت مدال طلای «شورای جهانی صلح» به اروپای شرقی رفت اما دیگر نتوانست به وطن بازگردد. ازدواج دومش به‌سبب این تبعید به شکست انجامید. او در برلین شرقی ماندگار شد و تا پایان عمر در این شهر زیست. در آنجا با زنی آلمانی به‌نام ''گرترود'' ازدواج کرد.		او چندماهی پیش از کودتا برای شرکت در کنگرهٔ ادبی و دریافت مدال طلای «شورای جهانی صلح» به اروپای شرقی رفت اما دیگر نتوانست به وطن بازگردد. ازدواج دومش به‌سبب این تبعید به شکست انجامید. او در برلین شرقی ماندگار شد و تا پایان عمر در این شهر زیست. در آنجا با زنی آلمانی به‌نام ''گرترود'' ازدواج کرد.
	سومین مرحلهٔ فعالیت ادبی علوی از این جا آغاز می‌شود. او کنج عزلت گزید و به کارهای فرهنگی پرداخت. در سال‌های مهاجرت برای اولین و ~~آخرین‌بار~~ فقط در یک پلنوم حزب تودهٔ ایران در سال ١٩۵٧ در مسکو شرکت کرد.{{سخ}}با معرفی ''یان ریپکا''، ایران‌شناس مشهور، در دانشگاه همبولت کرسی استادی گرفت و به تدریس زبان پارسی و تاریخ فرهنگ ایران مشغول شد و خدمت مؤثری در شناساندن فرهنگ ایرانی و ادبیات زبان فارسی انجام داد.<ref name=''زندگی علوی''/> علوی رئیس بخش ایران‌شناسی دانشگاه همبولت شد. هم‌زمان با شروع تدریس علوی در همبولت، حزب، سرپرستی خانواده‌های افسران معدوم سازمان نظامی حزب توده که به آلمان شرقی پناهنده شده‌ بودند را به او واگذار کرد که این وظیفه پس از مدتی به شخص دیگری محول شد. همکاری علوی با سران کمیتهٔ مرکزی به‌مرور زمان کمرنگ شده و حتی به خصومت کشیده شد و در سال ۱۳۴۶ از کمیتهٔ مرکزی استعفاء داد. او در سال ۱۳۴۷ از ریأست بخش ایران‌شناسی دانشگاه، برکنار شد و دلیلش را خصومت‌های درون‌حزبی به سرکردگی ''کیانوری'' بیان کرد و گفت: «امروز نامه‌ای داشتم که از اول سپتامبر دیگر رئیس شعبهٔ ایران‌شناسی نیستم، خشک و خالی. چند کلمه تشکر هم نداشت.» در انتقادهای علوی به سران حزب توده محتوای سیاسی دیده نمی‌شود و بیشتر جنبه‌ٔ شخصی دارد. او در یکی از یادداشت‌هایش می‌نویسد: «دوسه سال زندگی ارزش ندارد که آدم تسلیم ایرج اسکندی دلقک و کیانوری دیوانهٔ ابله شود.» سرانجام در سال ۱۳۵۶، علوی از حزب توده اخراج شد.<ref name=''یادداشت‌های بزرگ''/>		سومین مرحلهٔ فعالیت ادبی علوی از این جا آغاز می‌شود. او کنج عزلت گزید و به کارهای فرهنگی پرداخت. در سال‌های مهاجرت برای اولین و آخرین‌ بار فقط در یک پلنوم حزب تودهٔ ایران در سال ١٩۵٧ در مسکو شرکت کرد.{{سخ}}با معرفی ''یان ریپکا''، ایران‌شناس مشهور، در دانشگاه همبولت کرسی استادی گرفت و به تدریس زبان پارسی و تاریخ فرهنگ ایران مشغول شد و خدمت مؤثری در شناساندن فرهنگ ایرانی و ادبیات زبان فارسی انجام داد.<ref name=''زندگی علوی''/> علوی رئیس بخش ایران‌شناسی دانشگاه همبولت شد. هم‌زمان با شروع تدریس علوی در همبولت، حزب، سرپرستی خانواده‌های افسران معدوم سازمان نظامی حزب توده که به آلمان شرقی پناهنده شده‌ بودند را به او واگذار کرد که این وظیفه پس از مدتی به شخص دیگری محول شد. همکاری علوی با سران کمیتهٔ مرکزی به‌مرور زمان کمرنگ شده و حتی به خصومت کشیده شد و در سال ۱۳۴۶ از کمیتهٔ مرکزی استعفاء داد. او در سال ۱۳۴۷ از ریأست بخش ایران‌شناسی دانشگاه، برکنار شد و دلیلش را خصومت‌های درون‌حزبی به سرکردگی ''کیانوری'' بیان کرد و گفت: «امروز نامه‌ای داشتم که از اول سپتامبر دیگر رئیس شعبهٔ ایران‌شناسی نیستم، خشک و خالی. چند کلمه تشکر هم نداشت.» در انتقادهای علوی به سران حزب توده محتوای سیاسی دیده نمی‌شود و بیشتر جنبه‌ٔ شخصی دارد. او در یکی از یادداشت‌هایش می‌نویسد: «دوسه سال زندگی ارزش ندارد که آدم تسلیم ایرج اسکندی دلقک و کیانوری دیوانهٔ ابله شود.» سرانجام در سال ۱۳۵۶، علوی از حزب توده اخراج شد.<ref name=''یادداشت‌های بزرگ''/>

	==== کهن‌سالی ِآقابزرگ====		==== کهن‌سالی ِآقابزرگ====
	پس از انقلاب، او ~~سه‌بار~~ به ایران آمد. سفر اولش در سال ۵٨ یک‌ماه به‌طول انجامید. در سال ۵٩ دوباره به ایران آمد و در سفر سوم در سال٧١، پنج هفته در ایران ماند تا کتاب «گذشت زمانه» را به چاپ برساند. با آنکه می‌گفت: «این سرزمین را دوست دارم. با تمام نکبت و بدبختی‌اش دوستش دارم» نتوانست در ایران زندگی کند و دوباره به آلمان بازگشت. سرانجام در نودوسه‌سالگی به عارضهٔ سکتهٔ قلبی درگذشت و در گورستان برلین به خاک سپرده شد.<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=٢۵}}</ref>		پس از انقلاب، او سه‌ بار به ایران آمد. سفر اولش در سال ۵٨ یک‌ماه به‌طول انجامید. در سال ۵٩ دوباره به ایران آمد و در سفر سوم در سال٧١، پنج هفته در ایران ماند تا کتاب «گذشت زمانه» را به چاپ برساند. با آنکه می‌گفت: «این سرزمین را دوست دارم. با تمام نکبت و بدبختی‌اش دوستش دارم» نتوانست در ایران زندگی کند و دوباره به آلمان بازگشت. سرانجام در نودوسه‌سالگی به عارضهٔ سکتهٔ قلبی درگذشت و در گورستان برلین به خاک سپرده شد.<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩۶\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=٢۵}}</ref>

	===شخصیت و اندیشه علوی===		===شخصیت و اندیشه علوی===
خط ۲۵۵:		خط ۲۵۵:

	===سیاحت‌گردی بزرگ علوی در ایران ===		===سیاحت‌گردی بزرگ علوی در ایران ===
	:«پس از سال ١٣۵٩ که ~~آخرین‌بار~~ به ایران بازگشتم همواره آرزو می‌کردم از وطنم دیدن کنم و بدانم در این سال‌ها چه دگرگونی‌هایی رخ داده است. در فروردین ١٣٧١ دل به دریا زدم و با همسرم گرترود عازم ایران شدیم تا از کسان و همکاران و دوستانم در تهران و شهرهای دیگر دیدن کنم.» علوی به شهرهایی چون کرمان، یزد، اصفهان، شیراز، نایین، رفسنجان و ... سفر کرد و در تهران با نویسندگانی از جمله، [[محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[محمود دولت‌آبادی]]، [[رضا براهنی]]، [[شهرنوش پارسی‌پور]]، [[عباس معروفی]]، [[امیرحسین چهل‌تن]] و... دیدار کرد. شرح این سفر به‌طور مفصل در کتاب «در خلوت دوست» آمده است.<ref>{{پک\|مؤمنی\|۱۳٩۶\|ک=در خلوت دوست\|ص=١٨٩تا٢۵١}}</ref>		:«پس از سال ١٣۵٩ که آخرین‌ بار به ایران بازگشتم همواره آرزو می‌کردم از وطنم دیدن کنم و بدانم در این سال‌ها چه دگرگونی‌هایی رخ داده است. در فروردین ١٣٧١ دل به دریا زدم و با همسرم گرترود عازم ایران شدیم تا از کسان و همکاران و دوستانم در تهران و شهرهای دیگر دیدن کنم.» علوی به شهرهایی چون کرمان، یزد، اصفهان، شیراز، نایین، رفسنجان و ... سفر کرد و در تهران با نویسندگانی از جمله، [[محمدرضا شفیعی کدکنی]]، [[محمود دولت‌آبادی]]، [[رضا براهنی]]، [[شهرنوش پارسی‌پور]]، [[عباس معروفی]]، [[امیرحسین چهل‌تن]] و... دیدار کرد. شرح این سفر به‌طور مفصل در کتاب «در خلوت دوست» آمده است.<ref>{{پک\|مؤمنی\|۱۳٩۶\|ک=در خلوت دوست\|ص=١٨٩تا٢۵١}}</ref>

	===بزرگ علوی از نگاه دیگران===		===بزرگ علوی از نگاه دیگران===
خط ۴۰۷:		خط ۴۰۷:
	===علوی‌شناسی<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩١\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=١٢٨تا١٣١}}</ref>===		===علوی‌شناسی<ref>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳٩١\|ک=پیشهٔ دربه‌دری\|ص=١٢٨تا١٣١}}</ref>===
	علوی بیست‌وپنج سال ممنوع‌القلم بود و کسی اجازه نداشت مطلبی دربارهٔ کار ادبیِ او بنویسد، اکثر خوانندگان با انگیزه‌ای سیاسی به سراغ داستان‌هایش می‌رفتند.		علوی بیست‌وپنج سال ممنوع‌القلم بود و کسی اجازه نداشت مطلبی دربارهٔ کار ادبیِ او بنویسد، اکثر خوانندگان با انگیزه‌ای سیاسی به سراغ داستان‌هایش می‌رفتند.
	شاید بتوان گفت [[خانلری]] اولین کسی بود که ضمن سخنرانی در نخستین کنگرهٔ نویسندگان در سال ١٣٢۵، ~~به شیوهٔ~~ روایت علوی پرداخته است و داستان‌هایش را نقد کرده است.		شاید بتوان گفت [[خانلری]] اولین کسی بود که ضمن سخنرانی در نخستین کنگرهٔ نویسندگان در سال ١٣٢۵، به‌شیوهٔ روایت علوی پرداخته است و داستان‌هایش را نقد کرده است.
	پس از انتشار رمان [[چشم‌هایش]] پنج نقد ~~درباره~~ این اثر چاپ شد:{{سخ}}		پس از انتشار رمان [[چشم‌هایش]] پنج نقد دربارهٔ این اثر چاپ شد:{{سخ}}
	{{بلی}} به‌قلم‌ [[به‌آذین]] در فرهنگ نو{{سخ}}		{{بلی}} به‌قلم‌ [[به‌آذین]] در فرهنگ نو{{سخ}}
	{{بلی}} به‌قلم‌ شروین در کبوتر صلح{{سخ}}		{{بلی}} به‌قلم‌ شروین در کبوتر صلح{{سخ}}
خط ۴۱۷:		خط ۴۱۷:
	در سال‌های ١٣٣٠ تا١٣۴۴، [[محمدعلی جمال‌زاده]] با معرفی ِ چند کتاب آلمانی‌زبانِ علوی مثل ''دیوار سفید'' یا ترجمهٔ [[چشم‌هایش]]، در مجلهٔ راهنمای کتاب، در جهت شکستن یخبندانِ سخن‌گفتن از آثار علوی می‌کوشد. پس از گذشت چهارده سال از کودتا، علی‌اکبر کسمایی ضمن یادداشت‌هایی از نویسندگان معاصر برای مجلهٔ فردوسی از علوی می‌نویسد. اما مهم‌تر از آن سلسله مصاحبه‌های صدرالدین الهی با پرویز خانلری دربارهٔ [[صادق هدایت\|هدایت]] و علوی و [[صادق چوبک\|چوبک]] است که در مجلهٔ سپید و سیاه (١٣۴۴ تا١٣۴۶) به‌چاپ می‌رسد اما با اخطار ادارهٔ سانسور مواجه می‌شود و چاپ گفت‌وگوها در مجله متوقف می‌شود.{{سخ}}		در سال‌های ١٣٣٠ تا١٣۴۴، [[محمدعلی جمال‌زاده]] با معرفی ِ چند کتاب آلمانی‌زبانِ علوی مثل ''دیوار سفید'' یا ترجمهٔ [[چشم‌هایش]]، در مجلهٔ راهنمای کتاب، در جهت شکستن یخبندانِ سخن‌گفتن از آثار علوی می‌کوشد. پس از گذشت چهارده سال از کودتا، علی‌اکبر کسمایی ضمن یادداشت‌هایی از نویسندگان معاصر برای مجلهٔ فردوسی از علوی می‌نویسد. اما مهم‌تر از آن سلسله مصاحبه‌های صدرالدین الهی با پرویز خانلری دربارهٔ [[صادق هدایت\|هدایت]] و علوی و [[صادق چوبک\|چوبک]] است که در مجلهٔ سپید و سیاه (١٣۴۴ تا١٣۴۶) به‌چاپ می‌رسد اما با اخطار ادارهٔ سانسور مواجه می‌شود و چاپ گفت‌وگوها در مجله متوقف می‌شود.{{سخ}}
	تا سقوط سلطنت، از بررسی آثار داستانی علوی در مطبوعات داخل کشور، جز اشاره‌ای در مقالهٔ «نگاهی کوتاه به داستان‌نویسی معاصر ایران» (سخن ١٣۵٧) به‌قلم [[جمال میرصادقی]] خبری نیست.{{سخ}}		تا سقوط سلطنت، از بررسی آثار داستانی علوی در مطبوعات داخل کشور، جز اشاره‌ای در مقالهٔ «نگاهی کوتاه به داستان‌نویسی معاصر ایران» (سخن ١٣۵٧) به‌قلم [[جمال میرصادقی]] خبری نیست.{{سخ}}
	در سال‌های پس از انقلاب، علوی با چاپ آثار پیشین و تازه دوباره به بازار ادب درآمد و مقاله‎‌ها و پایان‌نامه‌هایی ~~درباره~~ خودش و آثارش چاپ شد.		در سال‌های پس از انقلاب، علوی با چاپ آثار پیشین و تازه دوباره به بازار ادب درآمد و مقاله‎‌ها و پایان‌نامه‌هایی دربارهٔ خودش و آثارش چاپ شد.

	==== گزیدهٔ مقاله‌ها<ref>{{پک\|بهارلو\|۱۳٧٧\|ک=برگزیدهٔ آثار بزرگ علوی\|ص=۵٢٨تا۵٣١}}</ref> ====		==== گزیدهٔ مقاله‌ها<ref>{{پک\|بهارلو\|۱۳٧٧\|ک=برگزیدهٔ آثار بزرگ علوی\|ص=۵٢٨تا۵٣١}}</ref> ====

غزلِ بهار در ‏۲۷ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۱۳

2020-01-17T18:13:20Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۰۰:۳۵
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	[[پرونده:Minovi alavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''در کنار [[مجتبی مینوی]]'''</center>]]		[[پرونده:Minovi alavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''در کنار [[مجتبی مینوی]]'''</center>]]
	[[پرونده:Saedi alavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌همراه سحر و [[غلام‌حسین ساعدی]]'''</center>]]		[[پرونده:Saedi alavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌همراه سحر و [[غلام‌حسین ساعدی]]'''</center>]]
			[[پرونده:Alavi&gertrod&dehbashi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌اتفاق گرترود و [[علی دهباشی]]'''</center>]]
	[[پرونده:Bozorg choobak.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''هم‌نشین با [[صادق چوبک]]<ref name=''یادداشت‌های بزرگ''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://bukhara-web.com/%d8%a8%d8%b2%d8%b1%da%af-%d8%b9%d9%84%d9%88%db%8c-%d9%88-%db%8c%d8%a7%d8%af%d8%af%d8%a7%d8%b4%d8%aa-%d9%87%d8%a7%db%8c%d8%b4/\|عنوان= یادداشت‌های بزرگ}}</ref> '''</center>]]		[[پرونده:Bozorg choobak.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''هم‌نشین با [[صادق چوبک]]<ref name=''یادداشت‌های بزرگ''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://bukhara-web.com/%d8%a8%d8%b2%d8%b1%da%af-%d8%b9%d9%84%d9%88%db%8c-%d9%88-%db%8c%d8%a7%d8%af%d8%af%d8%a7%d8%b4%d8%aa-%d9%87%d8%a7%db%8c%d8%b4/\|عنوان= یادداشت‌های بزرگ}}</ref> '''</center>]]
	[[پرونده:Alavi bazgasht.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''بازگشت به وطن پس از ٢۶ سال{{سخ}} فرودگاه تهران، ١٣۵٨'''</center>]]		[[پرونده:Alavi bazgasht.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''بازگشت به وطن پس از ٢۶ سال{{سخ}} فرودگاه تهران، ١٣۵٨'''</center>]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۵۸
خط ۶۶:		خط ۶۶:
	[[پرونده:Alavi dehbashi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''در کنار [[انجوی شیرازی]] و [[علی دهباشی]]'''</center>]]		[[پرونده:Alavi dehbashi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''در کنار [[انجوی شیرازی]] و [[علی دهباشی]]'''</center>]]
	[[پرونده:Alavi & momeni.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌همراه باقر مؤمنی در برلین'''</center>]]		[[پرونده:Alavi & momeni.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌همراه باقر مؤمنی در برلین'''</center>]]
			[[پرونده:Najmi-Alawi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''در میان خواهرانش'''</center>]]
	[[پرونده:Kadkani bozorgalavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''با [[محمدرضا شفیعی کدکنی\|شفیعی کدکنی]]'''</center>]]		[[پرونده:Kadkani bozorgalavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''با [[محمدرضا شفیعی کدکنی\|شفیعی کدکنی]]'''</center>]]
	[[پرونده:Poyandeh alavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌اتفاق [[محمدجعفر پوینده]] در انجمن فرهنگی ایران‌اتریش'''</center>]]		[[پرونده:Poyandeh alavi.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''به‌اتفاق [[محمدجعفر پوینده]] در انجمن فرهنگی ایران‌اتریش'''</center>]]
خط ۳۲۱:		خط ۳۲۲:
	[[پرونده:Cheshmhayash.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''رمانی که تا پیش از انقلاب ممنوع‌الچاپ بود و داشتن آن جرم محسوب می‌شد.'''</center>]]		[[پرونده:Cheshmhayash.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''رمانی که تا پیش از انقلاب ممنوع‌الچاپ بود و داشتن آن جرم محسوب می‌شد.'''</center>]]
	[[پرونده:Divar sefid.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''''دیوار سفید''؛ داستانی که علوی به‌زبان آلمانی نوشت.<ref>{{پک\|احمدی\|۱۳٧٧\|ک=خاطرات بزرگ علوی\|ص=٢٩٨}}</ref>'''</center>]]		[[پرونده:Divar sefid.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''''دیوار سفید''؛ داستانی که علوی به‌زبان آلمانی نوشت.<ref>{{پک\|احمدی\|۱۳٧٧\|ک=خاطرات بزرگ علوی\|ص=٢٩٨}}</ref>'''</center>]]
			[[پرونده:Varagh pareh zendan.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''''مجموعه‌داستانی «ورق‌پاره‌های زندان»''؛ پنج داستانی که به‌زبان انگلیسی ترجمه شد.<ref>{{پک\|احمدی\|۱۳٧٧\|ک=خاطرات بزرگ علوی\|ص=٢٩٩}}</ref>'''</center>]]

	===کارنامه و فهرست آثار<ref>{{پک\|احمدی\|۱۳٧٧\|ک=خاطرات بزرگ علوی\|ص=۴٣٧تا۴۴١}}</ref> ===		===کارنامه و فهرست آثار<ref>{{پک\|احمدی\|۱۳٧٧\|ک=خاطرات بزرگ علوی\|ص=۴٣٧تا۴۴١}}</ref> ===
	# '''دیو!...دیو'''، در مجموعهٔ «انیران» که دو داستان دیگر این مجموعه از [[صادق هدایت\|هدایت]] و [[شین پرتو]] بود. (١٣١٠)		# '''دیو!...دیو'''، در مجموعهٔ «انیران» که دو داستان دیگر این مجموعه از [[صادق هدایت\|هدایت]] و [[شین پرتو]] بود. (١٣١٠)